Δύο πολύ ενδιαφέροντα εγχειρήματα που περιπαίζουν τον θάνατο έρχονται με "camp” διάθεση στον χώρο του ΠΛΥΦΑ. Ο λόγος για τις παραστάσεις "Σεμπάστιαν” και "Vanitas” που παρουσιάζει η πολυπράγμων ομάδα Nova melancholia από τις 4/5.
Σεμπάστιαν
"Αναδιφώντας στην παράδοση του μαρτυρίου του Αγίου Σεβαστιανού, όπως αυτή αναδιατυπώνεται μέσα από την πυκνή εικονιστική αναπαράσταση στη Δυτική τέχνη από την πρώιμη Αναγέννηση και μετά, εστιάζουμε σε έννοιες και σύμβολα, που αγγίζουν τη δική μας ευαισθησία και το φαντασιακό. Διαβάζουμε ποιήματα, αναπαριστούμε πίνακες, ακκιζόμαστε, ποζάρουμε, τραγουδάμε, χορεύουμε, εμπνεόμαστε από την παράδοση ενός έκκεντρου, πειραματικού κινηματογράφου", αναφέρουν για το "Σεμπάστιαν" οι Nova melancholia (Βασίλης Νούλας & Κώστας Τζημούλης).
Διαβάστε Επίσης
Ο Σεβαστιανός είναι ένα σύμβολο που συσχετίζεται με τη νεότητα, την ομορφιά, τον αθλητισμό, την τοξοβολία, τον σαρκικό πόνο, την ηδυπάθεια, τον ομοερωτισμό, τον μαρτυρικό θάνατο. Μία πρωταρχική συνυποδήλωση γύρω από αυτόν (ήδη από τον Μεσαίωνα) είναι η Πανούκλα. Στο "Σεμπάστιαν", ο Άγιος συσχετίζεται, μέσω της παράδοσης του ομοερωτισμού γύρω από τη μορφή του, με την ασθένεια του AIDS, η οποία θεωρήθηκε ένα είδος "πανούκλας των ομοφυλόφιλων". Όπως οι άνθρωποι στην αυγή της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, έτσι και σήμερα με όχημα το έργο αυτό, οι ερμηνευτές και το κοινό καταφεύγουν στον Άγιο Σεβαστιανό ως αποτροπαϊκό του κακού σύμβολο.
Στη σκηνή ερμηνεύουν οι: Χάρης Δούμουρας, Χριστίνα Καραγιάννη, Πιερ Μαγκεντί, Νίκος Ντάσης και η Χριστίνα Ράινχαρντ.
Το "Σεμπάστιαν" είναι το σύνολο των πολιτισμικών αναφορών του. Κατά τη διάρκειά του ακούγονται ποιήματα και κείμενα των: Ανδρέα Αγγελάκη, Ζαν Κοκτό, Άλεν Γκίνσμπεργκ, Ζαν Ζενέ, Μπερνάρ-Μαρί Κολτέ, Ζακ Κωστόπουλου, Γιούκιο Μισίμα, Αλέξη Μπίστικα, Φρανκ Ο Χάρα, Πιερ Παόλο Παζολίνι, Ντέρεκ Τζάρμαν, Γκέοργκ Τρακλ, Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου, Ντίνου Χριστιανόπουλου και Τένεσι Γουΐλιαμς, ενώ προβάλλονται αποσπάσματα από ταινίες των: Ζαν Ζενέ, Άντυ Γουόρχολ, Αλέξη Μπίστικα, Τζόζεφ Λ. Μάνκοβιτς, Πολ Σρέιντερ, Ζαν Κοκτό, Πιερ Παόλο Παζολίνι, Σεργκέι Παραγιάνοφ, Τζακ Σμιθ, Ντέρεκ Τζάρμαν, Κένεθ Άνγκερ και Τζον Γουότερς.
Vanitas
Η περφόρμανς της ομάδας Nova melancholia (Βασίλης Νούλας & Κώστας Τζημούλης) είναι ένας σκηνικός στοχασμός γύρω από την έννοια vanitas. Η παράσταση αρθρώνεται μέσα από την (αντι)παράθεση της συγκινησιακής φόρτισης του ήχου της ηλεκτρικής κιθάρας και του κυνικού και συχνά αστείου λόγου του Andy Warhol. Η περφόρμανς Vanitas θέλει να γίνει ένας εφήμερος καθρέφτης της "ματαιοδοξίας" μας, της απατηλής της λάμψης. Ταυτόχρονα λειτουργεί όπως ένας σαγηνευτικός πίνακας του μπαρόκ: ξορκίζει την κόπωση των ημερών και ξαναδίνει πίστη στην ομορφιά της ζωής!
Στην ιστορία της τέχνης, vanitas, από το λατινικό vanus (κενός), ονομάζεται το συμβολικό έργο τέχνης που δείχνει τη ματαιότητα της ηδονής και τη βεβαιότητα του θανάτου. Οι έννοιες αυτές υποβάλλονται με την αντιπαράθεση μιας κλεψύδρας ή μιας νεκροκεφαλής με σύμβολα πλούτου, ευμάρειας και απόλαυσης όπως πλούσια υφάσματα. Όλα αυτά υποδηλώνουν τη ματαιότητα του πλούτου, το περαστικό της ομορφιάς, το αναπότρεπτο του χρόνου. Οι πίνακες αυτοί καλούν σε περισυλλογή, λειτουργούν ως ένα memento mori (υπόμνηση θανάτου). Ωστόσο, η άλλη όψη της vanitas θα μπορούσε να είναι ένα memento vitae (υπόμνηση ζωής), μια γιορτή του εφήμερου και των αισθήσεων, μια κατάφαση στην αβεβαιότητα της ύπαρξης.
Επί σκηνής εμφανίζεται η Βίκυ Κυριακουλάκου και ο μουσικός Γιάννης Αράπης.
Τα κείμενα της παράστασης προέρχονται από το βιβλίο του Άντυ Γουόρχολ :"Η φιλοσοφία του Άντυ Γουόρχολ (Από το Α στο Β και πάλι από την αρχή)” (1975) σε μετάφραση της Ιουλίας Ραλλίδη, εκδόσεις Τσαγκαρουσιάνος (2006) και οι στίχοι των τραγουδιών "The emblem of death” και "Young man holding a skull” είναι του Βασίλη Νούλα και βασίζονται στην περιγραφή δύο γνωστών πινάκων vanitas.
