Είδαμε πρώτη φορά το όνομα του Άρη Κακλέα με την ιδιότητα του βοηθού σκηνοθέτη στους συντελεστές της παράστασης "Ο ρινόκερος” του Ευγένιου Ιονέσκο το 2019. Πέντε χρόνια μετά στα 22 του, απόφοιτος πια της Σχολής Σκηνοθεσίας της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και έχοντας υπηρετήσει ως βοηθός σκηνοθέτη τρεις ακόμη παραστάσεις σε σκηνοθεσία του πατέρα του Γιάννη Κακλέα (το 2020 στο "Περιμένοντας τον Γκοντό”, όπου εμφανίστηκε και ως ηθοποιός, το 2021 στον "Ορέστη” και στο πιο πρόσφατο "Δωδέκατη νύχτα ή ό,τι επιθυμείτε”), πήρε φέτος κι επίσημα το βάπτισμα του πυρός σκηνοθετώντας το "Θεώρημα του σχοινοβάτη" στο Θέατρο "Μπέλλος” (συνεχίζεται έως 24/4). Προερχόμενος από μια καλλιτεχνική οικογένεια, στην παράσταση υπογράφει τα ηχοτοπία, τους φωτισμούς και σκηνοθετεί την μητέρα του, μουσικό και βιολονίστρια Ίρις Λουκά, σε μια ιδιαιτέρως προσωπική σκηνική σύνθεση που ισορροπεί μεταξύ μουσικής και θεάτρου, η οποία βασίζεται σε μουσικά έργα και ποιητικά κείμενα "ποιητών" - δημιουργών, όπως ο Τ. Σ. Έλιοτ, ο Ζαν Ζενέ, ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Μπαχ, ο Ηράκλειτος, ο Γαλιλαίος. Με αυτή την αφορμή μάς συστήνεται μέσα από μία συνέντευξη που διακρίνεται από χιούμορ, σατιρικό πνεύμα αλλά και αγάπη γι’ αυτό που κάνει.
Από πού σε ξέρω;
Δεν γνωρίζω, αλλά ευχαρίστως να το συζητήσουμε περαιτέρω.
Τι σε έκανε να θέλεις να ασχοληθείς με το θέατρο;
Η μεγάλη ασφάλεια που παρέχει, το ελάχιστο ρίσκο, η ιατρική περίθαλψη, οι αμειβόμενες πρόβες, η τεράστια επαγγελματική αποκατάσταση, είναι μερικοί από τους λόγους που με τράβηξαν σε αυτό το επάγγελμα. Φυσικά υπάρχουν και άλλοι λόγοι που έχουν να κάνουν με την προσωπική ανάγκη για επικοινωνία, αλλά είναι δευτερεύοντες.
Σκηνοθέτης για σένα σημαίνει…
Το να βλέπεις το σύμπαν να σου φανερώνει χρήσιμα στοιχεία ανάλογα με το έργο σου.
Το μικρόβιο της σκηνοθεσίας σου μπήκε…
Είναι ενδιαφέρουσα η χρήση της λέξης "μικρόβιο" όταν αναφερόμαστε προς την μύηση στην τέχνη. Πρόκειται για έναν μικροοργανισμό που επιζεί αυτόνομα οπουδήποτε. Μάλιστα, μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό έχουμε έμφυτα μικρόβια που βοηθούν στην ομαλή λειτουργία μας. Έτσι και με το "μικρόβιο" της τέχνης! Υπάρχει μέσα σε όλους μας, αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε!
Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από την παράσταση "Το θεώρημα του σχοινοβάτη”;
Το διδακτορικό της μητέρας μου, Ίρις Λουκά, που αφορά την ακαδημαϊκή μελέτη επιστημονικών συγγραμμάτων του 17ου και των αρχών του 18ου αιώνα (στα έργα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ).
Τι συνδέει τα μουσικά έργα και τα κείμενα που συνθέτουν την παράσταση;
Αυτό που συνδέει τα μουσικά έργα με τα ηχογραφημένα κείμενα είναι η έννοια της μοναξιάς, της μοναχικότητας και του χρόνου.
