Ελένη Δανδάλη©
Το κουκλοθέατρο, μια τέχνη ταπεινή και χαμηλόφωνη στην Ελλάδα, παραμένει στο περιθώριο της θεατρικής κίνησης και η προβολή και η στήριξη της δεν είναι διόλου αυτονόητη. Ευτυχώς υπάρχουν ομάδες που ανατρέπουν τη στερεοτυπική αντίληψη ότι το κουκλοθέατρο απευθύνεται μόνο σε παιδικό κοινό, επιχειρώντας μια νέα προσέγγισή του ως καλλιτεχνικού είδους που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Μια τέτοια ομάδα είναι η Κέντρο Βάρους, η οποία μας εξέπληξε πριν από μερικούς μήνες με την κουκλοθεατρική παράσταση "Εφημερία". Απευθύνεται στο ενήλικο κοινό και τώρα την επαναλαμβάνει μετακομίζοντας σε νέο χώρο, το Θέατρο Καλλιρρόης (από 10/3). Οι εμψυχώτριες Κλειώ Κιούλπαλη, Μπέττυ Κοκαράκη, Δήμητρα Κωνσταντινίδου και Εύα Τσαμπάση μοιράζονται με το κοινό την εμπειρία μιας εφημερίας σε νοσοκομείο. Ανοίγουν ένα "παράθυρο" σε έναν αθέατο -για πολλούς ανθρώπους- κόσμο, μέσω της διάδρασης κουκλών και εμψυχωτών, φανερώνοντάς το συναίσθημα, τον κόνο, την ενσυναίσθηση, την αισιοδοξία που κρύβεται πίσω από την εμψύχωση κάθε κούκλας από άψυχο αντικείμενο σε φορέα πολιτισμού και αξιών.
Αυτό που μας συγκίνησε, ήταν το θέμα, η κατασκευή των κουκλών όσο και ο τρόπος παρουσίασής του. Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι φτιαγμένο σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που, έτσι μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν. Είναι βασισμένη σε προσωπικά βιώματα από εμπειρίες που είχαν οι δημιουργοί της, όχι με μια επιστημονική, αλλά με μια ανθρώπινη ματιά. Έχει μια θαυμάσια αισθητική και καλλιτεχνική άποψη, γίνεται ένας συναισθηματικός αγωγός, με ιδεολογικές κοινωνικού χαρακτήρα κατευθύνσεις, λειτουργεί ως αντίσταση στον κυνισμό που τελευταία μοιάζει πια να αποτελεί κανονικότητα. Ο θεατής βιώνει την εμπειρία και η ψυχή πλημμυρίζει από έντονα συναισθήματα, όσο και αν αντιλαμβανόμαστε τη θεατρική σύμβαση.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Εφημερία
Πρόκειται για μία σύνθεση από μικρές ιστορίες τεσσάρων ασθενών σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο. Η νοσοκομειακή καθημερινότητα μέσα από τα δικά τους μάτια, που αφηγούνται μια διαδικασία άλλοτε φροντιστική, άλλοτε ανυπόφορη, παράλογη και συγκινητική. Το έργο βασίζεται σε βιώματα και εμπειρίες της ομάδας, που την απαρτίζουν τέσσερις κουκλοπαίκτριες σε διαφορετική ηλικιακή δεκαετία η καθεμιά. Εμφανείς οι ίδιες δίπλα στις κούκλες-ασθενείς, τις κινούν μέσα από ρόλους γιατρών, νοσηλευτών, συνοδών. Η πρόθεσή της κουκλοπαίκτριας να ζωντανέψει μια άψυχη κούκλα συμπίπτει εδώ με την πρόθεση της γιατρού να κινητοποιήσει ένα ανήμπορο σώμα. Το σκηνικό: Ένας νοσκομειακός θάλαμος με τέσσερα κρεβάτια, τέσσερις κούκλες-ασθενείς. Μικρά στιγμιότυπα από την καθημερινότητας τους. Ασθενείς έρχονται, φεύγουν, οι ιστορίες τους περνάνε η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς απαραίτητα να συναντιούνται. Το νοσοκομείο δεν αδειάζει ποτέ. Η επιγραφή “Εφημερεύει” παραμένει φωτισμένη. Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που έτσι μικροί, μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν.
