Θωμάς Δασκαλάκης©
Ο Γιώργος Γιαννακόπουλος, η Μπέσσυ Μάλφα, ο Βαγγέλη Δαούσης και η Στεφανία Ζώρα πρωταγωνιστούν στη σκληρή και πικρή κωμωδία του Κώστα Μποσταντζόγλου, "Ο ελέφας", που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (από 8/11).
Πρόκειται για ένα ανελέητα σαρκαστικό δράμα που εκδόθηκε το 2012 και ακροβατεί μεταξύ μαύρης κωμωδίας και σύγχρονης τραγωδίας. Ήρωές του είναι άνθρωποι της επαρχίας και το κύριο εύρημά του η χρήση της ελληνικής γλώσσας από τους ήρωες, που φτάνει σε βαθμό μιας απίστευτης κακοποίησης. Τα πρόσωπα του έργου είναι άνθρωποι εντελώς αστοιχείωτοι αλλά κομπορρήμονες, ανήθικοι αλλά ηθικολόγοι, βαθιά βίαιοι και απεχθείς αλλά και τρομακτικά οικείοι. Αποτελούν όλα θλιβερές φιγούρες που αποτυπώνουν μια όχι και τόσο μακρινή ελληνική πραγματικότητα και αποδεικνύονται πρόκληση ερμηνευτική και σκηνοθετική, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό τους δεν είναι ο τρόπος εκφοράς του λόγου, αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τις μεταξύ τους σχέσεις και εκδηλώνουν τα αισθήματά τους.
Σημείωμα του Λευτέρη Γιοβανίδη
"Δεν λέμε μνήμη ελέφαντα;", ρωτάει ο Μήτσος. "Ο ελέφαντας δεν ξεχνά και εκδικείται το κακό που το έκανες". Αυτή η σκέψη κινεί τη βασική ηρωίδα του Μποσταντζόγλου που, κλεισμένη μέσα σε μια τοξική οικογένεια, προσπαθεί να βρει λύτρωση. Δεν θέλει να βλέπει πια στον ύπνο της εφιάλτες. Νιώθει σαν ένας ελέφαντας που δεν ξεχνά και ζητά πλέον να εκδικηθεί για το όποιο κακό της έχουν κάνει.
Ο συγγραφέας με σκληρό χιούμορ μας περιγράφει μια κοινωνία που διακατέχεται από αντιλήψεις ρατσιστικές και προγονοπληξία. Η ημιμάθεια των ηρώων τούς κάνει να πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα. Η ενδοοικογενειακή βία, η έλλειψη ηθικών αξιών και η απειθαρχία έναντι στους νόμους της πολιτείας, αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά της καθημερινότητας τους. Έχουν πλήρη έλλειψη αισθητικής και χωρίς καμιά αιδώ κακοποιούν την ελληνική γλώσσα. Άνθρωποι που έχουν μάθει να κρίνουν και να κατηγορούν, χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής, σε μια κοινωνία όπου η αξιοπρέπεια και ο αλληλοσεβασμός νοσούν.
Ένα ταπεινό πιάτο φακές και ένας διακοσμητικός τσιμεντένιος κύκνος αποτελούν για τον συγγραφέα, όχι τυχαία, τα σύμβολα του έργου. Όλοι μας, κλεισμένοι στον μικρόκοσμό μας, θεωρούμε ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν μπορεί να υπάρχουν πια στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κι όμως, στην πραγματικότητα είναι υπαρκτές, αβυσσαλέα ισοπεδωτικές για τις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ο ελέφας
«Δεν λέμε μνήμη ελέφαντα;», ρωτάει ο Μήτσος. «Ο ελέφαντας δεν ξεχνά και εκδικείται το κακό που το έκανες». Αυτή η σκέψη κινεί τη βασική ηρωίδα που, κλεισμένη μέσα σε μια τοξική οικογένεια, προσπαθεί να βρει λύτρωση. Νιώθει σαν ένας ελέφαντας που δεν ξεχνά και ζητά πλέον να εκδικηθεί για το όποιο κακό της έχουν κάνει. Ο συγγραφέας με σκληρό χιούμορ μάς περιγράφει μια κοινωνία που διακατέχεται από αντιλήψεις ρατσιστικές και προγονοπληξία. Η ενδοοικογενειακή βία, η έλλειψη ηθικών αξιών αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά της καθημερινότητας τους. Όλοι μας, στο μικρόκοσμό μας, θεωρούμε ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν υπάρχουν πια στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κι όμως είναι υπαρκτές.
