H σύγχρονη βρετανική δραματουργία, με γλώσσα απλή και αιχμηρή, μιλά κατευθείαν στην καρδιά των θεατών, ανάγοντας έτσι την αγγλική σκηνή σε παγκόσμιο θεατρικό πόλο έλξης. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το «Αν υπάρχει, δεν το ’χω βρει ακόμα» («If there is, I haven’t found it yet», 2009).
Το πρώτο έργο του «τρομερού παιδιού» του βρετανικού θεάτρου, όπως χαρακτηρίζεται ο βραβευμένος δραματουργός Νικ Πέιν, είναι ένα έργο με πολλαπλές ερμηνείες και αφηγηματικά επίπεδα, που καταφέρνει να χωρέσει ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που μας απασχολούν τόσο σε προσωπικό όσο και σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο.
Ο Μάκης Παπαδημητρίου καταπιάνεται για δεύτερη φορά με έργο του Πέιν, μετά τους «Αστερισμούς» («Constellations») στους οποίους είχε πρωταγωνιστήσει το 2014, υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Αυτήν τη φορά αποφάσισε να αναλάβει και τον ρόλο του σκηνοθέτη σε «ένα έργο που μιλάει από μόνο του», όπως αναφέρει και ο ίδιος. Συνοδοιπόροι του στο ερμηνευτικό κομμάτι είναι η Μαρία Λεκάκη, η Αγγελική Γρηγοροπούλου και ο Δημήτρης Πασσάς.
Το έργο μιλάει για μια σύγχρονη οικογένεια που πασχίζει να επιβιώσει στους καταιγιστικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, έχοντας χάσει την κατεύθυνση και τη συνοχή της. Σε πρώτο πλάνο βρίσκεται η υπέρβαρη έφηβη κόρη, που αποφασίζει να αντιδράσει στον εκφοβισμό που δέχεται στο σχολείο και εξαιτίας του οποίου αποβάλλεται άδικα.
Ο περιβαλλοντολόγος πατέρας αδυνατεί να τη βοηθήσει εγκλωβισμένος στις αντιφάσεις του· όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο σκηνοθέτης: «Θέλει να σώσει τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί να σώσει την οικογένειά του». Ο ερχομός του θείου Τέρι δημιουργεί νέες δυναμικές στην οικογένεια, όπως κι έντονες συναισθηματικές καταστάσεις, τις οποίες τα μέλη της δυσκολεύονται να διαχειριστούν.
«Αν υπάρχει, δεν το ’χω βρει ακόμα», λοιπόν, σε έναν τίτλο που κρύβει μια ερώτηση αλλά και την ίδια στιγμή μιαν απάντηση... Οι ήρωες ψάχνουν αυτό που θα τους λυτρώσει – και μαζί τους το κάνουμε κι εμείς.
