Ξεκίνησε την πορεία του στον Πειραιά και τώρα έρχεται στο κέντρο της Αθήνας: Ο "Ελέφας", η πικρή και σαρκαστική κωμωδία του Κώστα Μποσταντζόγλου, που σκηνοθέτησε ο Λευτέρης Γιοβανίδης με τις ερμηνείες των Μπέσυς Μάλφα, Γιώργου Γιαννόπουλου, Βαγγέλη Δαούση και Στεφανίας Ζώρα. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Ελένης Μανωλοπούλου, η μουσική του Δημήτρη Ροϊδη, η επιμέλεια κίνησης του Αλέξη Φουσέκη, οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου.
Μέσα από μια λοξή ματιά το τελευταίο έργο του Μποσταντζόγλου ακτινογραφεί ένα σκοτεινό αλλά υπαρκτό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Βλέπουμε ήρωες αστοιχείωτους αλλά κομπορρήμονες, ανήθικους αλλά ηθικολόγους, βίαιους αλλά και ευαίσθητους. Είναι όλοι θλιβερές φιγούρες που αποτυπώνουν μια, όχι και τόσο μακρινή, ελληνική πραγματικότητα. Η κακοποίηση του άλλου έχει γίνει συνήθεια μέσα στην καθημερινότητάς τους αλλά και τρόπος επιβίωσης. Μια γυναίκα απεγνωσμένα προσπαθεί να διασωθεί ηθικά αλλά μέσα από μια απονενοημένη πράξη τελικά, που κανείς δεν θα περίμενε.
Σημείωμα του Λευτέρη Γιοβανίδη
Ο ελέφαντας δεν ξεχνά έχει μνήμη και εκδικείται το κακό που θα του ‘κανες". Αυτή η σκέψη κινεί τη βασική ηρωίδα του Μποσταντζόγλου να αναζητήσει τη λύτρωση της. Είναι μια γυναίκα εγκλωβισμένη μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον και η εκδίκηση είναι η μόνη λύση που βρίσκει για να απαλλαγεί, για να καταφέρει να σταματήσει να βλέπει στον ύπνο της εφιάλτες, όπως λέει μας και η ίδια. Νιώθει σαν ένας ελέφαντας που έχει μνήμη και εκδικείται.
Ο συγγραφέας με σκληρό χιούμορ μας περιγράφει μια κοινωνία που διακατέχεται από αντιλήψεις ρατσιστικές. Η ημιμάθεια των ηρώων, τους οδηγεί λανθασμένα να πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα. Η ενδοοικογενειακή βία, η έλλειψη ηθικών αξιών και η απειθαρχία έναντι στους βασικούς νόμους στη λειτουργία μιας πολιτείας, αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά της καθημερινότητας τους. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν αισθητική, που χωρίς καμιά αιδώ κακοποιούν την ελληνική γλώσσα, που δεν αγαπούν το ωραίο κι αυτό δεν μπορεί να μην έχει αντίκτυπο και στην ομορφιά που έχουν μέσα στην ψυχή τους. Άνθρωποι που έχουν μάθει να κρίνουν και να κατηγορούν, χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής, σε μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια και ο αλληλοσεβασμός νοσούν. Ένα ταπεινό πιάτο φακές και ένας διακοσμητικός τσιμεντένιος κύκνος αποτελούν για τον συγγραφέα, όχι τυχαία, τα σύμβολα του έργου. Όλοι μας, κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας, θεωρούμε ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν μπορεί να υπάρχουν πια στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κι όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Είναι υπαρκτές και αβυσσαλέα ισοπεδωτικές για τις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο ελέφας
«Δεν λέμε μνήμη ελέφαντα;», ρωτάει ο Μήτσος. «Ο ελέφαντας δεν ξεχνά και εκδικείται το κακό που το έκανες». Αυτή η σκέψη κινεί τη βασική ηρωίδα που, κλεισμένη μέσα σε μια τοξική οικογένεια, προσπαθεί να βρει λύτρωση. Νιώθει σαν ένας ελέφαντας που δεν ξεχνά και ζητά πλέον να εκδικηθεί για το όποιο κακό της έχουν κάνει. Ο συγγραφέας με σκληρό χιούμορ μάς περιγράφει μια κοινωνία που διακατέχεται από αντιλήψεις ρατσιστικές και προγονοπληξία. Η ενδοοικογενειακή βία, η έλλειψη ηθικών αξιών αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά της καθημερινότητας τους. Όλοι μας, στο μικρόκοσμό μας, θεωρούμε ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν υπάρχουν πια στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κι όμως είναι υπαρκτές.
