Ο ηθοποιός Νικόλας Βαγιονάκης μας μιλά για εκείνον και τον "Μεφίστο" του

Η πρώτη δυνατή επαφή με το θέατρο "Μεγάλη μου τύχη να προέρχομαι από θεατρόφιλους γονείς που από πολύ νωρίς με έφεραν σε επαφή και με μύησαν στη μαγεία και τη μυσταγωγία του θεάτρου. Έτσι συνειδητοποίησα ότι σε αυτό το περιβάλλον θα μπορούσα να ενταχτώ και να δημιουργήσω τη δίκη μου πορεία. Η πρώτη δυνατή μου εμπειρία λοιπόν, ήταν όταν μαθητής ακόμη στη σχολή του Τριβιζά ανέβηκα στη σκηνή του θεάτρου Πορεία  παίζοντας ένα μικρό, αλλά εμβληματικό ρολό ενός ιεραπόστολο στη "Ζούγκλα των πόλεων" του Μπρέχτ. Η σχέση ηθοποιού και κοινού ήταν μαγική και πρωτόγνωρη".

Θεατρική πορεία "Έχω συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες στο θέατρο. Οι προσωπικές παραστάσεις που θεωρώ πολύ σημαντικές στη θεατρική μου προίκα είναι οι: "Έκβους" του Πήτερ Σάφερ, " Άγγελοι στην Αμερική" του Τονυ Κούσνερ, "Μπέρντυ" της Ναόμι Γουάλας, -"Η τελευταία ημέρα ενός κατάδικου" του Βίκτορος Ουγκώ, "Πόλεμος στα ουράνια" του Σαμ Σέπαρντ, "Kafkas Freaks" εμπνευσμένο από έργα του Κάφκα, "Wilson & Wilson" του Έντγκαρ Άλαν Πόε".

Παράσταση-εμπειρία Μια παράσταση που με συγκλόνισε και συγκίνησε ήταν το "Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ" του Όσκαρ Ουάϊλντ με τον σπουδαίο Θεατράνθρωπο Δημήτρη Ποταμίτη, που είχα την τύχη να συνεργαστώ κατόπιν πολλές φορές μαζί του και σε σπουδαίους ρόλους.

Αγαπημένος συγγραφέας "Ο Φράντς Κάφκα είναι ο συγγραφέας που θαυμάζω. Το προφητικό και διαχρονικό του έργο θα μείνει για πάντα ζωντανό και επίκαιρο. Αποτέλεσε για μένα μεγάλη πηγή έμπνευσης. Ανέβασα στη σκηνή τρία συγκλονιστικά του διηγήματα "Ο καλλιτέχνης της πείνας", "Αναφορά σε μια ακαδημία" και "Μεταμόρφωση" κάτω από τον τίτλο "Kafkas freaks".

"Μεφίστο" του Κλάους Μαν, μια νέα παράσταση "Παρουσιάζω στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης το σπουδαιότερο σκοτεινό και αντιφασιστικό μυθιστόρημα του Κλάους Μαν "Μεφίστο" σε κείμενο και μετάφραση της Ειρήνης Δερμιτζάκη, επεξεργασία κειμένου, σκηνοθεσία και ερμηνεία δική μου. Είναι η ιστορία του ηθοποιού Χέντρικ Χέφγκεν που ξεκινάει την καριέρα του από το θέατρο τέχνης του Αμβούργου και μιλά για ένα ισοδύναμο επαναστατικό θέατρο, μέχρι που γίνεται το αστέρι του τρίτου Ράιχ και προδίδει όλα τα ιδανικά του προκειμένου να επιβιώσει. Είναι ο άνθρωπος που μετατρέπει τον κόσμο των ονείρων σε εφιάλτη, γίνεται ο παλιάτσος μιας ανήθικης εξουσίας και διασκεδάζει πλέον δολοφόνους".

Η αγαπημένη μου σκηνή "Η τελευταία σκηνή του έργου είναι η αγαπημένη μου, είναι η στιγμή που κατανοεί ότι δε θα μείνει ατιμώρητος ούτε αλώβητος μέσα από την τέχνη του και οι συνέπειες πλέον θα είναι καταστροφικές".

Η τέχνη του θεάτρου "Στην τέχνη μου προσπαθώ  να προσεγγίσω τα έργα πολυδιάστατα μέσα από το φιλοσοφικό κοινωνικό και πολιτικό τους στίγμα, παντρεύοντας τον κόσμο μου με του εκάστοτε ποιητή και συγγραφέα. Οι τάσεις δεν με αφορούν και για μένα σημασία έχει το προσωπικό και αυθεντικό στίγμα, αλλά και ταυτότητα του κάθε καλλιτέχνη. Αν μέσα από την δουλειά μου κατορθώσω  να αφυπνίσω, να δημιουργήσω ανάταση, προβληματισμό και όνειρα... τότε έχω πετύχει το σκοπό της καλλιτεχνικής μου ύπαρξης".