© Εβίτα Σκουρλέτη
Η τοξικότητα στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα κοκτέιλ ουσιών, μια σειρά από χημικές ενώσεις που παράγονται μέσα στον οργανισμό μας και δηλητηριάζουν τις σκέψεις και τις πράξεις μας. Το "κακό" δεν είναι ζήτημα ηθικής. Είναι πρωτίστως ζήτημα χημείας και ιατρικής.
"Ο Ιάγος είναι εκείνος που διατυπώνει τις μεγάλες αλήθειες της ζωής όταν λέει: "Η ζήλια εξευτελίζει την ίδια τη σάρκα που την τρέφει" ή "οι κακές σκέψεις είναι από τη φύση τους δηλητήρια".
Η παράσταση "Οθέλλος/Πορνογραφία" διερευνά τις χημικές ενώσεις οι οποίες συνδέουν το πορνογραφικό βλέμμα με την έμφυλη βία. Τέσσερις τραγικοί ήρωες οδηγούνται στο θάνατο, πνιγμένοι στο δηλητήριο που γεννιέται μέσα στο μυαλό του Ιάγου. Όσο κι αν επιθυμούμε να καθρεφτιστούμε στην τραγική μοίρα της Δυσδαιμόνας ή του Οθέλλου, τα πρόσωπα αυτά δεν μας μοιάζουν. Καθρέφτης μας είναι ο Ιάγος. Τον αναγνωρίζω πολύ συχνά γύρω μου και κάποτε μέσα μου. Όπως διαπιστώνει ο Οθέλλος, ο Ιάγος "έχει σπουδάσει την ανθρώπινη ψυχή και έχει μελετήσει τις ποιότητες στις σχέσεις των ανθρώπων". Είναι αλήθεια. Ο Ιάγος είναι εκείνος που διατυπώνει τις μεγάλες αλήθειες της ζωής όταν λέει: "Η ζήλια εξευτελίζει την ίδια τη σάρκα που την τρέφει" ή "οι κακές σκέψεις είναι από τη φύση τους δηλητήρια".
"Η παράσταση επεξεργάζεται δραματουργικά το σαιξπηρικό πρωτότυπο και εστιάζει στη "στρατηγική" της γυναικοκτονίας".
Η παράσταση επεξεργάζεται δραματουργικά το σαιξπηρικό πρωτότυπο και εστιάζει στη "στρατηγική" της γυναικοκτονίας. Ο Ιάγος είναι ένας βιρτουόζος πορνογράφος. Παραχαράσσει εικόνες και αφηγείται το μισογυνισμό, παράγοντας μια διπλή γυναικοκτονία. Χρησιμοποιεί τις τεχνικές των φωτογράφων-παπαράτσι για να απομονώσει χαρακτηριστικά της εξωτερικής εμφάνισης και της κοινωνικής συμπεριφοράς της Δυσδαιμόνας, προβάλλει τις εικόνες του στον Οθέλλο και στους θεατές με στόχο να τους "μυήσει" στην ηδονοβλεπτική συνθήκη που καθιστά το γυναικείο σώμα αναλώσιμο και ταυτόχρονα μισητό. Το αναλώσιμο όμως καταλήγει πάντα στα σκουπίδια. Νεκρό.
Με την παράσταση αυτή δεν μας ενδιαφέρει να πούμε ότι η πορνογραφία είναι "καλό" ή "κακό" ερέθισμα. Μας ενδιαφέρει όμως η διαπίστωση της νευροψυχιατρικής σύμφωνα με την οποία είναι ένα πολύ ισχυρό ερέθισμα που απελευθερώνει ντοπαμίνη στον οργανισμό. Όσο υψηλότερη είναι η αιχμή της ντοπαμίνης τόσο μεγαλύτερη είναι η πτώση μετά, προς τις περιοχές του κενού ή της βίας.
Ευχαριστώ τους ηθοποιούς της παράστασης Αιμιλία Βάλβη, Γιώργο Κριθάρα, Νικόλα Μαραγκόπουλο και Κατερίνα Παπανδρέου για την αγάπη και τη διαθεσιμότητά τους. Επίσης την εταιρεία παραγωγής Αντίρρηση, που με βάση τη Θεσσαλονίκη υπηρετεί το θέατρο με συνέπεια και σεβασμό, και τον πάντα φιλόξενο Μάνο Καρατζογιάννη που μας δίνει στέγη στο Θέατρο Σταθμός.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οθέλλος/Πορνογραφία
Μετά το “Όπως πάει το ποτάμι” και τη “Ψυχολογία Συριανού συζύγου: Χριστίνα”, ο Γιάννης Λεοντάρης επιστρέφει στο Σταθμός με μία νέα προσέγγιση του σαιξπηρικού έργου, που εστιάζει και αναδεικνύει έναν σημαντικό πυρήνα του: τις γυναικοκτονίες της Δυσδαιμόνας και της Αιμιλίας. Με επίκεντρο τον Ιάγο, έναν «παπαράτσι» ο οποίος δεν διστάζει να κατασκευάσει μια «πόρνη», μέσα από διαστρεβλωμένες εικόνες της πραγματικότητας που πείθουν τον Οθέλλο για την απιστία της Δυσδαιμόνας και τον ωθούν στη δολοφονία της, η παράσταση ενώνει τις τελείες ανάμεσα στην πορνογραφία και την έμφυλη βία, ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Υπό το πρίσμα του πορνογραφικού βλέμματος που κατακερματίζει και καταναλώνει το γυναικείο σώμα, ο Οθέλλος δεν είναι μια «τραγωδία ερωτικής ζήλιας», όπως συχνά χαρακτηρίζεται, αλλά μια ιστορία πατριαρχικής βίας. Στο τέλος του έργου, η Δυσδαιμόνα και η Αιμιλία είναι νεκρές. Τις σκότωσαν γιατί τις αγαπούσαν; Οι θεατές, μάρτυρες όσων έγιναν και γίνονται, καλούνται να πάρουν θέση, έχοντας κατά νου ότι ο θύτης, ακόμα κι αν αιμορραγεί, δεν σκοτώνεται.
