Ο Γιώργος Νανούρης κι ο Μιχάλης Σαράντης ανεβάζουν "Συρανό" στην εποχή του body positivity

Γιατί επιλέξατε τον "Συρανό"; Ποιο είναι το αγαπημένο σας στοιχείο σε αυτό το έργο; Γιώργος Νανούρης: Θέλαμε με τον Μιχάλη να ξανακάνουμε κάτι μαζί μετά τον "Αίαντα" και σκεπτόμενοι διάφορα έργα, από κοινού αποφασίσαμε ότι αφενός ο Συρανό είναι ένας ήρωας που του ταιριάζει, αφετέρου ότι τα πράγματα για τα οποία μιλάει είναι πολύ επίκαιρα. Στην πραγματικότητα, ο Συρανό, αν και το αντιμετωπίζει με αυτοπεποίθηση και δυναμισμό, είναι ένας άνθρωπος που δέχεται bullying, όπως θα λέγαμε σήμερα, εξαιτίας ενός εξωτερικού χαρακτηριστικού του. Αυτό το χαρακτηριστικό του κάνει τους άλλους να μη βλέπουν τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού του, να μένουν δηλαδή μόνο στην εξωτερική εμφάνιση – κάτι που ειδικά στις μέρες μας συναντάμε συχνά.

Παράλληλα, είναι κι ένα έργο βαθύ, συγκινητικό από τη μία αλλά και πολύ διασκεδαστικό, από την άλλη, και εγώ είμαι σε μια φάση της ζωής μου που θέλω να εξωτερικεύσω και το πιο χιουμοριστικό κομμάτι του εαυτού μου, κάτι που έχω να κάνω χρόνια στη σκηνή. Επίσης, η παράσταση έχει διανθιστεί και με πολλά τραγούδια (μουσική: Βάιος Πράπας), που είναι στην ουσία μελοποιημένα αποσπάσματα του κειμένου.

Μιχάλης Σαράντης: Υπάρχει μια δεξαμενή έργων στην οποία ανατρέχω κατά καιρούς, όχι απαραίτητα επειδή θέλω κάποια στιγμή να τα παίξω, αλλά επειδή με παρηγορούν σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς που ζούμε και μου απαλύνουν λίγο την ψυχή. Μέσα από αυτά επιστρέφω στην ποίηση των λέξεων και στα μεγάλα αισθήματα. Ένα από αυτά τα έργα είναι και ο "Συρανό".

Έχουμε ανάγκη στη σύγχρονη εποχή από ρομαντικές ιστορίες ανεκπλήρωτων ερώτων και ανθρώπων που περιμένουν το ταίρι τους για μια ζωή;
Γ.Ν.: Νομίζω ότι το κοινό έχει ανάγκη να δει κάτι που θα το συγκινήσει αλλά και θα το διασκεδάσει. Έχει ανάγκη να δει τους ηθοποιούς πάνω στη σκηνή να δίνουν όλο τους τον εαυτό. Ζούμε και σε μια εποχή που είναι πολύ άγρια, γι’ αυτό και έχουμε ανάγκη να έρθουμε σε επαφή πάλι με το συναίσθημά μας, να ξαναθυμηθούμε τα πράγματα της καρδιάς και όχι μόνο τα εγκεφαλικά, της καθημερινότητας.

Τελικά, πιστεύετε ότι ο έρωτας είναι υπόθεση του σώματος ή και του μυαλού, όπως αφήνει να φανεί το έργο;
Γ.Ν.: Το έργο μιλά ακριβώς γι’ αυτό το πράγμα. Σε μια πρώτη φάση ο έρωτας φαίνεται να κινείται από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά λίγο μετά το έργο δείχνει ότι αυτά δεν είναι αρκετά. Η Ρωξάνη λέει στον Κριστιάν "Ναι, είσαι όμορφος αλλά δεν μου αρκεί μόνο αυτό, εγώ θέλω κάτι άλλο, ανώτερο". Όταν, όμως, γνωρίζει και το "πνεύμα" του Κριστιάν μέσα από τα ερωτικά γράμματά του (που στην πραγματικότητα είναι γραμμένα από τον Συρανό) του ζητάει συγνώμη που στην αρχή την άγγιξε μόνο η ομορφιά του και του λέει λίγο μετά ότι, ακόμα και αν ήταν πολύ άσχημος, δεν θα την ένοιαζε γιατί τον έχει ερωτευτεί.

Πιστεύετε ότι, αν υπήρχαν social media στην εποχή του Συρανό, θα ένιωθε ακόμη πιο άσχημα για τη μύτη του, όπως συμβαίνει σε πολλούς σύγχρονους ανθρώπους που συγκρίνονται με τα "τέλεια" είδωλα του feed τους; Ή μήπως θα ένιωθε body positive;
Μ.Σ.: Ο Συρανό δεν θα είχε social media. Είναι ένα πλάσμα ρηξικέλευθο (πράγμα που φαίνεται ειδικά όταν μιλά για την εξουσία), οριακά αναρχικό, που δεν ακολουθούσε καμία νόρμα της εποχής του. Τα αισθήματά του, λοιπόν, δεν θα τα πρόβαλλε, δημόσια, αλλά θα τα κρατούσε μυστικά, όπως κάνει και στο έργο. Βέβαια, μέσα του θα εξακολουθούσε να έχει έναν ποιητικό πλούτο, που και στις μέρες μας πολλοί άνθρωποι διαθέτουν – και αυτοί είναι οι άνθρωποι που με εμπνέουν. Και μιας και μιλάμε για την εικόνα του σώματος, το θέμα του "Συρανό" είναι πολύ επίκαιρο σε μια εποχή που υπάρχει έντονα ευαισθητοποίηση για το body shaming (ενώ, την ίδια στιγμή, στα social media κυριαρχούν τα φίλτρα).