Η Ιώ Βουλγαράκη είναι μια ευρηματική σκηνοθέτρια, μορφωμένη κι απελευθερωμένη από συμβατικότητες. Αριστούχος της Ρωσικής Ακαδημίας GITIS, "εκτόξευσε" τη φήμη της ομάδας Πυρ που έχει συνιδρύσει με τον Αργύρη Ξάφη και τη Δέσποινα Κούρτη, με παραστάσεις που χρησιμοποιούν με απόλυτη ισορροπία όλα τα μέσα του θεάτρου: το θίασο, τα αντικείμενα, τη σύμβαση της μαγείας. Από τις 18 Απριλίου παρουσιάζει τη νέα της σκηνοθεσία στο "Μάκιναλ" της Σόφι Τρέντγουελ, ένα έργο που θα είχαμε δει το 2020, αν δεν υπήρχαν ο covid 19 και η καραντίνα. Ευτυχώς, το σχέδιο για το ανέβασμα του έργου δεν εγκαταλείφθηκε από το Θέατρο του Νέου Κόσμου κι έτσι το βλέπουμε τώρα, με πρωταγωνιστές τους Δέσποινα Κούρτη, Δημήτρη Γεωργιάδη, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο, Εμμανουήλ Κοντό, Κατερίνα Νταλιάνη, Αργύρη Ξάφη και Μαρία Σαββίδου.
Το έργο είναι εμπνευσμένο από πραγματική δικαστική υπόθεση στις ΗΠΑ, η οποία έλαβε χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα (1928). Αφορά μια γυναίκα, η οποία λόγω κάποιων καταστάσεων οδηγείται στο έγκλημα, κρίνεται ένοχη και τελικά αντιμετωπίζει την ηλεκτρική καρέκλα. Αν και πολυπρόσωπο στη σύλληψη, είναι στην ουσία ένα έργο με δύο πρόσωπα: μια πόλη και μια γυναίκα. Σύμφωνα με την ομάδα, "η Πόλη αποκτά υπόσταση μέσα από δεκάδες χαρακτήρες, που θα μπορούσαν να λέγονται έτσι ή αλλιώς, θα μπορούσαν να είναι αυτοί που είναι ή άλλοι, δεν έχει σημασία, συνιστούν τελικά μία οντότητα, μια κοινωνική μηχανή που ορίζει και ομογενοποιεί τις ζωές και τον ψυχισμό όλων. Η γυναίκα, παρά την αδιάκοπη λειτουργία της μηχανής, τολμά να ονειρευτεί την ελευθερία. Η μηχανή, όμως, εξαφανίζει τις παρεκκλίσεις, καταπίνει τις παρορμήσεις, σβήνει τις εξάρσεις. Η μηχανή είναι ικανή να μετατρέψει ένα ανθρώπινο όνειρο σε μια τερατώδη πράξη".
Το ζήτημα της καταπίεσης των γυναικών διαφοροποιείται σε εκφάνσεις και εντάσεις, ανάλογα με την εποχή, τον πολιτισμό, την ταξική και κοινωνική διαστρωμάτωση, ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να υφίσταται, και όπως όλα δείχνουν δεν θα πάψει να τίθεται στο άμεσο μέλλον. Το έργο της Τρέντγουελ κοιτάζει κατάματα την ψυχή μιας γυναίκας και τη φωτίζει, "αφηγείται τη συντριβή ενός πλάσματος, που από ένστικτο θέλησε στη ζωή του κάτι διαφορετικό από όσα του έμαθαν να θέλει". Η Αμερικανίδα συγγραφέας συνθέτει περίτεχνα έναν γρήγορο και μηχανιστικό κόσμο και πειραματίζεται δραματουργικά σε πολύ ιδιαίτερα ύφη. Τη μετάφραση του έργου έκανε ο Αργύρης Ξάφης, το σκηνικό και τα κοστούμια η Μαγδαληνή Αυγερινού, τη μουσική συνέθεσε ο Νίκος Γαλενιανός. Η επιμέλεια κίνησης είναι της Σοφίας Πάσχου και ο σχεδιασμός φωτισμών του Αλέκου Αναστασίου.
Περισσότερες πληροφορίες
Μάκιναλ
Μια συγκλονιστική δικαστική υπόθεση των αρχών του 20ού αιώνα ενέπνευσε το έργο του 1928, όπου μια γυναίκα ασφυκτιά υπό το βάρος των κοινωνικών επιταγών και οδηγείται στο έγκλημα.
