Η Μάρθα Φριντζήλα θέλει το Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος να είναι ένας τόπος "συνάντησης, αλληλεγγύης και αγάπης"

Με αφορμή τη δωδέκατη διοργάνωση του Αττικού Σχολείου Αρχαίου Δράματος, η Μάρθα Φριντζήλα μιλά στο "α" λίγο πριν την έναρξή του (1/7). Στη συζήτηση που ακολουθεί, η πολυπράγμων καλλιτέχνις αναφέρθηκε στην ανάγκη να δοθεί "Ο λόγος στις γυναίκες" (όπως είναι ο φετινός τίτλος), στη μέρα της διοργάνωσης που αφιερώνεται στην Παλαιστίνη αλλά και στο τι θα δούμε από την ίδια στο φεστιβάλ (έως 10/7, είσοδος ελεύθερη).

Γιατί πιστεύετε ότι ήταν επείγον να δοθεί "Ο λόγος στις γυναίκες" στο φετινό Αττικό Σχολείο Αρχαίου Δράματος;
Το αρχαίο δράμα δίνει τον λόγο στις γυναίκες ούτως ή άλλως. Εδώ και δώδεκα χρόνια το Αττικό σχολείο ασχολείται με τις γυναίκες, μητέρες, συζύγους, ερωμένες, γυναίκες θύματα και γυναίκες θύτες. Φέτος δίνουμε και επίσημα αυτόν τον τίτλο στο σχολείο μας γιατί θα φιλοξενούμε για τα επόμενα τρία χρόνια κατά προτεραιότητα γυναίκες δημιουργούς και καλλιτέχνιδες, ακαδημαϊκούς και δασκάλες που θαυμάζουμε, καθώς και θηλυκότητες που υψώνουν ανάστημα σε έναν κόσμο φτιαγμένο στα μέτρα του ισχυρού. Θα ασχοληθούμε και με προσωπικότητες που πέρασαν στα ψιλά της ιστορίας ή έμειναν στην σκιά του αρσενικού, εφόσον η ιστορία γράφτηκε από τους άνδρες και για τους άνδρες.
 

Πώς οραματίζεστε να λειτουργήσει το Αττικό Σχολείο μέσα στο σύγχρονο κοινωνικό τοπίο της εκτεταμένης βίας προς τις γυναίκες;
Ως ένας τόπος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων, αλληλεγγύης και αγάπης. Το Αττικό σχολείο θα θέλαμε να είναι μια φωλιά όπου το κοινό και οι δημιουργοί θα νιώθουν ασφαλείς κι ελεύθεροι να μιλήσουν και να ακουστούν.
 

Η τρίτη ημέρα του Σχολείου είναι, όπως φαίνεται, αφιερωμένη στην Παλαιστίνη, καθώς θα προβληθεί μία σχετική ταινία ενώ είναι προσκεκλημένη μία ποιήτρια με καταγωγή από εκεί. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς ως καλλιτέχνιδα να υπάρχει αυτή η εκπροσώπηση;
Οι δύο Παλαιστίνιες που φιλοξενούμε φέτος στο σχολείο μας έχουν πολλά κοινά πέρα από το όνομα. Η Carol Sansour και η Carol Mansour ζουν με το όνειρο της επιστροφής στην μητέρα πατρίδα, ένα όνειρο που στερούνται όλοι οι εξόριστοι Παλαιστίνιοι. Στα ποιήματα της Sansour "Ωδή στην πατρίδα” αποτυπώνεται η εμπειρία της ζωής μιας γυναίκας από την Παλαιστίνη. Η επαναλαμβανόμενη μνήμη της μητέρας λειτουργεί ως σταθερή παρουσία σε όλη την εξέλιξη της αφήγησης.

"Η φωνή των Παλαιστινίων είναι ανάγκη να ακουστεί σε μια εποχή που η σιωπή για μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση είναι εκκωφαντική"

Η κινηματογραφίστρια Mansour καταγράφει την σχέση με την αγαπημένη της μητέρα και την σχέση της μάνας της με την αγαπημένη χαμένη πατρίδα. Στην ταινία "H Αιντά επιστρέφει”, η σκηνοθέτρια παρακολουθεί την περιπετειώδη επιστροφή της στάχτης της μάνας της στην γη της Παλαιστίνης. Αυτό το ταξίδι είναι ταυτόχρονα πολύ ιδιωτικό και όμως παγκόσμιο. Είναι ένας φόρος τιμής στο χαμένο παρελθόν της οικογένειας της σκηνοθέτριας, μια προσπάθεια να αποκατασταθεί ένα κομμάτι τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής μνήμης, ένα ποιητικό νεύμα και επιβεβαίωση σε όλους εκείνους τους εξόριστους Παλαιστίνιους που απαγορεύεται να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, ακόμη και μετά το θάνατο.

Οι δύο Carol θα μπορούσαν να είναι πρόσωπα τραγωδίας. Μιας σύγχρονης τραγωδίας που παρακολουθούμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Η φωνή των Παλαιστινίων είναι ανάγκη να ακουστεί σε μια εποχή που η σιωπή για μια γενοκτονία σε ζωντανή μετάδοση είναι εκκωφαντική.

Μιλήστε μας και για τη δική σας παρουσία στο φεστιβάλ, τόσο μουσικά όσο και κινηματογραφικά. Μπορείτε να μας δώσετε μια γεύση από τα τραγούδια που θα ακούσουμε;
Η ταινία "Το μέντιουμ” της Χριστίνας Ιωακειμίδη είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του ελευσίνιου συγγραφέα Γιώργου Συμπάρδη. Σ’ αυτήν εγώ κρατώ τον ρόλο της Άννας, ενός μέντιουμ που με τον τρόπο του συμβάλλει στην περιπέτεια της ενηλικίωσης της νεαρής πρωταγωνίστριας.

"Η Ελευσίνα είναι σαν μητέρα για εμάς. Γι’ αυτό και όλες μας οι εκδηλώσεις μας είναι ανοιχτές και με ελεύθερη είσοδο"

Όσο για το Kubara Project, ήθελα να γιορτάσω στην πόλη μου τα δώδεκα χρόνια του σχολείου με μια συναυλία, ένα πάρτυ μαζί με τους αγαπημένους φίλους και με μια παράσταση θεάτρου σκιών από τον σπουδαίο δάσκαλο Άθω Δανέλλη. Στην συναυλία θα τραγουδήσουμε ιστορίες γυναικών σαν την Ανδρονίκη, την Περσεφόνη, την Λιλήθ, την Γιορόνα και την Φεϊρούζ, αλλά και σπουδαία τραγούδια από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Μιας κι έχετε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελευσίνα, πώς αισθάνεστε που φιλοξενεί για δώδεκα πια χρόνια το Αττικό Σχολείο;
Τυχερή. Η Ελευσίνα είναι σαν μητέρα για εμάς. Από την πρώτη χρονιά μας αγκάλιασε και μας καλοδέχτηκε και με την σειρά μας της επιστρέφουμε κάθε χρόνο αυτήν την αγάπη. Γι’ αυτό και όλες μας οι εκδηλώσεις μας είναι ανοιχτές και με ελεύθερη είσοδο.