«Πόσες μάγισσες εμφανίζονται στον ‘Φάουστ’;» «Γιατί υπάρχουν κρίνα στο βασιλικό διάδημα της Μαρίας Στιούαρτ;» «Τραγωδία ή ιστορικό δράμα είναι η ‘Θεοφανώ’ του Τερζάκη;»: τέτοιες ερωτήσεις σου έκανε στην προφορική εξέταση του μαθήματος της Ευρωπαϊκής Δραματολογίας. Τέτοιες απαιτήσεις είχε από τους φοιτητές του. Να έχουν κάνει φύλλο και φτερό το νεοελληνικό και το παγκόσμιο θέατρο, να ξέρουν απέξω κι ανακατωτά τα μεγάλα έργα του Γκαίτε και του Σίλερ και, προπάντων, να διαθέτουν πανεπιστημιακή εμβρίθεια αλλά και παιγνιώδη διάθεση, όπως ο ίδιος.
Παρέδιδε μάθημα με τη στόφα του τρελού θεατρίνου, μυώντας μας σε συγγραφείς-ογκόλιθους ή περιγράφοντας, με παιδικό δέος, τις «παραστασάρες» που τον είχαν συγκλονίσει. Φάνταζε θεόρατος πάνω στην έδρα έτσι όπως διόρθωνε το ανυπότακτο τσουλούφι-σήμα κατατεθέν του κι έτσι όπως κυμάτιζε, σα μαέστρος, τα πελώρια, σαν κατάρτια, χέρια του. Το κεφαλλονίτικο ταμπεραμέντο ήταν προφανές –μαζί και ο κοσμοπολίτικος αέρας της «κυτταρικής» ευρυμάθειάς του. Θα διέκοπτε τα πάντα, όμως, αν τυχόν τον καλούσε, έστω και μόνο για να τον ρωτήσει αν θα γυρίσει σπίτι για μεσημεριανό, η Λήδα Τασοπούλου (1953-2005), η γυναίκα της ζωής του, μούσα, λατρεμένη σύζυγος και μητέρα των δύο παιδιών τους, του πρόωρα χαμένου Αντίοχου (1986-2010) και της Κατερίνας.
Όλα μεγάλα υπήρξαν στη ζωή του: ο έρωτας και η δυστυχία, η επιτυχία και η απογοήτευση. Ήταν πολλά περισσότερα από ένας σκηνοθέτης και φιλόλογος. Τί κι αν κάποτε του καταλογίζαμε υπέρμετρη στατικότητα στις σκηνοθεσίες του; Εκείνος υπήρξε ο «μοντερνιστής» των ‘70ς που προσέδωσε μια νέα ζωτικότητα στην παράδοση του Εθνικού θεάτρου, κάτι που μοιάζει να συνεχίζει με τις παραστάσεις της και η αγαπημένη του κόρη. Εκείνος ήταν ο σκηνοθέτης-αποκάλυψη της γενιάς του, αυτός που τόλμησε πρώτος να διασκευάσει θεατρικά τον «Διγενή Ακρίτα» και τον «Ερωτόκριτο»^ τον δε τελευταίο, με τους Λευτέρη Βογιατζή και Ηλία Λογοθέτη ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Εξελίχθηκε σε μεγάλο δάσκαλο -όχι μόνο υποκριτικής αλλά και ήθους- πολλών ηθοποιών, σκηνοθετών αλλά και θεατρολόγων. Ιδρυτής του ιστορικού Αμφι-θεάτρου (1975), ανέλαβε πρώτος, το 1991, τη νέο-ιδρυθείσα τότε έδρα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, για να φτάσει, το 2013, να γίνει Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Παραμένει ο σκηνοθέτης με τις περισσότερες αριθμητικά παραστάσεις στην Επίδαυρο κι εκείνος που ανέσυρε από τη λήθη τα άγνωστα αριστουργήματα του κρητικού και επτανησιακού μας θεάτρου –από τον «Φορτουνάτο» και τον «Χάση» έως τον «Αμύντα» που μας σύστησε πέρυσι στο Ηρώδειο κι έμελλε να είναι η τελευταία σκηνοθεσία του. Τυχεροί όσοι έχουμε στις βιβλιοθήκες μας κάποια από τα 95 συλλεκτικά θεατρικά προγράμματα-σωστά μελετήματα που εξέδωσε για τις παραστάσεις του θρυλικού «Αμφιθεάτρου» του, το οποίο έκλεισε το 2011. Αφοπλισμένοι, με τα χέρια ψηλά, όπως ακριβώς ζητούσε από το θίασό του να υποκλίνεται, σύσσωμο το ελληνικό θέατρο τον χαιρέτισε στην κηδεία του την περασμένη Πέμπτη.
