Στην πρόβα του "Άτλαντα της δεκαετίας του 2000" αναρωτηθήκαμε: Είναι τα 00s ήδη ιστορία;

Εσάς πού σας πέτυχε το μιλένιουμ; Θυμάστε πώς ήταν όταν τραβήξατε το πρώτο χαρτονόμισμα του ευρώ από το ΑΤΜ; Και τι σας έχει μείνει από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας; Αν είναι κάπως θολές οι απαντήσεις σας στα παραπάνω ερωτήματα, το μόνο που χρειάζεται για να ξεσκονιστεί η μνήμη σας είναι ένας "Άτλαντας της δεκαετίας του 2000", όπως αυτός που σκηνοθετεί ο Παντελής Φλατσούσης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το "μεγάλο βιβλίο", που μέσα του χωρούν οι Δίδυμοι Πύργοι κι η κατάρρευση της Lehman Brothers, αλλά και οι πανηγυρικές νίκες στο Euro και στη Eurovision, "ανοίγει" στην Κεντρική Σκηνή στις 10/5 κι εμείς βρεθήκαμε στις πρόβες του.

Ο "Άτλας" ξεκινά από την Πρωτοχρονιά του 2000 και μας μεταφέρει στον τελικό ενός τηλεπαιχνιδιού. Οι έξι διαγωνιζόμενοι (Λένα Δροσάκη, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιώργος Γλάστρας, Γιώργος Κριθάρας, Στεφανία Ζώρα, Αναστάσης Γεωργούλας) αναμετριούνται κάθε εβδομάδα πάνω σε μια δεκαετία του προηγούμενου αιώνα. Η ανατροπή, όμως, έρχεται στον τελικό, που έχει θέμα τα 00s και νικητής θα αναδειχθεί όποιος μοιραστεί με το κοινό την πιο αντιπροσωπευτική ιστορία από εκείνα τα χρόνια.

 Γιατί, όμως, ο Παντελής Φλατσούσης επέλεξε αυτήν τη φόρμα; "Αυτό το πλαίσιο μας επέτρεψε να αποδοθούν δύσκολα πράγματα με έναν πιο διασκεδαστικό τρόπο, διότι μόνο έτσι, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να γίνουν αντιληπτά. Επίσης, είναι μια συνθήκη που επικοινωνεί με το περιεχόμενο ή, πιο απλά, τέτοιου είδους σόου είναι "παιδιά” της δεκαετίας του 2000", εξηγεί ο σκηνοθέτης, λίγο πριν χαρακτηρίσει τις αφηγήσεις των παικτών "μικρές πολαρόιντ", οι οποίες αποτυπώνουν στιγμές καθημερινών ανθρώπων πλάι στα μεγάλα γεγονότα. "Αυτό είναι, άλλωστε, και πολύ πιο ενδιαφέρον, ανθρώπινο και κυρίως διαθέτει πολυπρισματικότητα".

Πράγματι, όπως διαπιστώσαμε και από την πρόβα, το κείμενο του σκηνοθέτη, της Παναγιώτας Κωνσταντινάκου και της Ιωάννας Λιούτσια είναι ένα μωσαϊκό από τέτοια μικρά καρέ. Ένα παιδί από τη Λάρισα σκίζει το σελοφάν της εφημερίδας για να πάρει από το ένθετο την αφίσα των Ολυμπιακών του Σίδνεϊ. Μια γυναίκα ενθουσιάζεται από την ταχύτητα με την οποία μπορεί να πηγαίνει πια στη δουλειά της μέσω του μετρό "Εθνική Άμυνα-Σύνταγμα". Ένας άνθρωπος από άλλη χώρα ονειρεύεται να πηγαίνει σε μηδέν χρόνο στην πατρίδα του τώρα που άνοιξε το "Ελευθέριος Βενιζέλος", όσο μια κυρία που αγχώνεται για τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες κομπιάζει στα μισά της λέξης "κωλοαλβανός".

Κατά τη διάρκεια των αφηγήσεων, οι ερμηνευτές βιντεοσκοπούνταν από δύο κάμερες, ενώ άλλη μία τους ακολούθησε στα backstage για προσωπικές συνεντεύξεις σε στιλ ριάλιτι. Με αφορμή την έντονη παρουσία της τεχνολογίας στην παράσταση, ο Παντελής Φλατσούσης μάς είπε: "Η τεχνολογία αφορά συνολικά την καλλιτεχνική μου ταυτότητα. Είναι ένα κομμάτι που το ψάχνω όλο και περισσότερο, με διαφορετικούς, πιο λεπτομερείς και πιο περίπλοκους καμιά φορά τρόπους. Παρ’ όλα αυτά, στο έργο υπάρχουν και στοιχεία αφηγηματικού θεάτρου. Αυτό μπορεί να παραπέμπει σε κάτι παλιό, όμως εμείς προσπαθούμε να το επανεφεύρουμε, ώστε να αντανακλά τις σημερινές ζωές μας".

Εκτός από την τεχνολογία, εξίσου σημαντικό ρόλο στην παράσταση θα παίξει και η ζωντανή μουσική. Τα πέντε πρωτότυπα τραγούδια που θα ντύσουν τον "Άτλαντα" γράφτηκαν από το Παιδί Τραύμα, ο οποίος και θα τα ερμηνεύει επί σκηνής με την Emi Path στα πλήκτρα. Ένα δείγμα από την ακυκλοφόρητη δουλειά του καλλιτέχνη (που έγινε γνωστός από τραγούδια όπως τα "Σαν ιχθύς" και "Πάτσι") ακούσαμε και στην πρόβα, χάρη στην παρουσία της Θεανώς Ξυδιά, η οποία μάθαινε στο θίασο τη χορογραφία που θα εκτελέσει πάνω σε ένα μπιτάτο κομμάτι ηλεκτρονικής μουσικής.

Ανάμεσα στα αναπόφευκτα γέλια που δημιούργησε η πρώτη επαφή των ηθοποιών με τα βήματα, κατάφερα να διακρίνω κάτι αντιπροσωπευτικό της δεκαετίας του 2000 στους στίχους: την ελπίδα του μέσου ανθρώπου της εποχής για το μέλλον που ερχόταν, η οποία, τώρα, στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 21ου, έχει πανηγυρικά διαψευστεί.