Δεν κυριολεκτώ. Αναφέρομαι στον ρόλο της γηραιότερης εκ των «Τριών ψηλών γυναικών», τον οποίο επωμίζεται η Μπέττυ Αρβανίτη, δίπλα στις Μαρία Κεχαγιόγλου και Νεφέλη Κουρή. Λίγο πριν από την πρεμιέρα του στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (8/3), κάνουμε focus στο έργο του Έντουαρντ Άλμπι.
Ψηλή και αδύνατη, αυταρχική και πλούσια. Με ήπιο Αλτσχάιμερ – λογικό αφού έχει ήδη πατήσει τα 90. Νοσταλγεί τη νιότη της, οικτίρει τον άπιστο σύζυγό της και τον ομοφυλόφιλο γιο της. Έτσι είναι η Α., η πιο ηλικιωμένη από τις «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Έντουαρντ Άλμπι (1928-2016), που ανεβαίνουν στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, το οποίο γιορτάζει φέτος τα 30 χρόνια του. Πέρα από την Μπέττυ Αρβανίτη, στην οποία ταιριάζει γάντι ο ρόλος της Α., συμπρωταγωνιστούν και δύο άξιες ηθοποιοί: η Μαρία Κεχαγιόγλου και η Νεφέλη Κουρή. Η πρώτη, βασικό στέλεχος του αλλοτινού Θεάτρου του Νότου (Αμόρε) και αγαπημένη ηθοποιός του Λευτέρη Βογιατζή, ανήκει στην κατηγορία των αθόρυβων πρωταγωνιστριών. Η δεύτερη, νεότατη και ανερχόμενη, είναι γνωστή εξίσου από το θέατρο («Ηλίθιος», «Ερωτόκριτος» και «Ιλιάδα») όσο και από την τηλεόραση («Ματωμένα χώματα», «Νησί», «Η λέξη που δε λες»).
Στο στόχαστρο του έργου βρίσκεται η αυτογνωσία. Διότι, όπως αποδεικνύεται, η γηραιά κυρία Α. δεν συναντιέται με τη μεσήλικη και άκρως κυνική γυναίκα που έχει προσλάβει για να τη γηροκομεί. ούτε με τη Γ., μια 26χρονη υπάλληλό της που σφύζει από νιότη και αυτοπεποίθηση. Αντίθετα, καθεμία από τις τρεις γυναίκες ενσαρκώνει μια διαφορετική ηλικία της Α. Και όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης τους Άρης Τρουπάκης: «Η τεθλασμένη πορεία των 91 χρόνων είναι εμποτισμένη με το μαύρο, αιρετικό χιούμορ του Άλμπι, που σε κάποιες στιγμές πετυχαίνει εκείνο που κάνει ο χρόνος στη δική μας ζωή. Να μοιάζουν οι μεγαλύτερες θύελλες που μας σάρωσαν, κοιτάζοντάς τις από μακριά, με το δροσερό αεράκι που μας έδωσε ανάσα και κουράγιο για να συνεχίσουμε τη δίχως νόημα αναζήτηση του δικού μας νοήματος...»
Ο συγγραφέας του θρυλικού «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» έγραψε τις «Τρεις ψηλές γυναίκες» (1994, βραβείο Πούλιτζερ) σαν ένα ξόρκι για τους προσωπικούς του δαίμονες. Διότι βρέφος δύο εβδομάδων, ο Άλμπι δόθηκε για υιοθεσία. Μολονότι οι θετοί γονείς του ήταν εύπορα μέλη της κοσμικής Νέας Υόρκης, ο ίδιος, ομοφυλόφιλος και διόλου κοσμικός, τους εγκατέλειψε νωρίς: «Ποτέ δεν ένιωσα άνετα μαζί τους. Δεν νομίζω πως ήξεραν πώς είναι ένας γονιός. Πιθανότατα ούτε εγώ ήξερα πώς είναι να είσαι γιος».
Περισσότερες πληροφορίες
Τρεις ψηλές γυναίκες
Ένα έργο για τις ενδόμυχες σκέψεις και τις φοβίες, για τα γεράματα, τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη μοναξιά, το θάνατο.
