Παναγιώτης Ανδριανός©
Τη συνεργασία της με τον μουσικό Μπάμπη Παπαδόπουλο ανανεώνει η ταλαντούχα χορογράφος και χορεύτρια Πωλίνα Κρεμαστά στη νέα δουλειά της ομάδας σύγχρονου χορού Creo Dance Company που έρχεται από 1 έως 6 Ιουνίου στη σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου. "ΙΝ[Α]ΗΑΒΙΤ” είναι ο πρωτότυπος και ανοιχτός σε μεταφράσεις τίτλος του έργου που αποτελεί μια χωροποιητική συνύπαρξη της τέχνης του χορού, της σκηνογραφίας και της μουσικής.
Μετά την διεθνή πρεμιέρα της τελευταίας της παράστασης "Commun” στο χορογραφικό κέντρο BIRCA – Bækkelund International Residency Center for Artists της Δανίας στο πλαίσιο του Bornholm Culture Week, η Πωλίνα Κρεμαστά συνεχίζει την έρευνά της "που αποτυπώνει τον έρωτά μου για την κίνηση, το χορό και το αέναο ταξίδι της αναζήτησης εκείνου του ρυθμού που γεννά αφηγήσεις”, όπως έχει πει η ίδια σε συνέντευξή της στο "α”. Το "ΙΝ[Α]ΗΑΒΙΤ” αναζητά την ανθρώπινη κατάσταση και κατοίκηση, μέσα από την εξερεύνηση του οικείου και το παιχνίδι με το ανοίκειο. Τα σώματα των χορευτών/τριών -Ερικέτη Ανδρεαδάκη, Θένια Αντωνιάδου, Γιώργος Βασιλόπουλος, Νίκος Γρηγοριάδης και Βάσια Ζορμπαλή- πλάθουν και πλάθονται από το χάρτινο ποτάμι, το οποίο ρέει από μία αέναη πηγή παραγωγής. Συνδιαμορφώνουν τοπία και τα οικειοποιούνται.
Το λογοπαίγνιο του τίτλου "in(a)habit” φανερώνει μία ανοιχτότητα νοημάτων. Το "μέσα” (in) ορίζει έναν τόπο, ενώ το "μία” (a) υπονοεί μία αμφισημία, αφήνει χώρο για το "άλλο”. Στη συνέχεια η λέξη "συνήθεια” (habit) συναντάται ελεύθερη, ποιητική. Με τον ίδιο τρόπο εμφανίζεται και η ενέργεια του κατοικώ (inhabit). Η ομάδα την ενσωματώνει και επαναμαγεύεται στις εσοχές της. "Κατοικώ” σημαίνει είμαι παρών/ούσα, ανήκω μέσα από πράξεις οικειοποίησης. Ανάμεσα στα σώματα και την ύλη κατοικεί και κατοικείται η μουσική και ο ήχος προτείνοντας και διανοίγοντας αόρατα τελετουργικά τοπία.
Η χορογράφος Πωλίνα Κρεμαστά σημειώνει
"Εμείς οι χορευτές/τριες, αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μέσα από το σώμα, κατοικούμε τον χώρο και τον χρόνο μέσα από και διαμέσου του σώματος. Ζητούμενο ήταν να βρεθεί εκείνο το υλικό που θα ξεδιπλώνει και θα τυλίγει τη σωματική κατάσταση. Ένα υλικό που δεν θα προτείνει απόλυτους χώρους αλλά θα συν-ποιεί χώρους και τρόπους μαζί με τα σώματα. Μια κινητική, εν δυνάμει υλικότητα που θα μεταμορφώνει τα σώματα σε δημιουργούς και παράλληλα σε δέκτες, ακροατές, παρατηρητές. Μία ποιητική αρμονία μεταποίησης. Το υλικό αυτό είναι για εμάς το χαρτί. Με τη ρευστή και ζωντανή του γλυπτικότητα, τη συμμόρφωση αλλά και την ανυπακοή του, αφήνει πάντα ένα πλεόνασμα πιθανοτήτων, οι οποίες κρατούν την έμπνευση σε εγρήγορση. Χορογραφία, μουσική και σκηνογραφία μετατρέπουν το άψυχο σε ζωντανό, το ορισμένο σε πολλαπλό και αντίστροφα.”
