Πήραμε δείπνο στο Orient Express και καταγράψαμε εντυπώσεις

*το κείμενο δημοσιεύτηκε στο καλοκαιρινό τεύχος του Taste & Travel, που κυκλοφορεί στα περίπτερα από το αθηνόραμα

Δεν είναι συχνό να συναντάς έναν Έλληνα σεφ, που κερδίζει αστέρι Michelin μέσα στους πρώτους δέκα μήνες λειτουργίας του εστιατορίου του. Ακόμη πιο σπάνιο είναι να το κάνει μέσα σε δύο αυθεντικά βαγόνια του θρυλικού Orient Express, στις ακριές της Ιρλανδίας.

View this post on Instagram

A post shared by Joseph Proimakis (@o_proimakis)

Τον Άντζελο Βαγιώτη τον είχα γνωρίσει πριν από αρκετά χρόνια στη Νάξο, σε μια γαστρονομική εκδήλωση που έφερε κοντά μάγειρες από διαφορετικές γωνιές της Ευρώπης. Λίγο αργότερα, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά στο Παρίσι, όπου ηγούνταν ήδη μιας βραβευμένης με αστέρι Michelin κουζίνας και μας ξενάγησε στη δική του Πόλη του Φωτός, για τις σελίδες του T&T. Fast forward μερικά χρόνια αργότερα και τον συναντούμε ξανά, αυτή τη φορά στη δυτική Ιρλανδία, στο Galway.

Το σκηνικό δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο κινηματογραφικό: Το εστιατόριο "The Pullman" στεγάζεται σε δύο αυθεντικά βαγόνια της ιστορικής γραμμής του Orient Express, προσεκτικά αποκατεστημένα και ενταγμένα στο κτήμα του "Glenlo Abbey Hotel" - ενός πολυτελούς golf resort στην καρδιά μιας εξοχής φτιαγμένης από ομίχλη, θρύλους και ατέλειωτο πράσινο. Ξύλινες επενδύσεις, μπρούτζινες λεπτομέρειες, βελούδινες υφές και ατμοσφαιρικός φωτισμός ανασυνθέτουν τη χρυσή εποχή των σιδηροδρομικών ταξιδιών. Το ένα από τα δύο βαγόνια έχει μάλιστα τη δική του θέση στην κινηματογραφική ιστορία, καθώς φιλοξένησε γυρίσματα της μεταφοράς του "Φόνου στο Οριάν Εξπρές" με τον Peter Ustinov στον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό.

Μέσα σε αυτό το σχεδόν μυθιστορηματικό περιβάλλον, ο Βαγιώτης αναπτύσσει μια κουζίνα που πατά γερά στον τόπο της. Τα προϊόντα της δυτικής Ιρλανδίας μεταφράζονται σε πιάτα υψηλής τεχνικής επάρκειας, χωρίς ίχνος επίδειξης. Η ακρίβεια υπάρχει, αλλά δεν γίνεται ποτέ αυτοσκοπός. Αυτό που μένει είναι η νοστιμιά.

Οι κόκκινες γαρίδες με καρπάτσιο τσιπούρας, πιπέρι timur και αυγά πέστροφας, για παράδειγμα, συνδυάζουν φρεσκάδα και πολυπλοκότητα με εντυπωσιακή νατουραλιτέ σε μια πολυεπίπεδη σύνθεση όπου τίποτε δε λείπει, τίποτε δεν περισσεύει. Στα agnolotti με χτένι και κουνουπίδι σε τσάι κουνουπιδιού, ένα πιάτο με πλούσιες γεύσεις και φινετσάτες υφές, λάμπει η τεχνική μαεστρία και η πολυεπίπεδη δημιουργικότητα του σεφ, η τόλμη του σε συνδυασμούς, αλλά κυρίως η έφεσή του στο να δίνει comfort στροφές σε πολύ τεχνικές συνθέσεις. Το δε καλκάνι με beurre blanc σαμπάνιας, χαβιάρι και σάλτσα από κοράλια γαρίδας, αποτυπώνει ιδανικά τη φιλοσοφία της κουζίνας: σύνθετη αλλά ευανάγνωστη, εκλεπτυσμένη αλλά γενναιόδωρη.

Ίσως εκεί να κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας του "The Pullman". Σε μια εποχή όπου η υψηλή γαστρονομία συχνά αναζητά τον εντυπωσιασμό, ο Άντζελο Βαγιώτης μοιάζει περισσότερο να αναζητά τη διάρκεια. Και αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα διαδρομή του, είναι ένας μάγειρας που αξίζει να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά τα επόμενα χρόνια.