Δεν πιστεύω ότι έχει ξαναδεί ποτέ κάτι παρόμοιο το κοινό του Εθνικού. Ένα έργο φύσει και θέσει εκκεντρικό, όπως η αντι-οπερέτα με τον τίτλο «Οπερέττα» (1966) του Βιτόλντ Γκομπρόβιτς, χρησιμοποιείται σαν καμβάς για να στήσει ο Νίκος Καραθάνος ένα εξίσου ανορθολογικό, μεταφυσικής υφής, κωμικής χροιάς και οντολογικών αγωνιών σκηνικό όραμα. Όλα ξεκινούν με μια μπαλάντα παιγμένη σε μια γκάιντα υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός πιθήκου, στη ράχη ενός βουνού. Είναι τα Ιμαλάια, εκεί όπου διαδραματίζεται το έργο του Γκομπρόβιτς; Ή, μήπως, το Πάπιγκο όπως αφήνει να εννοηθεί ένας από τους ηθοποιούς του Καραθάνου; Και τι είναι, τελικά, αυτή η παράσταση που τελειώνει με τον Κινγκ-Κονγκ να παίζει πιάνο αφού έχει πρώτα επιτρέψει να παρελάσουν από τη σκηνή μια ομήγυρη πριγκίπων και κομητών μες στην ανοησία και την κοκεταρία, ένας γκουρού της μόδας με το Π του και κάμποσοι χορευταράδες πίθηκοι ως δούλοι-κλεπταποδόχοι; Πίσω από όλες τις τρέλες, τις φάρσες, τις μπλόφες, τα ευρήματα και τις κλωτσοπατινάδες, είναι προφανές, ήδη από τα πρώτα λεπτά, πως πρόκειται για μια ονειροφαντασία που βασίζεται μεν στη δαρβινική θεωρία αλλά, στην ουσία, παρωδεί την εξέλιξη του είδους μας. Ευφυές μες στην πληθωρικότητά του, αναίτια φλύαρο και προβληματικό στην ανάπτυξη των λογισμών του, είναι σίγουρα ένα εγχείρημα άξιο, τολμηρό, άνισο και διασπαστικό που σίγουρα θα διχάσει το κοινό. Θα σταθώ όμως στην ξεχωριστή ισχύ που έχει αυτό το σουρεαλιστικό δρώμενο με την αξέχαστη εικονοποιία και την άρτια εκτέλεση για την τραγικωμική υπόσταση τόσο της ανθρώπινης ύπαρξης όσο και της τέχνης του θεάτρου.
