Προσωπικές σκέψεις και ανησυχίες σου αγγίζει ο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη "Η αλήθεια είναι". Οι καιροί είναι πολύ περίεργοι. Η εγκληματικότητα και το μίσος έχουν ξεφύγει… Η παράσταση μας μιλά απροκάλυπτα γι’ αυτό. Για τη βία της καθημερινότητας. Μιλά για τη σιωπηλή εξοικείωση της κοινωνίας με τα περιστατικά βίας.
Η κριτική δύναμη του έργου. Στο έργο, δυο γονείς σχεδιάζουν τη δολοφονία του γιου τους γιατί δεν τους κάνει "η αλήθεια του". Οι γονείς βέβαια δεν είναι παρά μια προσωποποίηση της κοινωνίας που αντιμάχεται το διαφορετικό, το "παρεκκλίνον". Οι αναφορές του έργου σε πρόσφατες υποθέσεις είναι εμφανείς. Όταν ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στο έργο δεν περίμενα, ωστόσο, πόσο σχετίζεται με όλα όσα ακούγονται αυτή τη στιγμή στις ειδήσεις. Μάλιστα η Μητέρα σε ένα σημείο του έργου απαριθμεί μια σειρά συμφορών και εγκλημάτων συγγενών και φίλων στα όρια του γκραν γκινιολ. Κι όμως… σχεδόν όλα όσα περιγράφονται στο έργο –και χειρότερα- τα ακούμε να συμβαίνουν καθημερινά. Οι χαρακτήρες πραγματικά ζούνε μέσα σε μια κόλαση όντας μέρος της.
Μια οικογενειακή δυστοπία. Για μένα αυτό το περιβάλλον δε μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από μια δυστοπία μέσα στην οποία οι χαρακτήρες επιτελούν την καθημερινή τους ρουτίνα. Είναι ο καμβάς όπου με τρόπο καθόλα εξπρεσιονιστικό αποκαλύπτουν τις τοξικές τους πεποιθήσεις, τον κρυμμένο πόνο, την αγριότητα και τη δική τους αλήθεια. Επέλεξα αυτό το δρόμο γιατί πιστεύω πως δημιουργεί την απαραίτητη ανοικείωση ώστε να καταλάβουμε τις διαστάσεις των γεγονότων που συμβαίνουν.
Φράση κλειδί του έργου. Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει να τα ακούμε σε βαθμό και με τρόπο που δεν συνειδητοποιούμε πάντα τι σημαίνουν. Η "αλήθεια" έχει μεγάλη σημασία στο έργο. Είναι στον τίτλο του έργου. Είναι η φράση που μέσα τις κρύβονται όλες αυτές οι ανομολόγητες επικίνδυνες παραδοχές που τροφοδοτούν το κακό. Το έγκλημα γίνεται στο όνομα της αλήθειας. Ο καθένας έχει βρει τη δική του αλήθεια, έχει πιαστεί από αυτή σαν σανίδα σωτηρίας και την υπερασπίζεται με βία και αίμα.
Τα όρια μεταξύ θεάτρου και πραγματικότητας. Η παράσταση μας αυτή είναι για τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να χορέψουν, να τραγουδήσουν, να ζήσουν όπως ήθελαν, ανάμεσα σε έναν κόσμο αμετανόητης σκληρότητας.
Περισσότερες πληροφορίες
Η αλήθεια είναι
Το νέο έργο του Δημητριάδη μιλά για τη σεξουαλικότητα, τη μνήμη, το τραύμα και παίρνει θέση απέναντι στις στερεοτυπικές αντιλήψεις και τη στοχοποίηση του διαφορετικού.
