Emilio Scappini©
Η θεατρική χειμερινή σεζόν, τυπικά κλείνει την Κυριακή των Βαϊων και στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ολοκληρώνονται οι παραστάσεις της "Τριλογίας των Λήμαν Μπράδερς" του Στέφανου Μασίνι σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη θεοδωρόπουλου (17/4) και η "Αλήθεια είναι" του Δημήτρη Δημητριάδη σε σκηνοθεσία του Γιάννη Σκουρλέτη (12/4). Μέχρι τον Μάιο θα συνεχίσουν τόσο η παράσταση "Μπαίνει η Δεσποινίς Μαργαρίτα" του Ρομπέρτο Ατάιντε σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαγεωργίου (31/5), όσο και το "Blink" του Φιλ Πόρτερ σε σκηνοθεσία του Τάσο Πυργέρη (15/5). Παράλληλα έρχονται στην Κεντρική Σκηνή δυο νέες παραστάσεις, που έχουν άρωμα γυναίκας: τις σκηνοθεσίες υπογράφουν δυο άξιες καλλιτέχνιδες και τα θέματα τους έχουν στο επίκενρο τη γυναίκα.
Το 2020 είχε προγραμματιστεί ν’ ανέβει το έργο της Σόφι Τρέντγουελ "Μάκιναλ" στο Θέατρο του Νέου Κόσμου από την ομάδα "Πυρ", αλλά λόγω πανδημίας η παράσταση δεν παίχτηκε. Ευτυχώς το σχέδιο δεν ναυάγησε κι έτσι, τη Μεγάλη Δευτέρα 18 Απριλίου η σκηνοθέτις Ιώ Βουλγαράκη και η ωραία ομάδα ηθοποιών που συνεργάζεται ( Δέσποινα Κούρτη, Δημήτρης Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Εμμανουήλ Κοντός, Κατερίνα Νταλιάνη, Αργύρης Ξάφης, Μαρία Σαββίδου) θα δώσουν σκηνική υπόσταση στο έργο που είναι εμπνευσμένο από πραγματική δικαστική υπόθεση στις ΗΠΑ, αρχές του 20ού αιώνα. Γραμμένο το 1928 περιστρέφεται γύρω από μια γυναίκα, η οποία λόγω κάποιων καταστάσεων οδηγείται στο έγκλημα, κρίνεται ένοχη και τελικά αντιμετωπίζει την ηλεκτρική καρέκλα. Η ομάδα Πυρ στο σημείωμα της για την παράσταση υπογραμμίζει πως η Αμερικανίδα συγγραφέας: "Συνθέτει έναν γρήγορο και μηχανιστικό κόσμο και πειραματίζεται δραματουργικά σε πολύ ιδιαίτερα ύφη, προκειμένου να αφηγηθεί τη συντριβή ενός πλάσματος, που από ένστικτο θέλησε στη ζωή του κάτι διαφορετικό από όσα του έμαθαν να θέλει". Η μετάφραση είναι του Αργύρη Ξάφη, το σκηνικό και τα κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού, η μουσική του Νίκου Γαλενιανού, η επιμέλεια κίνησης της Σοφίας Πάσχου και ο σχεδιασμός φωτισμών του Αλέκου Αναστασίου.
Ένα μήνα μετά, στις 19 Μαΐου, η Έλλη Παπακωνσταντίνου φέρνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τα "Ίχνη της Αντιγόνης" (Traces of Antigone) της Σουηδής Χριστίνας Ουζουνίδου, ένα έργο για την έμφυλη, διαχρονική βία και που όπως προδίδει ο τίτλος, αντλεί έπνευση από τον αρχαιοελληνικό μύθο της Αντιγόνης. Το σημαντικό είναι ότι παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην χώρα μας μετά την παρουσίασή της σε σημαντικούς σταθμούς της Ευρώπης και της Αμερικής όπως το Centre Pompidou/ IRCAM (Γαλλία), Romaeuropa Festival (όπου και απέσπασε την υποψηφιότητα για το βραβείο των Ιταλών Κριτικών Θεάτρου), O. Festival (Ολλανδία) και Εθνικό Θέατρο της Γένοβα (Ιταλία) κ.ά. Οι μουσικοί Nalyssa Green και Κατερίνα Παπαχρήστου (Tango With Lions) ερμηνεύουν ζωντανά ενώ οι performers (Σεραφίτα Γρηγοριάδου, Σοφία Μανώλη, Βάλια Παπαχρήστου, Gemma Hansson Carbone, Χαρίκλεια Πετράκη, Έλλη Παπακωνσταντίνου) συνθέτουν επί σκηνής την περφόρμανς που, όπως μαθαίνουμε, μαγνήτισε σύγχρονους queer theorists και κριτικούς, όπως την Αμερικανίδα φιλόσοφο Judith Butler, που παρακολούθησε την παράσταση και έγραψε για αυτήν: "Λάτρεψα την παράσταση και είμαι ευγνώμων που μεταφέρατε το έργο στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες. Είναι κοινωνικά δυνατό και υπέροχα πειραματικό. Με συγκίνησε και με έκανε να νιώσω ιδιαίτερα ευγνώμων για την φεμινιστική τέχνη που συνδέει την οργή μας με την αλληλεγγύη". Η μετάφραση στα ελληνικά είναι της Margarita Mellberg και η μετάφραση στα αγγλικά των Gemma Hansson Carbone, Ειρήνη Δερμιτζάκη, Έλλη Παπακωνσταντίνου. Η σκηνογραφία είναι της Μυρτώς Λάμπρου και η κινησιολογία της Βάλιας Παπαχρήστου.
