Συνέντευξη: Μάκης Παπαδημητρίου

«Oι άνθρωποι μπορούν να συνεννοηθούν, αρκεί να το θέλουν»

Από -

Ηθοποιός-πολυεργαλείο, ο Μάκης Παπαδημητρίου πρωταγωνιστεί στην παράσταση του «Βυσσινόκηπου» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και παράλληλα ετοιμάζεται να ζήσει στην ίδια σκηνή μια «Ρομαντική ιστορία» σκηνοθετημένη από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Ανάμεσα στις πρόβες μίλησε στη Μαρία Κρύου γι’ αυτήν τη νέα παράσταση που ξεκίνησε την πορεία της από τη Θεσσαλονίκη.

Το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου έργο του Ντ.Σ. Τζάκσον αφηγείται τη «Ρομαντική ιστορία» μόνο ενός ζευγαριού;
Περίπου. Όλα ξεκινούν από έναν άντρα και μια γυναίκα που γνωρίζονται στη δουλειά και αποφασίζουν να γίνουν ζευγάρι. Στην αρχή της σχέσης τους επικρατεί μια αμηχανία και μια σχετική αγωνία για το μέλλον. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης και οι δύο κάνουν κάποια φλας μπακ. Θα ακούσετε τι σκέφτονται γι’ αυτήν τη νέα σχέση και παράλληλα θα μάθετε τις εμπειρίες που είχε ο καθένας στο παρελθόν. 

Με τη συμπρωταγωνίστριά σου Κατερίνα Λυπηρίδου είστε ζευγάρι και στη ζωή. Νιώθεις σαν να παίζετε ένα στιγμιότυπο από τη ζωής σας; 

Όχι, καθόλου. Το ζευγάρι του έργου ζει μια εφήμερη σχέση, ενώ στην αληθινή ζωή εγώ και η Κατερίνα μπήκαμε πολύ συνειδητοποιημένα και δυνατά στη σχέση μας. Εμείς έχουμε μια άλλη ρομαντική ιστορία από την οποία προέκυψε –με μεγάλη χαρά– κι ένα παιδί. Παρόλα αυτά, αναγνωρίζω στους ρόλους χαρακτήρες από παλιότερες σχέσεις μου. Βλέποντας τις συγκεκριμένες συμπεριφορές, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί πράγματα για τον εαυτό του. Όλοι έχουμε περάσει από αντίστοιχες φάσεις κι έχουμε αναρωτηθεί ποια είναι η κατάλληλη σύντροφος, πότε έρχεται η σωστή ώρα για οικογένεια…

Τι είναι αυτό που σε κέρδισε στο συγκεκριμένο έργο;

Δεν ωραιοποιεί καμία κατάσταση και δεν εξιδανικεύει: ο άντρας είναι ένας συνηθισμένος τύπος γραφείου και η γυναίκα το ίδιο. Είναι καλογραμμένο, έχει ένα ρεαλισμό που σε κάνει να το αισθάνεσαι δικό σου και μιλά για εμάς και για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Επίσης, έχει πολύ ωραίο χιούμορ, που στην παράστασή μας εκφράζεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Κάθε φορά που λέγεται μια ιστορία γίνεται ένα άνοιγμα προς το κοινό. Χωρίς δηλαδή να υπάρχει το στοιχείο της διάδρασης, ο ηθοποιός απευθύνεται στους θεατές κι εκφράζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Κι ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν είκοσι ένας ρόλοι, εμείς έχουμε κάνει μια σύμπτυξη για να επιτύχουμε την καλύτερη ροή της παράστασης. 

Η χρονική μεταβίβαση από σκηνή σε σκηνή απαιτεί και αλλαγή σκηνικού; 
Το σκηνικό είναι εξαιρετικά λιτό. Επί σκηνής βρίσκονται μόνο εξήντα εννέα μαξιλάρες. Μην το πάτε στο πονηρό, ο αριθμός προέκυψε τυχαία! Οι μαξιλάρες τοποθετούνται σε διάφορες θέσεις και με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τη σκηνή.

Με ποια διάθεση βγαίνεις από την παράσταση;
Προσωπικά βγαίνω εξουθενωμένος, γιατί δεν σταματάω στιγμή επί 100 λεπτά. Όσο για τους θεατές, ελπίζω να αισθανθούν ανακούφιση και να νιώσουν πως οι άνθρωποι μπορούν τελικά να συνεννοηθούν – αρκεί να το θέλουν. 

Το «Μια ρομαντική ιστορία» κάνει πρεμιέρα στις 13/12 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.