Ελίνα Γιουνανλή©
Οι "Βάκχες” του Ευριπίδη, η τραγωδία του μυστικισμού, της έκστασης και της βαρβαρότητας σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, ολοκληρώνουν την επιτυχημένη τους περιοδεία στην Ελλάδα και την Κύπρο, με πέντε τελευταίες παραστάσεις, από τις 25 έως τις 29 Σεπτεμβρίου, στο Σχολείον της Αθήνας "Ειρήνη Παπά". Στην παράσταση που χειροκρότησαν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 14.000 θεατές, ξεχώρισαν για τις ερμηνείες τους ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης ως θεός Διόνυσος, η Αλεξία Καλτσίκη στο ρόλο της Αγαύης, ο Αργύρης Πανταζάρας ως Πενθέας και οι Θέμης Πάνου (Κάδμος), Μαριάννα Δημητρίου (Τειρεσίας), Γιάννης Κόραβος, Διονύσης Πιφέας, Φώτης Στρατηγός (Αγγελιαφόροι).
Σύμφωνα με τον Θάνο Παπακωνσταντίνου
Διαβάστε Επίσης
"Στο δικό μου μυαλό το έργο αυτό είναι ένας αποχαιρετισμός του ποιητή προς τη ζωή, προς το θέατρο και προς την πόλη, όταν πια φεύγει από την Αθήνα για να πάει στην αυλή της Μακεδονίας, αφήνοντας τα πάντα πίσω του. Βρίσκω αυτό το γεγονός πολύ συγκινητικό. Εδώ έχουμε ένα κείμενο εξαιρετικής πνοής από όλες τις απόψεις, την ίδια στιγμή όμως μέσα στην ομορφιά, τη μουσικότητα και την ακρίβεια των νοημάτων του διαχειρίζεται κάτι που σχεδόν δεν μπορεί να το προφέρει κανείς, κάτι εξαιρετικά αδιανόητο και θηριώδες. Μέσα από την ιστορία του Πενθέα, του ανθρώπου που προσπαθεί να καταλάβει αυτήν τη δύναμη που τον ξεπερνάει, τον Διόνυσο, αλλά δεν τα καταφέρνει. Πιστεύω ότι μοιάζει πολύ με τη ζωή του ανθρώπου, ο οποίος περιβάλλεται από έναν εξαιρετικά σύνθετο και παράλογο κόσμο. Προσπαθεί να τον καταλάβει, να αποκτήσει κάποιες σταθερές, κάποιες βεβαιότητες, αλλά είναι καταδικασμένος πάντα να κομματιαστεί χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει κάτι αρνητικό.
Η υπόθεση των "Βακχών”
Όταν ο θεός Διόνυσος φτάνει στη Θήβα, ο βασιλιάς Πενθέας αρνείται να τον αντιμετωπίσει ως Θεό και απαγορεύει τη διάδοση της νέας θρησκείας. Η άρνησή του εγείρει τη μήνι του θεού ο οποίος, σε μια τραγική αντιστροφή διώκτη και διωκόμενου, οδηγεί τον Πενθέα στον αφανισμό από την ίδια του τη μητέρα. Ο μεγάλος τραγικός ποιητής τη συνθέτει κατά το τελευταίο έτος της παραμονής του στη Μακεδονία, όπου έρχεται σε επαφή με τη διονυσιακή λατρεία. Φέρνοντας για πολλοστή φορά τους συμπολίτες του αντιμέτωπους με τις ανθρώπινες συμπεριφορές που στηλίτευε καθόλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Ευριπίδης συνθέτει μια τραγωδία -από τις λίγες που έχουν ως αντικείμενο τον θεό Διόνυσο- για τη σύγκρουση του θεού με τον άνθρωπο, για την ανθρώπινη αρετή και αγριότητα, τη σύνεση και την πλάνη, το λογικό και το άλογο. Για τον Ευριπίδη, όταν ο άνθρωπος καταλαμβάνεται από τα κτηνώδη ένστικτά του, όταν η βαρβαρότητα ξυπνά μέσα του με λύσσα, κάθε κοινωνική συνύπαρξη ακυρώνεται· ακόμα κι αν πρόκειται για τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνίας, τη σχέση μάνας-παιδιού.
Η παράσταση περιέχει σκηνές γυμνού και βίας, ενώ γίνεται χρήση στροβοσκοπικού φωτισμού. Είναι κατάλληλη για άνω των 15 ετών.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Βάκχες
Γραμμένη στην τρίτη δεκαετία του Πελοποννησιακού Πολέμου, η τραγωδία του Ευριπίδη εξιστορεί την έλευση του Διονύσου στη Θήβα, την άρνηση της αποδοχής της νέας θρησκείας και την τραγική αντιστροφή διώκτη και διωκόμενου που θα οδηγήσει στον αφανισμό του Πενθέα από την ίδια του τη μητέρα. Ο σκηνοθέτης, στη δεύτερη κάθοδό του στο αργολικό θέατρο, αναμετράται με ένα έργο αποκαλυπτικό για το ενδιαφέρον του ποιητή για την έκσταση και τον μυστικισμό. Όπως σημειώνει ο ίδιος: “Αν αυτό που διαμελίζεται επί σκηνής είναι το άνοιγμα στην ετερότητα, αυτό σημαίνει άραγε ότι έχει πια χαθεί για μας η προοπτική, μέσα από μια μύηση, μια πράξη συλλογική, να ανοίξουμε στο Άλλο, το δικό μας και του κόσμου; Τα κομμάτια μας δεν θα συνδεθούν ποτέ ξανά; Είμαστε καταδικασμένοι, όπως ο Πενθέας, να ζούμε περίκλειστοι στην καλά οχυρωμένη ατομικότητά μας, αλλιώς θα διαμελισθούμε; Δεν υπάρχουν πια οι γέφυρες που θα μας ενώσουν τον ένα με τον άλλο, με το Άλλο, με την ετερότητα των αισθημάτων, των ιδεών, των μύχιων σκέψεών μας, με το παράλογο μέσα μας, με το παράλογο του κόσμου;”
