Δύο χρόνια μετά τον «Μπαμπά» στο «Δημήτρης Χορν» ο Σταμάτης Φασουλής ανεβαίνει και πάλι στο θεατρικό σανίδι για να ερμηνεύσει τον «Συμβολαιογράφο» του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή στο Χώρα (από 14/12). Μιλήσαμε μαζί του για αυτόν τον ρόλο-πρόκληση.
Τι έπαιξε ρόλο στην απόφασή σας να πρωταγωνιστήσετε στον «Συμβολαιογράφο»;
Ο Ραγκαβής έχει δημιουργήσει ένα φοβερό ψυχογράφημα, με απίστευτο σασπένς χάρη στο αστυνομικό στοιχείο. Επιπλέον, με συγκίνησε ο τρόπος με τον οποίο διασκεύασε το έργο ο Πέτρος Ζούλιας. Ο Σιορ Τάπας που ερμηνεύω μου αρέσει για το αμφίβολο, το αφύσικο του χαρακτήρα του. Είναι δύσθυμος, ειρωνικός, φαταούλας και όταν χάνει το βασίλειό του χάνει την ισορροπία του, τρελαίνεται. Μπορεί να κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει τη λατρεμένη του κόρη.
Ξέρετε τι σκεφτόμουν στην πρόβα; Όταν δίνουμε αγάπη σε έναν άνθρωπο, είμαστε πολύ ευάλωτοι και αν χαθεί αυτή η αγάπη, ξαφνικά χάνουμε τον κόσμο. Αν την αγάπη μας τη μοιράζουμε σε πολλούς, κάτι θα μείνει που να μας αγαπάει και να το αγαπάμε. Είναι σχεδόν κουσούρι να αγαπάς μόνο έναν άνθρωπο, είναι σαν να θέτεις τον εαυτό σου στον πολύ μεγάλο κίνδυνο να μην υπάρχεις χωρίς τον άλλον. Αν απλώνεις την αγάπη σου παντού, είσαι περισσότερο προφυλαγμένος από τον άγριο γκρεμό της ζωής.
«Μου αρέσει να υπάρχουν σε έναν θίασο όλες οι ηλικίες. Όταν είμαι μόνος με νέους, αισθάνομαι ξένος και όταν είμαι μόνος με μεγάλους, πλήττω αφόρητα. Θέλω να υπάρχει ώσμωση.»
Αντέχουν όμως όλοι την αγάπη;
Η μητέρα μου έλεγε πως κάθε δεντράκι έχει τον ίσκιο του, εννοώντας ότι πρέπει να κοιτάξεις κάπου που μπορούν να σε αγαπήσουν. Στο θέατρο αγαπάω όλους τους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάζομαι. Αλλιώς δεν μπορώ να σκηνοθετήσω.
Όσο μεγαλώνετε, μεγαλώνει και η αγκαλιά σας;
Όσο μεγαλώνω δεν κλειδώνω. Για την ακρίβεια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Παλιότερα φοβόμουν πολλά πράγματα, αλλά με τα χρόνια άλλαξα και σε αυτό βοήθησε πολύ το θέατρο. Μάλλον καταλάβαινα ενδόμυχα ότι θα με σώσει.
Είστε άνθρωπος της μνήμης, σκέφτεστε το παρελθόν;
Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι τα παλιά, διότι πονάνε, είτε είναι καλά είτε κακά. Τα κακά σε θλίβουν και τα καλά δεν θα ξανάρθουν. Υπάρχουν μόνο το παρόν και το μέλλον για μένα. Άλλωστε, το παρόν περιέχει και το παρελθόν. Έχω καθοριστεί από αυτά που έχω περάσει, τα φέρω πάνω μου με κάθε τρόπο.
Για το μέλλον τι σκέφτεστε;
Για το συλλογικό μέλλον φοβάμαι πάρα πολύ. Ζούμε τη χειρότερη περίοδο των τελευταίων ετών και δεν βλέπω λύση. Η διακυβέρνηση της χώρας βρίσκεται πέραν του λογικού, κινείται στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η διαφθορά που κυριαρχεί είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο δεν μπορείς να το εξαλείψεις διαφθείροντας κι εσύ τον κόσμο.
Από το θέατρο έρχονται ελπιδοφόρα μηνύματα;
Ναι, υπάρχουν ωραίοι ηθοποιοί και κάποιους από αυτούς θα τους δείτε στην παράσταση. Με τον Αντώνη Λουδάρο συνεργαζόμαστε εδώ και είκοσι χρόνια, τον έχω μαζί μου από το «Βίρα τις Άγκυρες». Είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με τον Κώστα Φαλελάκη και η πρώτη που συναντώ στο θέατρο την Ευγενία Δημητροπούλου, η οποία ερμηνεύει τον ρόλο της κόρης του Σιορ Τάπα. Και μόνο που τη βλέπω την αγαπάω όλο και πιο πολύ. Τι γλύκα έχει αυτό το κορίτσι! Είναι σαν να έχει ένα εσωτερικό φως. Μου αρέσει να υπάρχουν σε έναν θίασο όλες οι ηλικίες. Όταν είμαι μόνος με νέους, αισθάνομαι ξένος και όταν είμαι μόνος με μεγάλους, πλήττω αφόρητα. Θέλω να υπάρχει ώσμωση.
Στην παράσταση κάνει το ντεμπούτο της η κόρη του Γεράσιμου Σκιαδαρέση και της Μπέσυς Μάλφα;
Η Όλγα είναι εκπληκτική, είναι αποκάλυψη, είναι ένα θαύμα. Θα σας καταπλήξει όλους με το ταλέντο της!
Οι συνεργάτες σας σας αποκαλούν δάσκαλο. Πώς αισθάνεστε με αυτό;
Όταν το ακούω δημόσια ντρέπομαι, όταν το σκέφτομαι παρηγοριέμαι. Αισθάνομαι σκηνοθέτης… Ίσως ο σκηνοθέτης είναι και δάσκαλος.
© φωτογραφιών: Μαριλένα Αναστασιάδου
Περισσότερες πληροφορίες
Ο Συμβολαιογράφος
Μία κλασική αστυνομική νουβέλα, γεμάτη έρωτες, μυστικά και συνομωσίες, που διαδραματίζεται στην Κεφαλονιά του 19ου αιώνα και συναγωνίζεται επάξια τα σύγχρονα ψυχολογικά θρίλερ.
