Το έργο του Μηνά Βιντιάδη "Ο αδελφός μου ο Αμαντέους" ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά σε σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη, από 18 Νοεμβρίου έως 30 Δεκεμβρίου, στη Μουσική Βιβλιοθήκη "Λίλιαν Βουδούρη", στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τους Πέμη Ζούνη και Έλιο-Φοίβο Μπέικο. Μια μουσικοθεατρική σκηνική περιπέτεια, που μιλά για ακυρωμένες επιθυμίες, αδελφικές σχέσεις, το "ταλέντο" και τη καλλιτεχνική υπεροψία, τον έρωτα και τη μοναξιά. Μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, γνωστή σε ελάχιστους, που αφορά όλους τους ανθρώπους, από την εφηβεία έως την τρίτη ηλικία.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Η άγνωστη ιστορία της αδελφής του Αμαντέους Μότσαρτ. Μια γυναίκα που δεν της επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το όνειρό της. Ένα παιδί-θαύμα που έμεινε στην αφάνεια. Η Πέμη Ζούνη και η Βάνα Πεφάνη συναντιούνται ξανά. Αφορμή η Νάνερλ Μότσαρτ. Μια γυναίκα του 18ου αιώνα, και οι δύο σύγχρονες γυναίκες και καλλιτέχνιδες, δημιουργούν, σχεδιάζουν και συνομιλούν με το τότε και το σήμερα, μοιράζονται τις ανησυχίες τους, εξερευνούν τρόπους αφήγησης και επικοινωνίας, ανακαλύπτοντας ομοιότητες και διαφορές για τη θέση της γυναίκας στο κοινωνικό σύνολο. "Δεξιοτέχνης, ταλέντο, διάνοια, παιδί θαύμα". Με αυτές τις λέξεις υμνούσαν στη δεκαετία του 1760 ένα μέλος της οικογένειας των Μότσαρτ. Όχι τον Βόλφγκανγκ Αμαντέους, αλλά την αδελφή του Νάνερλ Μότσαρτ. Έχει αποδειχτεί ότι πάνω στις δικές της παρτιτούρες έμαθε μουσική ένας από τους κορυφαίους μουσουργούς, τη στιγμή που και η ίδια θεωρούνταν μια από τις καλύτερες πιανίστριες της Ευρώπης. Μαζί όργωσαν ολόκληρη την Ευρώπη και γνώρισαν την αποθέωση ως "παιδιά θαύματα". Μέχρι τη χρονιά που η Νάρνελ έκλεισε τα δεκαοκτώ της χρόνια. Σύμφωνα με τα ήθη της εποχής ήταν πλέον σε ηλικία γάμου. Έτσι αυτή η σπουδαία μουσικός πέρασε στο περιθώριο. Τα παιδικά χρόνια του Αμαντέους και της Νάνερλ, η ανέλιξη τους, η σχέση με τον πατέρα τους, θα παρασταθούν σ’ έναν αρμονικό συνδυασμό Θεάτρου και Μουσικής με τις μελωδίες του Μότσαρτ στο πιάνο από τον Διονύση Μαλλούχο.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο αδελφός μου ο Αμαντέους
Η άγνωστη ιστορία της αδελφής του Β. Α. Μότσαρτ, Νάνερλ, δίνει την αφορμή για μια συζήτηση γύρω από τη θέση της γυναίκας τότε και τώρα. Ένα παιδί-θαύμα που έμεινε στην αφάνεια και μια γυναίκα που δεν της επέτρεψαν να πραγματοποιήσει το όνειρό της ήταν η Νάνερλ. Έχει αποδειχθεί ότι πάνω στις δικές της παρτιτούρες έμαθε μουσική ο αδελφός της, ενώ και η ίδια θεωρούνταν μια από τις καλύτερες πιανίστριες της Ευρώπης. Μαζί όργωσαν ολόκληρη την Ευρώπη και γνώρισαν την αποθέωση, μέχρι εκείνη να κλείσει τα δεκαοκτώ της χρόνια, οπότε σύμφωνα με τα ήθη της εποχής ήταν πλέον σε ηλικία γάμου. Έτσι πέρασε στο περιθώριο. Αυτά τα γεγονότα αφηγείται το βαθιά ανθρώπινο έργο για τις ακυρωμένες επιθυμίες, αδελφικές σχέσεις, το «ταλέντο» και την καλλιτεχνική υπεροψία, τον έρωτα και τη μοναξιά.
