Ένας serial killer, γνωστός ως "Παιχνιδοποιός" ("Toyer"), που κυνηγάει ανυποψίαστες γυναίκες παίζει τη γάτα με το ποντίκι με την ψυχοθεραπεύτρια, αστυνομική νευροψυχολόγο Δρ. Μωντ Κρίστοφερ. Αυτή είναι εν συντομία η κεντρική ιδέα της νουβέλας του Γκάρντνερ ΜακΚέυ (γραμ.1984) που έγινε best seller καθώς ξετρέλανε τους φανατικούς των ψυχολογικών θρίλερ. Ο Αμερικανός ηθοποιός και συγγραφέας κρατά αμείωτη την αγωνία και το ενδιαφέρον συντονίζοντας τους αναγνώστες με την πορεία του άντρα αγνώστων στοιχείων, που δεν δολοφονεί τα θύματα του, αλλά τα σαγηνεύει οδηγεί οικειοθελώς στο κρεβάτι και στο τέλος τα ακινητοποιεί με λοβοτομή. Μετατρέποντας τις σε άβουλα παντοτινά του παιχνίδια. Πώς θα οδηγηθεί στα μονοπάτια του παρανοϊκού δολοφόνου η Μωντ, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με την αγριότητα αυτών των εγκλημάτων και αναλαμβάνει τη φροντίδα των θυμάτων;
Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Κοέν αναλαμβάνει να χτίσει μεθοδικά, στη σκηνή του Μικρού Γκλόρια, τον μυστήριο κόσμο του "Παιχνιδοποιού" από τις 22 Οκτωβρίου, επιλέγοντας τη Ραφίκα Σαουίς και τον Γιώργη Παρταλίδη για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το έργο παίζεται πρώτη φορά στη χώρα μας. Ευχόμαστε η χημεία των δυο ηθοποιών να είναι τέτοια που να καταφέρει να δώσει στην αφήγηση έναναγωνιώδη ρυθμό ικανό να παρασύρει τους θεατές. Οι χάρες του έργου γοήτευσαν έναν από τους σημαντικότερους Αμερικανούς σκηνοθέτες των τελευταίων δεκαετιών, τον Μπράιαν Ντε Πάλμα, και τα τελευταία χρόνια συζητιέται η κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας με πρωταγωνιστή τον Κόλιν Φερθ.
Σημείωμα συγγραφέα
"Αν αυτό το έργο έχει να κάνει με κάτι, αυτό είναι η τεράστια ικανότητά μας να χειριζόμαστε ο ένας τον άλλον. Το έργο μιλά για το θαυμάσιο δώρο μας να λέμε ψέμα. Μιλά για την απαίσια δύναμη αυτού του χαρίσματος που μας δόθηκε. Μιλά για την ικανότητά μας να πιστεύουμε οποιαδήποτε αλήθεια, αρκεί να μας ταιριάζει. Το έργο μιλά για την τρομερή δύναμή μας να συγχωρούμε και την ανάγκη μας να προχωρήσουμε. Μιλά για τον συμβιβασμό που είμαστε έτοιμοι να κάνουμε, για την απίστευτη προθυμία μας να κοιμηθούμε με τον δήμιό μας. Πρόκειται κατά βάση για την ηθική μας ανομία: ένα έγκλημα είναι έγκλημα μόνο αν δεν συμβεί σε εμάς. Αν συμβαίνει σε κάποιον άλλο, εμείς απλά γυρνάμε τη σελίδα".
