Καλοκαιρι reloaded! 24/09/2009

Oι διακοπες του «α»

Ήμασταν στους δρόμους, γυρίσαμε σε Ελλάδα κι εξωτερικό. Συγκρίναμε, απολαύσαμε, γκρινιάξαμε. Κυρίως καταγράψαμε. Μπαράκια, αμμουδιές, γεύσεις, στιγμές, σημεία θέας, διαδρομές. Η ομάδα του «α» συνοψίζει το καλοκαίρι που μόλις μας πέρασε, επισημαίνοντας τις καλύτερες αλλά και τις χειρότερες στιγμές του. Τα συμπεράσματα δικά σας…

Ελένη Κούκη

  • Η μακαρονάδα θαλασσινών με… σπαρταριστά καβούρια στο «Olive Bay» στο Νότιο Πήλιο, σ’ έναν μικρό ειδυλλιακό κολπίσκο μεταξύ Χόρτου και Μηλίνας. Αφού πρώτα κολυμπήσαμε, φυσικά, στα πρασινογάλαζα νερά της σχεδόν πριβέ παραλίας.
  • Το ηλιοβασίλεμα στο βυζαντινό φρούριο του Κάστρου στην Ίμβρο. Ο ήλιος σβήνει πίσω από το σκοτεινό όγκο της Σαμοθράκης και εσύ έχεις για άλλη μία φορά την αλλόκοτη αίσθηση του οικείου (είσαι σε νησί στο Αιγαίο…) και του ξένου (…αλλά στην Τουρκία).
  • Η φρουτάλια (ομελέτα με πατάτες) της Στέλλας στις Εγγαρές της Νάξου. Ιδανική στιγμή για να την απολαύσεις, αμέσως μετά το μπάνιο στη μικρή παραλίτσα Χίλια Βρύση.
  • Η αυγουστιάτικη αγένεια. Αγαπητοί επιχειρηματίες του τουρισμού, το ξέρουμε, είναι η εποχή που πήζετε, αλλά κάντε το με χάρη…

    Δανάη Μολόχα
    (+) Με αεροπλάνα και αμάξι(α) πραγματοποίησα μια μοναχική τουρνέ από τη Νέα Υόρκη ως την ξανθιά άμμο της Σάντα
    Μόνικα στο Λος Άντζελες – κι από κει στο Grand Canyon, στη θρυλική κοιλάδα Monument των παλιών γουέστερν και σε ακόμη πολλά μέρη, Βόρεια Αριζόνα, Γιούτα, Νιου Μέξικο, Κολοράντο… Highlights η ζωηρή καθημερινότητα της Loisaida –νεοϋορκέζικης συνοικίας μεταναστών–, η μεγαλειώδης Κοιλάδα των Θεών στη Γιούτα και το βλέμμα γεμάτο σοφία ενός Ινδιάνου Navajo που αγνάντευε τη Monument Valley απ’ το συγκλονιστικό μπαλκόνι του ξενοδοχείου «The View» (www.monumentvalleyview.com).
    COLOR=#FF0000>(-) H επέλαση του χρήματος, που απειλεί να αλλο(τρ)ιώσει και την τελευταία γειτονιά της Νέας Υόρκης. Το Chelsey, το Soho, το Greenwich Village παραδίδουν ολοένα και περισσότερο έδαφος στα trendy καφέ-καρμπόν, τις γκαλερί και τους ντιζάινερ, πετώντας ασυμβίβαστους καλλιτέχνες, νεολαία και τελικά την ίδια την αυθεντικότητα εκτός νήσου Μανχάταν.

    Ιλειάνα Δημάδη
    (+) Να πίνω ελληνικό καφέ και να τρώω σταφύλι από την κληματαριά τού –εντελώς σπιτικού– cafe της Μαρίζας στο καλά κρυμμένο από τις ορδές των τουριστών χωριουδάκι Λούχα της Ζακύνθου με θέα στον καταπράσινο κάμπο. Ακόμη καλύτερα; Να έχει κέφια ο πατέρας της, ο μπαρμπα-Παγιός, και να μας ετοιμάζει κουνελάκι στιφάδο για μεσημεριανό (2695048426).
    (-) Να είμαι στη Ζάκυνθο και επί δεκαπέντε ημέρες να βλέπω τις κορυφογραμμές με τα πεύκα και τα κυπαρίσσια να καίγονται από το Κορίθι μέχρι τις Μαριές κι από το μοναστήρι της Αναφωνήτριας μέχρι τη Δάφνη.