"Ο έρωτας που οφείλεις να δείχνεις στο έργο τέχνης σου πρέπει να είναι τόσο δυνατός όσο και το συρματόσχοινο που κρατά το βάρος σου”.
Πιστεύεις ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας άνθρωπος που περπατά σε τεντωμένο σκοινί;
Σίγουρα! Η σχοινοβασία βασίζεται κυρίως στην λειτουργία της ισορροπίας που αποτελεί ένα από τα απαραίτητα στοιχεία για την δημιουργία ενός έργου τέχνης. Ο έρωτας που οφείλεις να δείχνεις στο σχοινί σου (έργο τέχνης σου) πρέπει να είναι τόσο δυνατός όσο και το συρματόσχοινο που κρατά το βάρος σου (όπως έχει πει και ο Ζαν Ζενέ).
Ποια ήταν η μεγαλύτερή σου αγωνία πριν το ανέβασμα της παράστασης;
Επειδή η παράσταση μας συνοδεύεται από τεχνικά μέσα (βίντεο, ηχογραφημένα κείμενα, κλπ), η εντονότερη ανησυχία μου αφορούσε την ομαλή λειτουργία των συγκεκριμένων μέσων.
Πώς είναι να σκηνοθετείς έναν δικό σου άνθρωπο;
Πολύ όμορφο, καθώς μου προσφέρει την δυνατότητα να μάθω από μία διαφορετική οπτική γωνία έναν άνθρωπο, τον οποίο γνωρίζω ολόκληρη την ζωή μου.
Η παράσταση ή το θεατρικό/λογοτεχνικό έργο που σε έχει συγκινήσει/επηρεάσει περισσότερο είναι…
Ο "Ρομπέρτο Τσούκο” του Κολτές, στο οποίο βασιζόταν και η πτυχιακή μου εργασία.
Ποιες ιστορίες θέλεις να αφηγηθείς;
Όλες οι ιστορίες έχουν ενδιαφέρον. Αυτές που θέλω να αφηγηθώ είναι αυτές με τις οποίες συνδέομαι βιωματικά.
Η φιλοσοφία σου είναι…
Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη. Αλλάζω μετά από κάθε βιβλίο.
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αυτό θα ήταν…
Αυτήν την ερώτηση.
Τα επόμενα σου σχέδια είναι…
Το ότι θα είμαι βοηθός σκηνοθέτη στον "Πλούτο” του Αριστοφάνη σε παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, που θα παρουσιαστεί στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Επίσης ονειρεύομαι τον χειμώνα να ανεβάσω ένα δικό μου κείμενο με τίτλο "Το Τετράγωνο".
Τα σκηνικά της παράστασης είναι της Κατερίνας Στελλάτου και το βίντεο της Τατιάνας Υφαντή.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το θεώρημα του σχοινοβάτη
Η βιολονίστα Ίρις Λουκά ξετυλίγει μια δική της σύνθεση στοιχείων, η οποία βασίζεται σε μουσικά έργα και κείμενα «ποιητών» - δημιουργών. Οι επιρροές που συνδυάζει η παράσταση ξεκινούν από τον Τ. Σ. Έλιοτ, τον Ζαν Ζενέ και τον Κώστα Καρυωτάκη και φτάνουν ως τους Μπαχ, Χίντεμιτ, Γουέστχοφ, Ηράκλειτο, Κάρλο Ροβέλι και Γαλιλαίο. Το κοινό παρακολουθεί και ακούει. Ηχογραφημένα κείμενα, βίντεο, σόλο βιόλα και κινήσεις μηχανικές ή όχι, πάνω στην σκηνή. Οι συντελεστές σημειώνουν: Πρόκειται για μια σύνθεση στοιχείων που ακουμπάει στους ώμους γιγάντων για να δει πάνω και πέρα και πίσω και πριν και μετά από τον εαυτό της και ελπίζει να μεταφέρει μικρά και όμορφα μηνύματα, τόσο κοντά, όσο το πιο κοντινό άτομο θεατή και τόσο μακριά όσο το Voyager. Όλα τα υπόλοιπα είναι ακόμη μυστικά ή μπορεί και όχι. Quaerendo invenietis.”
