Ένα μεγάλο, διώροφο κτίσμα-ατραπός στήνεται στην Πειραιώς 260. Εντός του θα δούμε τον Άρη Σερβετάλη να αιωρείται και εμάς να εγκιβωτιζόμαστε.Αυτό είναι το αρχιτεκτονικό τοπίο-σκηνικό της multimedia παράστασης "Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου / Μια παράσταση εμπνευσμένη από το μπεκετικό σύμπαν" που στήνει ο -πάντα επιλεκτικός και απαιτητικός- Δημήτρης Κουρτάκης (σύλληψη, σκηνοθεσία και σκηνικά). Σε αυτό το χώρο που γραπώνει εξίσου τον πρωταγωνιστή της παράστασης όσο και τους θεατές, ο Κουρτάκης διερευνά την έννοια του μπεκετικού τόπου, χρόνου και οντολογικού κενού.
Ο Άρης Σερβετάλης ταυτίζεται με το ρόλο ενός περφόρμερ, κλεισμένου στο εργαστήριό του και αποχωρισμένου από τον κόσμο, ο οποίος χρησιμοποιεί το σώμα του ως υλικό και πεδίο για πείραμα, μέχρι την οριστική διάλυση του Εαυτού και την εξάντληση των λέξεων, σε έναν χώρο στον οποίο προσπαθεί, διαρκώς και μάταια, να κατοικήσει, σε έναν μη-τόπο. Μέσα στο γύψινο εκμαγείο του εσωτερικού ενός διώροφου κτίσματος, ο περφόρμερ κινηματογραφεί, σαν άλλος Κραπ (από το μπεκετικό μονόλογο "Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ", τον εαυτό του και τον χώρο. Οι θεατές, καθισμένοι εκατέρωθεν του κτίσματος, προσκαλούνται σε μια λαθραία και εν τέλει απατηλή θέαση, αφού σύντομα ανακαλύπτουν ότι και αυτοί μοιράζονται τη συνθήκη του: είναι και οι ίδιοι έγκλειστοι στον δικό τους προθάλαμο· σε μια μάταιη αναμονή. Η παράσταση, που αναζητά συγγένειες και παραλληλίες με τη σύγχρονη Ελλάδα σε μια μεταιχμιακή και οριακή ισορροπία, συνομιλεί με εικαστικούς όπως οι Bruce Nauman, Vitto Acconci, Terry Fox, Gordon Matta-Clark, Rachel Whiteread κ.ά., που αναφέρονται, άλλοτε ηθελημένα, άλλοτε ασυνείδητα, στο μπεκετικό σύμπαν.
Περισσότερες πληροφορίες
Αποτυχημένες απόπειρες αιώρησης στο εργαστήριό μου
Σε ένα μπεκετικό σύμπαν, ένας περφόρμερ κλεισμένος στο εργαστήριό του χρησιμοποιεί το σώμα του ως υλικό και πεδίο πειραματισμού. Με τη χρήση πολυμέσων οι θεατές, καθισμένοι εκατέρωθεν, παρακολουθούν τις δράσεις του.
