Δεν ήμουν στην Αθήνα όταν έμαθα για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Τζούμα και ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα, αν και γνώριζα τις μάχες που έδινε με την υγεία του τα τελευταία χρόνια. Περίμενα, λοιπόν, να επιστρέψω, να βρεθώ μπροστά στο κομπιούτερ μου και να τον αποχαιρετήσω για να του πω πώς πάντα θαύμαζα την γενναιότητα του…κι ας είναι αργά. Τον γνώρισα στην εφηβεία μου μέσα από τον κινηματογράφο, τον χειροκρότησα στο θέατρο ως ενήλικη και για χρόνια οι ραδιοφωνικές εκπομπές του, στον Εν λευκώ, ήταν απαραίτητη συνήθεια χωρίς την οποία δεν νοείτο η έναρξη της ημέρας. Πραγματικά, τέλος εποχής!
Ο Κωνσταντίνος Τζούμας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών. Οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας δε θα ξαναδούν τον ψηλόκορμο περιπατητή, που έκανε τα βλέμματα να γυρίσουν στο πέρασμα του. Το καφέ Φίλιον της οδού Σκουφά δε θα τον ξαναδεί, να πίνει τον καφέ του διαβάζοντας, ή με κάποιον άλλο παρέα να κρέμεται απ' τα χείλη του από όσα είχε να πει. Ήταν μία από τις πιο ευγενείς προσωπικότητες που έχουν περάσει από το χώρο του ελληνικού θεάματος, με ατόφια αριστοκρατική αύρα, πέρασε πια στο "χώρο" της ιστορίας του νεοελληνικού κινηματογράφου, του θεάτρου, του ραδιοφώνου. Όπως όλοι οι άνθρωποι, δεν ήταν πάντα αλάνθαστος, όμως δεν φοβόταν να πει την αλήθεια του, να παρατηρήσει, να σχολιάσει τους πάντες και τα πάντα, με αυτόν τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. "Mε τα χρόνια έχω κατορθώσει να έχω την απάθεια του ιστορικού, που δεν ιδρώνει το αφτί του γιατί ξέρει πως η ιστορία κάνει κύκλους. Ίσως, πάλι, να το αντιμετωπίζω με ψυχραιμία γιατί βρίσκομαι στις κερκίδες της ζωής κι όχι στην αρένα" είχε δηλώσει σε συνέντευξη του στο "αθηνόραμα".
Η ζωή του ήταν γεμάτη ωραίες, εκλεκτικές συναντήσεις σαν αυτη με τον Μάνο Χατζιδάκι στην "Πορνογραφία". Άφησε το στίγμα του στο θέατρο μέσα από σημαντικές παραστάσεις όπως το "Περιμένοντας τον Γκοντό", οι "Εσωτερικαί ειδήσεις", η "Φαύστα", οι "Αι δύο Ορφαναί", το "La Nonna", το "Ένα καινούργιο κόκκινο", "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης", ο " Κ.Π. Καβάφης Αυτοβιογραφούμενος" κ.ά., αλλά, ίσως τελικά, στο συλλογικό υποσυνείδητο έχει καταχωρηθεί ως μέλος της underground μεγάλης παρέας ηθοποιών που μαζεύτηκαν γύρω από τον Νίκο Νικολαΐδη, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. "Ήταν παιδιά που έρχονταν και αυτά από ένα γκέτο, ένα περιθώριο, από μια άλλη κοινωνία που είχαν αποφασίσει να φτιάξουν" μας είχε πει ο ίδιος. "Γι’ αυτό υπήρχε και αυτή η αύρα στις ταινίες του Νίκου, στις οποίες εκφραζόταν ένας άλλος κόσμος. Οι ήρωές του ζουν την ουτοπία, ασχολούνται με χαμένες υποθέσεις, γεγονός που τους χαρίζει μια αριστοκρατικότητα που τη συναντάει κανείς στον Δον Κιχώτη". Οι ταινίες "Γλυκιά Συμμορία", "Τα Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα", "Ο Δράκουλας των Εξαρχείων", "Απέναντι", "Ρεμπέτικο", "Γυναίκες που περάσατε από δω" κ.ά. είναι εδώ για μας θυμίζουν….και τα βιβλία του "Complete Unknowm", "Ως εκ θαύματος", "Πανωλεθρίαμβος" είναι εδώ για να μας αποκαλύψουν στοιχεία για τη ζωή του και να μας θυμίσουν πώς, είναι η ζωή ανάμεσα στο γκροτέσκο και το ενθουσιώδες, ανάμεσα στο ελαφρύ και το δυσβάσταχτο. Καλό ταξίδι Κωνσταντίνε, συλλυπητήρια στην αγαπημένη Δέσποινα και στους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους.
