Ο λογοτέχνης, ο ποιητής, ο στιχουργός αλλά, πάνω απ’ όλα, ο θεατρικός συγγραφέας που αποτύπωσε με μοναδική διορατικότητα και ευστοχία την ταυτότητα της σύγχρονης Ελλάδας δεν μένει πια εδώ. Από το πρώτο του έργο, τους «Νταντάδες» που έκαναν πρεμιέρα στο θέατρο Τέχνης εν μέσω της δικτατορίας (1970) συνταράζοντας το κοινό της εποχής, ο Σκούρτης συστήθηκε ως ο συγγραφέας που τολμά και καταφέρνει να αρθρώσει κοινωνικοπολιτικό λόγο χωρίς να προδίδει στο ελάχιστο τις αισθητικές απαιτήσεις της τέχνης που υπηρετεί.
Χρησιμοποιώντας εξίσου τον ρεαλισμό των προκατόχων του όπως ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής του, όπως του θεάτρου του παραλόγου, οδηγήθηκε στο δικό του ύφος, σε μια γλώσσα σκληρή, αποκαλυπτική, που φέρει συνάμα μια ιδιάζουσα ποιητικότητα. Έγραψε περισσότερα από είκοσι θεατρικά έργα (και επίσης στίχους, ποιήματα, μυθιστορήματα και σενάρια), που απαρτίζουν ένα πολυεδρικό δραματουργικό παζλ με επίκεντρο την πάλη του (μοναχικού) ατόμου απέναντι στην –ορατή ή αόρατη- εξουσία και αρθρώνουν μια προειδοποιητική κραυγή αγωνίας για τον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο άνθρωπο.
Η «Απεργία», τα «Κομμάτια και θρύψαλα», οι «Εκτελεστές», η «Δίκη του Σωκράτη», το «Ο Σαίξπηρ ζει στο καταφύγιο», όπως και όλα τα υπόλοιπα έργα του, γραμμένα κατά τη διάρκεια σαράντα και πλέον χρόνων αποτελούν μια ζωντανή, αιχμηρή, συχνά οδυνηρή καταγραφή της πορείας που ακολούθησε η γενιά της Μεταπολίτευσης· ανεβασμένα στο Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό, το ΚΘΒΕ, αλλά και από θιάσους του ελεύθερου θεάτρου αποτελούν μια σπουδαία παρακαταθήκη που μας υπενθυμίζει από σκηνής ότι ο δρόμος για την προσωπική ελευθερία είναι μακρύς και επίπονος.
