Όσο εξωφρενικό, ρατσιστικό και οπισθοδρομικό κι αν ακούγεται, εδώ και 34 χρόνια, οι άνθρωποι με αναπηρία δεν επιτρεπόταν να σπουδάσουν στις Ανώτερες Δραματικές Σχολές^ αποκλείονταν ακόμη και από τις εισαγωγικές εξετάσεις... Πριν λίγες ημέρες, στις 11/2, με πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. 370/1983, ο όρος περί «αρτιμέλειας», επιτέλους, καταργήθηκε. Για την Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία και την εν λόγω κατάργηση δίνεται η παράσταση του έργου του Θανάση Τριαρίδη «Lebensraum (Ζωτικός Χώρος)» στις 21/2. Το έργο έχει ως σημείο αναφοράς την ναζιστική επεκτατική θεωρία του Ζωτικού Χώρου (Lebensraum), μεταγράφοντάς την εφιαλτικά στο σήμερα. Στην παράσταση που σκηνοθετεί η Πηγή Δημητρακοπούλου πρωταγωνιστούν ο Πάνος Ζουρνατζίδης (στη φωτό, μέλος της ομάδας Θε.αμ.α Θέατρο ΑμεΑ και της Κίνησης Ηθοποιών με Αναπηρία) και ο Σήφης Πολυζωϊδης.
«Η Ελλάδα σε κάνει να ντρέπεσαι που είσαι ανάπηρος» μας έλεγε σε παλαιότερη συνέντευξή του στο Αθηνόραμα ο Ζουρνατζίδης, επισημαίνοντας τότε τα εξής: «Το πρόβλημα είναι θεσμικό. Ζούμε σε μια χώρα με θεσμούς αρτηριοσκληρωτικούς. Κι όμως, η αναπηρία, δυστυχώς, είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Το έζησα: η δική μου δεν είναι εκ γενετής, είναι επίκτητη. Η αναπηρία μπορεί να συμβεί ακόμη και σ’ εκείνον που θεσμοθετεί αυτούς τους νόμους! Βρισκόμαστε σε μια εποχή που πρέπει επιτέλους να αλλάξει το θεσμοθετημένο της αναπηρίας: ο ανάπηρος δεν επιτρέπεται να ζει πλέον κλεισμένος στο σπίτι του και βάσει των επιδομάτων που του δίνονται από το κράτος ως μια πράξη ελεημοσύνης».
Επειδή, όμως, άλλο η νομοθετική δικαίωση και άλλο η «επόμενη μέρα», μετά την παράσταση της 21ης/2 , στις 22:30, θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «Άρση της Απαγόρευσης Φοίτησης στις Δραματικές Σχολές – Η επόμενη μέρα», με αφορμή την πρόσφατη τροποποίηση του Π.Δ. 370/1983 και την κατάργηση του όρου της «αρτιμέλειας».
Περισσότερες πληροφορίες
Lebensraum
Ένα πείραμα που διαδραματίζεται μέσα σε μια θεατρική αίθουσα. Τα θύματα είναι ακαθόριστα, οι θύτες όμως απολύτως συγκεκριμένοι... Και αθώος δεν είναι κανείς...
