Γράφει με την ίδια ευαισθησία που παίζει και σκηνοθετεί. Η Όλια Λαζαρίδου μοιράζεται μαζί μας σκέψεις για τον «Κήπος του Ραπατσίνι», το έργο του Ναθάναελ Χώθορν, που ανεβαίνει στο Πορεία από τις 18/10.
«Ο κήπος του Ραπατσίνι» αυτός ο τόσο γοητευτικός αλλά και τεχνητός κήπος του Διηγήματος του Ναθάναελ Χώθορν στον οποίο βρίσκεται φυλακισμένη -ανάμεσα στα ρόδα -μια κοπέλα-συμβολίζει για μένα και κάτι από το θέατρο. Τη σκηνή του θεάτρου, αυτόν τον τόσο ονειρικό αλλά και αδυσώπητα απαιτητικό «κήπο» μέσα στον οποίο πέρασα ένα πολύ μεγάλο -τώρα που το σκέφτομαι το μεγαλύτερο ίσως -κομμάτι της ζωής μου. Πάντα είχα, απέναντι σ’ αυτή μου τη δουλεία, που τόσο με απορροφούσε και με αποσπούσε από αλλά πράγματα -τις χαρές μιας πιο απλής ζωής -μια αμφιθυμία...Ένιωθα πως αυτό που με έλκη συγχρόνως με σκλαβώνει. Το -ας το πούμε -δίλημμα του έργου ήταν κατά κάποιο τρόπο και το δίλημμα όλης μου της ζωής, που την έζησα στην κόψη αυτού του διλήμματος...που άραγε είναι καλύτερα… μέσα η έξω απ’ τον «κήπο»... Όμως το έργο αυτό, το σκοτεινό αλλά και παιχνιδιάρικο μαζί, (τόσο ταιριαστό με τον κόσμο και των δικών του έργων) είναι και ο κήπος -βωμός της πολυετούς φίλιας μου με αυτόν τον τόσο πολύπλευρα πολυτάλαντα άνθρωπο τον Άγγελο Παπαδημητρίου και σ’ αυτόν είναι αφιερωμένη, κατά κάποιο τρόπο, αυτή μου η σκηνοθεσία. Συμμετέχει σαν εικαστικός αυτή την φορά και μου έχει κάνει την μεγάλη τιμή να μας χαρίσει ένα υπέροχο σύμπαν, φτιαγμένο ολοκληρωτικά από τα χεράκια του, να μπούμε μέσα του οι τρεις μας, ο Ερρίκος η Δανάη κι εγώ, και υπό τους ήχους μιας θαυμάσια λοξή μουσικής του Κορνήλιου Σελαμσή να παίξουμε μαζί του, σαν σε παιδική χαρά για μεγάλους. Μακάρι αυτό το συναίσθημα ν’ αποκομίσουν κι όσοι έρθουν να μας δουν, μιας και για μένα αυτή είναι η πιο υψηλή λειτουργία του θεάτρου. Να γίνεται μια τσουλήθρα ονείρων.
