"The Humans": Δείτε πρώτες φωτογραφίες από την παράσταση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη

Πρεμιέρα κάνει στις 11 Οκτωβρίου στο Θέατρο Μουσούρη το βραβευμένο έργο του Στίβεν Κάραμ με τίτλο "The Humans", που ανεβαίνει σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Με ένα σύνολο εξαιρετικών πρωταγωνιστών επί σκηνής (Θέμις Μπαζάκα, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μαρία Πετεβή, Ειρήνη Μακρή, και η Ξένια Καλογεροπούλου) η παράσταση προσφέρει μια σπάνια ματιά στην ανθρώπινη ψυχή. Γραμμένη με ένα φρέσκο μείγμα ντοκιμαντερίστικου νατουραλισμού και θεατρικής τόλμης, η τραγικωμωδία του Κάραμ αποτυπώνει την ουσία της ανθρώπινης κατάστασης με ακρίβεια, συμπόνια και απαράμιλλη αυθεντικότητα.

Λίγα λόγια για το έργο 

Το έργο ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της οικογένειας Μπλέικ, κατά τη διάρκεια ενός μόνο απογεύματος, προσκαλώντας το κοινό να παρακολουθήσει από κοντά τις αγωνίες, τα όνειρα και τους ανομολόγητους φόβους τους. Ο Έρικ και η Ντίντρη, οι γονείς, φτάνουν, μαζί με την Μόμο, τη μητέρα του Έρικ και τη μεγάλη τους κόρη Έιμι, στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης, για να γιορτάσουν την ημέρα των Ευχαριστιών στο διαμέρισμα όπου μόλις έχουν μετακομίσει η μικρή τους κόρη, η Μπρίτζετ, με τον σύντροφό της, τον Ρίτσαρντ. Πρόκειται για μια προπολεμική, αλλόκοτη διπλοκατοικία, χωρίς έπιπλα ακόμα, φτιαγμένη από τον συνδυασμό ενός σκοτεινού διαμερίσματος στο υπόγειο, με ένα σχεδόν εξίσου σκοτεινό διαμέρισμα στον επάνω όροφο. 

Μια ατμόσφαιρα ελαφρώς επιβεβλημένης ευθυμίας μόλις και μετά βίας καλύπτει την αίσθηση του κινδύνου που συσσωρεύεται διακριτικά στην τραπεζαρία, καθώς, όσο τα μέλη της οικογένειας χαιρετούν ο ένας τον άλλον και δίνονται δώρα για το καλωσόρισμα του σπιτιού, η ανατομία της οικογένειας διαφαίνεται σαν σε μια καθαρή ακτινογραφία: όλοι τους ζουν ζωές που περιστρέφονται γύρω από το να μην πετυχαίνουν ποτέ. Ο Έρικ και η Ντίντρη κοπιάζουν σε ένα είδος μη θεαματικής δουλειάς που εξασφάλιζε κάποτε όμοια σταθερή ζωή στη μεσαία τάξη. Ο Έρικ εργάζεται στο ίδιο ιδιωτικό σχολείο εδώ και δεκαετίες ως υπεύθυνος εξοπλισμού, αντιμετωπίζοντας αβέβαιες προοπτικές. Η Ντίντρη είναι διευθύντρια γραφείου στην ίδια επιχείρηση εδώ και 40 χρόνια, λογοδοτώντας τώρα σε αφεντικά δεκαετίες νεότερά της, τα οποία βγάζουν πολύ περισσότερα χρήματα. Φροντίζουν τη Μόμο, η οποία είναι σε αναπηρικό καροτσάκι και πάσχει από άνοια, αλλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν κάποιον να τη βοηθάει, ακόμη και όταν εκείνη γίνεται όλο και πιο επιρρεπής σε άγριες εκρήξεις θυμού. Η Μπρίτζετ και η Έιμι φαίνεται να ενσαρκώνουν το κλασικό ιδεώδες του δυτικού ανθρώπου, ότι κάθε γενιά τα καταφέρνει καλύτερα από την προηγούμενη, αλλά αντιμετωπίζουν τις δικές τους καταιγίδες. Η Μπρίτζετ είναι μουσικός φορτωμένη με φοιτητικό χρέος και εργάζεται ως μπαργούμαν. Η Έιμι είναι δικηγόρος που εργάζεται στη Φιλαδέλφεια με προβλήματα σωματικά, συναισθηματικά και εργασιακά. Ο μόνος άνθρωπος με ελπίδα στον ορίζοντα είναι ο Ρίτσαρντ, που είναι φοιτητής και σύντομα θα γίνει πλούσιος, λόγω μιας κληρονομιάς που αναμένεται σε δύο χρόνια.

Κάθε χαρακτήρας είναι εξαιρετικά ελκυστικός, και ο Κάραμ, πηγαίνοντας όλο και πιο βαθιά στους τρόπους με τους οποίους όλοι μας είμαστε στο έλεος της μοίρας και των περιστάσεων, φροντίζει να αποκαλύπτει τα φυλαγμένα μυστικά τους με μεγάλη συμπόνια και τρυφερότητα, προχωρώντας απαλά το έργο από την κωμωδία στην τραγωδία. Θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι που όλοι γνωρίζουμε. Οι καυγάδες τους είναι για θέματα που όλοι μας συμβουλεύονται να αποφεύγουμε, αλλά σπάνια τα αποφεύγουμε, όπως τα χρήματα, η θρησκεία, η τάξη και το τι κάνουν λάθος τα παιδιά στη ζωή τους. Οι αιτίες των δυσκολιών τους είναι τόσο συνηθισμένες που μοιάζουν ελάχιστα άξιες αναφοράς - ασθένεια, έλλειψη δεξιοτήτων, έλλειψη χρημάτων, αδιαφορία των άλλων, κακή τύχη. Όσο κοινότυπα κι αν φαίνονται αυτά τα προβλήματα, είναι πραγματικά και άλυτα. Και με αυτόν τον τρόπο αποκτούν μυθικές διαστάσεις και παγκόσμια σημασία. Αντί όμως, να ξεσπάσουν σε πικρό μίσος, οι χαρακτήρες του Κάραμ ανταποκρίνονται τελικά σε αυτές τις αποκαλύψεις με βαθιά αγάπη. Κι όταν η οικογένεια συγκεντρώνεται γύρω από το τραπέζι, όλοι αποκαλύπτουν ότι έχουν πολλά για τα οποία είναι ευγνώμονες, και η ευγνωμοσύνη τους είναι συγκινητική και ειλικρινής.

Το έργο, που αναδεικνύει την εγγενή ομορφιά που βρίσκεται μέσα στην ακαταστασία και τις ατέλειες της ανθρώπινης ύπαρξης, έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το 2016. Την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ και κέρδισε το Βραβείο Τόνι για το καλύτερο θεατρικό έργο. Ακολούθως, γυρίστηκε σε ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα, η οποία, όπως και το θεατρικό, είχε πολύ θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. 

Δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση "The Humans"