Να συνεχιστεί, να τη δει πολύς κόσμος, να φύγει τραγουδώντας όσα ωραία άκουσε ή/και θυμήθηκε, τρώγοντας και πίνοντας στα «άγνωστα» ταβερνεία του Πειραιά όπου και παίζεται, και, ασφαλώς, να πληρωθούν όλοι οι συντελεστές της. Ναι, και οι 37 εθελοντές –ενήλικοι και ανήλικοι- χορωδοί του μουσικού συνόλου Libro Coro. Αυτό πιστεύω πως αξίζει να γίνει με την παράσταση-πρόταση «Κώστας Νούρος: Ξένος δύο φορές» της Ανθής Γουρουντή που εντάχθηκε στον κύκλο «Άνοιγμα στην πόλη: Πειραιάς» του Φεστιβάλ Αθηνών, σε συνεργασία με το Δημοτικό θέατρο Πειραιά.
Γιατί ανεξάρτητα από τις όποιες αισθητικές, σκηνοθετικές, υποκριτικές ή και δραματουργικές αδυναμίες μπορεί να εντοπίσει κανείς, εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν άθλο, με ένα πολύ απαιτητικό θέαμα, με ένα παραστασιακό γεγονός που συγκινεί πρωτίστως χάρη στη δύναμη του πλήθους και του τοπίου. Αυθεντική, αγέρωχη είναι η λαϊκότητα που εκβάλλει, περπατώντας πάνω στις παλιές ράγες κι ανάμεσα από τα μισογκρεμισμένα προσφυγόσπιτα της οδού Θερμοπυλών (τί σκηνικό!), ενώ εμείς αποσώνουμε το κρεατοφαγικό μας μενού στο μεζεδοπωλείο «Ρεβαίζι» και τσουγκρίζουμε τα ποτηράκια μας, ο θαυμαστός αυτός Χορός των ερασιτεχνών (ναι, με το «Χ» κεφαλαίο, όπως στο αρχαίο δράμα): παιδιά και ενήλικες, έφηβοι και ηλικιωμένοι, πολίτες του Πειραιά και εθελοντές χορωδοί, οι οποίοι πλαισιώνουν περήφανα και αφοσιωμένα τον Τσιμάρα Τζανάτο και τους άλλους επαγγελματίες της μουσικοθεατρικής παράστασης «Κώστας Νούρος: ξένος δυο φορές» που εμπνεύστηκε η μουσικός Ανθή Γουρουντή.
Μια παραμυθία αφιερωμένη σε έναν «καταραμένο» ομοφυλόφιλο καλλιτέχνη, τον ελάχιστα γνωστό στο ευρύ κοινό Σμυρνιό τραγουδιστή Κώστα Μασσέλο (Νούρο) που έκανε καριέρα στον Πειραιά, είναι το ιδιότυπο αυτό μουσικοθεατρικό δρώμενο, με βασικό αφηγητή τον Τζανάτο, να ξεχωρίζει μες στο πάλλευκο κοστούμι του. Δίχως τη συμβατική κι ευθύγραμμη αφήγηση της βιογραφίας, παρά μόνο μέσω ψηφίδων-στιγμών του βίου του και ποιητικών σπαραγμάτων, θαρρείς γραμμένων από τον ίδιο -στην ουσία, όμως, από τον Τζανάτο σαν ένα Άσμα ασμάτων των τεκέδων-, παρακολουθούμε ένα θέαμα δομημένο με όρους λυρικής τραγωδίας αλλά και με άστοχες μελοδραματικές εκτροπές, όμορφα δεμένων με ένα πανόραμα των μινόρε του 1900, των αμανέδων αλλά και των πρώτων ρεμπέτικων του ’30. Παρά τις όποιες διαφωνίες, η σκηνοθετική πρόθεση της Χρύσας Καψούλη έχει μεγάλο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή αξιοποιεί στο έπακρο τόσο το 50μελές πλήθος των συντελεστών –μαζί και μια ζωντανή εξαμελή κομπανία-, την ακαταμάχητη γοητεία των τραγουδιών του Νούρου και των ομότεχνών του, όσο και τη συνθήκη παρακολούθησης της παράστασης στα ταβερνάκια του Πειραιά.
Αν το αναίτια πομπώδες στυλιζάρισμα υποχωρήσει (ήμουν εκεί στην πρεμιέρα, οπότε μπορεί και να έφταιγε το «μούδιασμα» της πρώτης επαφής με το κοινό) και το πιο απλό, γενναιόδωρο χαμόγελο φωτίσει τα πρόσωπα των τραγουδιστών (δεν βρισκόμαστε, εξάλλου, σε γυρίσματα ταινίας του Κακογιάννη, πόσο μάλλον του Αγγελόπουλου), μόνο κέρδος θα είναι. Αξίζει να χάσει το θέαμα κάτι από την καλλιέπειά του, προκειμένου να βρει τη χρυσή εκείνη ρίζα του λαϊκού κάπου μεταξύ των άστρων και της λασπουριάς, για να μνημονεύσω κάτι στίχους του Σταμάτη Κραουνάκη που καθόταν δίπλα μου. Μολονότι επίσης θα ήθελα να είχαμε ακούσει, έστω για λίγο, την περίφημη φωνή του Νούρου, έχω την αίσθηση πως το «Δυο φορές ξένος», το τραγούδι που έγραψαν ο Χάρης Βλαστάκης με την Ανθή Γουρουντή για τις ανάγκες της παράστασης, μπορεί κάλλιστα να γίνει μεγάλο σουξέ! Συγχαρητήρια, τέλος, στον Σπύρο Γκέκα για τη σκηνική αντιμετώπιση και την επιμέλεια των κοστουμιών εποχής.
Πάρτε μια ιδέα από το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=mlxZmabDgtQ
Ακούστε τον Κώστα Μασσέλο (Νούρο) να τραγουδά: Μινόρε αμανές https://www.youtube.com/watch?v=RTG_9U2IXyw
Επόμενες παραστάσεις: Πέμπτη 15, Παρασκευή 16 και Σάββατο 17 Ιουνίου στην ταβέρνα «Ρούκουνας» (Ελ. Βενιζέλου 166, Κερατσίνι, κρατήσεις: 2104633264). Τη Δευτέρα 19/6, η τελευταία παράσταση θα δοθεί στο μεζεδοπωλείο «Ρεβαΐζι» (Θερμοπυλών 28, Πειραιάς, κρατήσεις: 2104080017).
Περισσότερες πληροφορίες
Κώστας Νούρος: ξένος δυο φορές
Η παράσταση αφορά έναν ιδιαίτερο τραγουδιστή, τον Κώστα Μασσέλο ή Νούρο, του οποίου το ταλέντο άνθησε τόσο στη Σμύρνη όσο και στον Πειραιά.
