Ελίνα Γιουνανλή
Οι παραστάσεις του Ευριπίδη Λασκαρίδη είναι σαν παρτιτούρα, έχουν υπόγεια μουσικότητα και μεγάλη έμφαση στη σωματικότητα. Ιδιαίτερα σεμνός και χαρισματικός καλλιτέχνης, με τη χορευτική του περφόρμανς «Τιτάνες» εγκαινιάζει τη νέα σκηνή του Μεγάρου Μουσικής, στο Β΄ Υποσκήνιο της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη» (23-25/11).
Μετά την επιστροφή του από τη Νέα Υόρκη το 2004, συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, την Όλια Λαζαρίδου και άλλους καλλιτέχνες και μέσα από τα έργα που σκηνοθέτησε μας έδειξε ότι αυτό που κυρίως τον ενδιαφέρει είναι ο τρόπος με τον οποίο το σώμα ζει, αναπαριστά και μεταμορφώνεται στη σκηνή. Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης ως χορογράφος και σκηνοθέτης δημιουργεί παραστάσεις που καμία σχέση δεν έχουν με τη συμβατική έννοια της αναπαράστασης. Λειτουργούν σαν σκηνικές «μηχανές» που παράγουν αφηρημένες συνθέσεις ήχων και εικόνων, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο ερμηνείας. Η τελευταία του δουλειά, οι «Τιτάνες», που δημιούργησε με την ομάδα του Οsmosis σε μια διεθνή συμπαραγωγή Ελλάδας, Γαλλίας, Ολλανδίας, Πορτογαλίας και Καναδά, έκλεψε τις εντυπώσεις το περασμένο καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών και με αυτήν εγκαινιάζει το Μegaron Underground στις 23-25/11.
Ο αναξιοποίητος μέχρι σήμερα χώρος στα βάθη του Μεγάρου, στο Β΄ Υποσκήνιο της αίθουσας «Αλεξάνδρα Τριάντη», μεταμορφώνεται σε κέντρο δημιουργίας, σε ένα μαγικό μαύρο κουτί όπου θα καταθέτουν τις καλλιτεχνικές τους προτάσεις Έλληνες καλλιτέχνες της νέας γενιάς. Εκεί θα φιλοξενούνται παραστάσεις χορού και θεάτρου, συναυλίες τζαζ, βραδιές μουσικού αυτοσχεδιασμού και γενικότερα δουλειές που έχουν πιο ερευνητικό χαρακτήρα. Ερευνητικοί και στοχαστικοί είναι και οι «Τιτάνες», με τους οποίους ο Ευριπίδης Λασκαρίδης αποτίνει «φόρο τιμής σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, σε κάθε ατομική ή συλλογική αποτυχία για την εδραίωση ενός άθραυστου εαυτού».
Όπως μας είπε ο ίδιος: «Φοβάμαι ότι ο σημερινός κόσμος, περισσότερο από ποτέ, δεν δίνει χώρο στην αποτυχία. Η αποτυχία, όπως και ο πόνος, είναι δείγμα αδυναμίας κι έχει ενδιαφέρον να δει κάποιος πόσο στρεβλή είναι η αίσθηση του σύγχρονου κόσμου για το τι είναι επιτυχία και τι αποτυχία. Θέλουμε όλοι μας να είμαστε μικροί άτρωτοι θεοί, Τιτάνες της καθημερινότητας. Και με έναν τρόπο είμαστε, αλλά όχι άτρωτοι. Αρνούμαστε να δεχτούμε ότι το λάθος, η ατέλεια, το λοξό, η ρωγμή... είναι όχι μόνο ανθρώπινα χαρακτηριστικά αλλά και θεϊκά ταυτόχρονα. Η αποκάλυψη πολλές φορές γεννιέται από το σφάλμα και πρέπει να έχουμε χώρο και γι’ αυτό, να μην το στραγγαλίζουμε».
