Ελένη Δανδάλη©
Το κουκλοθέατρο, έχει τη δύναμη να συνεπαίρνει το θεατή καλλιτεχνικά, αλλά και ιδεολογικά και είναι κρίμα που δεν ανεβαίνουν συχνά κουκλοθεατρικές παραστάσεις για ενήλικο κοινό. Τώρα λοιπόν, που μας δίνει την ευκαιρία η ομάδα Κέντρο Βάρους δεν θα τη χάσουμε. Οι εμψυχώτριες Κλειώ Κιούλπαλη, Μπέττυ Κοκαράκη, Δήμητρα Κωνσταντινίδου και Εύα Τσαμπάση ξεκινούν "Εφημερία" στη σκηνή του Faust για λίγες ακόμα ημέρες (2-11/12). Η κουκλοθεατρική παράσταση τουςείναι βασισμένη σε προσωπικά βιώματα από εμπειρίες που είχαν σε νοσοκομεία, όχι από επιστημονική, αλλά από ανθρωπιστική άποψη, έλαβε ζεστά σχόλια με το ξεκίνημα της, στις 14 Οκτωβρίου, και για το λόγο αυτό παίρνει παράταση.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το θέμα της "Εφημερίας" και μάλιστα έρχεται σε μια στιγμή που λόγω Covid άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το σύστημα Υγείας. Η ιδέα της Κλειώς Κιούλπαλη και της Δήμητρας Κωνσταντινίδου φέρνει στο επίκεντρο την έννοια της φροντίδας. "Ο κουκλοπαίκτης κινεί μια άψυχη κούκλα με πρόθεση να τη ζωντανέψει, και ο γιατρός με τη φροντίδα του προσπαθεί να κινητοποιήσει ένα ανήμπορο σώμα", υπογαμμίζει η ομάδα στο σημείωμα της. "Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που έτσι μικροί, μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν".
Περισσότερες πληροφορίες
Εφημερία
Πρόκειται για μία σύνθεση από μικρές ιστορίες τεσσάρων ασθενών σε ένα εφημερεύον νοσοκομείο. Η νοσοκομειακή καθημερινότητα μέσα από τα δικά τους μάτια, που αφηγούνται μια διαδικασία άλλοτε φροντιστική, άλλοτε ανυπόφορη, παράλογη και συγκινητική. Το έργο βασίζεται σε βιώματα και εμπειρίες της ομάδας, που την απαρτίζουν τέσσερις κουκλοπαίκτριες σε διαφορετική ηλικιακή δεκαετία η καθεμιά. Εμφανείς οι ίδιες δίπλα στις κούκλες-ασθενείς, τις κινούν μέσα από ρόλους γιατρών, νοσηλευτών, συνοδών. Η πρόθεσή της κουκλοπαίκτριας να ζωντανέψει μια άψυχη κούκλα συμπίπτει εδώ με την πρόθεση της γιατρού να κινητοποιήσει ένα ανήμπορο σώμα. Το σκηνικό: Ένας νοσκομειακός θάλαμος με τέσσερα κρεβάτια, τέσσερις κούκλες-ασθενείς. Μικρά στιγμιότυπα από την καθημερινότητας τους. Ασθενείς έρχονται, φεύγουν, οι ιστορίες τους περνάνε η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς απαραίτητα να συναντιούνται. Το νοσοκομείο δεν αδειάζει ποτέ. Η επιγραφή “Εφημερεύει” παραμένει φωτισμένη. Η παράσταση παίζεται σε δύο κλίμακες: Ό,τι αντιπροσωπεύει τον κόσμο του νοσοκομείου και των ανθρώπων του είναι σε φυσικό μέγεθος, δυσανάλογα μεγάλο προς τις κούκλες-ασθενείς, που έτσι μικροί, μικροσκοπικοί, φαντάζουν πιο ευάλωτοι, "εφήμεροι" και αναγκαστικά αφημένοι στα μεγάλα χέρια που τους εμψυχώνουν.