    Χρήστος Μήτσης
    Αμερική, Αμερική, καλά μου ’λεγαν μερικοί… Το ένα βράδυ μπλουζ στο «Buddy Guy’s Legends» στο Σικάγο. Στο τραπέζι μας κάθονται και δύο χαρωποί τριαντάρηδες που οδήγησαν 180 χιλιόμετρα για να έρθουν ειδικά για τον Ταμπ Μπενουά. «Ξέρετε τι θ’ ακούσετε απόψε;» «Όχι». «Θα πάθετε την πλάκα σας!» Έτσι κι έγινε…
    Δύο μέρες μετά βιολιά, καουμπόικα καπέλα και καρό πουκάμισα στο Μπράνσον του Μιζούρι. Μια πόλη 15.000 κατοίκων, στην οποία τα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού ο πληθυσμός… δεκαπλασιάζεται. Τα βλάχικα της Βάρης σε μια λεωφόρο τεσσάρων χιλιομέτρων γεμάτη ντάινερ, μπαρ, ξενοδοχεία, παράξενα «μουσεία» και κάντρι, κάντρι, κάντρι.
    Σικάγο-Σαν Φρανσίσκο σε 23 μέρες: 4.100 μίλια στον mother road, μόνο που τώρα σχεδόν τίποτα δεν έχει μείνει από τον Route 66. Η εσωτερική όψη μιας χώρας που νομίζεις ότι ξέρεις από το σινεμά. Και την τηλεόραση. Και τα τραγούδια. Δεν ξέρεις τίποτα, γιατί η Αμερική δεν είναι μόνο μια χώρα ή μόνο μια εικόνα. Πώς γίνεται, λοιπόν, πίσω απ’ το τιμόνι να νιώθεις σαν στο… δρόμο σου;

    Μαρία Κρύου
    (+) Καμία σφακιανή πίτα δεν είναι ίδια με την άλλη. Ύστερα από τόσες γευσιγνωσίες το έχω μάθει πλέον. Δεν λέω, στην περιοχή των Σφακίων έχω δοκιμάσει υπέροχες γεύσεις, όμως καμία δεν πότισε τον ουρανίσκο μου με τη γλυκιά έκσταση που διαθέτει η σφακιανή πίτα της κυρά Άννας, στην παραλία της Αγίας Μαρίνας του Νομού Χανίων.
    (-) Δεν υπάρχει χειρότερο από το μποτιλιάρισμα σε εθνική οδό εν μέσω καύσωνα. Όσοι δοκιμάσαμε τους τελευταίους μήνες να περάσουμε από τον κόμβο της Υλίκης στην Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας απηυδήσαμε.

    Πάνος Δεληγιάννης
    Ποτέ ξανά σε σπίτι νοικιασμένο από το Internet! Αυτό μου έμεινε από τις διακοπές μου στη Σίφνο. Δύο ζευγάρια σε ένα σπίτι στον Πλατύ Γιαλό, τριών –και καλά– υπνοδωματίων, που νοικιάσαμε όσο μια βίλα στην Τοσκάνη! Τελικά αναγκαστήκαμε να αναζητήσουμε και ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο για να μη συσφίξουμε τις σχέσεις μας περισσότερο από όσο επιθυμούσαμε! Για να μη με περάσετε για γκρινιάρη άνθρωπο, όμως, να σας πω και για τα «Βατράχια» στην παραλία Σεράλια, κάτω από το Κάστρο, επίσης στη Σίφνο. Το απόλυτο καλοκαιρινό σκηνικό. Κατεβαίνεις καμιά εκατοπενηνταριά πλατιά σκαλιά και βρίσκεσαι σε μια μικροσκοπική παραλία με βότσαλα, με τα βράχια και τη θάλασσα φωτισμένα. Ακούς υπέροχες ροκ, τζαζ και σόουλ μουσικές και δοκιμάζεις κουζίνα επιπέδου που βασίζεται στο ψάρι και στα θαλασσινά.

    Βούλα Ακριβάκη
    Κι αυτό το καλοκαίρι με βρήκε να ταξιδεύω στην πλευρά της Δυτικής Ελλάδας και έχοντας ρομαντζάρει στο ηλιοβασίλεμα από το μικροσκοπικό νησάκι της Βόνιτσας, έχοντας βουτήξει στις πανέμορφες παραλίες της Λευκάδας και σεργιανίσει στα σοκάκια της Κέρκυρας, αποφάσισα να πάρω τα βουνά, και συγκεκριμένα τα Τζουμέρκα. Αλλά τα νεύρα μου δεν κάλμαραν όσο θα ήθελα. Ο λόγος; Οι δρόμοι. Το οδικό δίκτυο της ορεινής Ελλάδας και κυρίως της Δυτικής είναι σχεδόν ανύπαρκτο, ενώ το υπάρχον χρειάζεται σημαντικές βελτιώσεις όσον αφορά τη σήμανση. Η ωραιότερη στιγμή του καλοκαιριού, όμως, ήταν στην επιστροφή, λίγο έξω από την Αμφιλοχία, ο καταρράκτης της Τρύφης μας χάρισε παγωμένες βουτιές σε μια μικρή πέτρινη λίμνη.

    Χρήστος Καρράς
    (+) Μια βραδιά στο μουσείο μοντέρνας τέχνης Louisiana της Κοπεγχάγης: υπέροχη γεύση από σκανδιναβικό καλοκαίρι, σε ένα setting μαγικό στον αίθριο χώρο του μουσείου. Να χορεύεις με φανταστικές μουσικές παρέα με ανέμελους Σκανδιναβούς και στο τέλος να ανακαλύπτεις ότι ο DJ αυτού του τόσο χαλαρού απογευματινού party δεν ήταν άλλος από τον Δανό uber παραγωγό Trentemoller.
    (-) Σε παραλία ελεύθερης κατασκήνωσης στη Β. Εύβοια: οι κατασκηνωτές φτάνουν καμαρωτοί καμαρωτοί με τα 4x4. Κι επειδή βαριούνται να μεταφέρουν τα πράγματά τους σε απόσταση 50 μέτρων από το δρόμο, χώνονται με τις τζιπάρες τους στην παραλία. Η εκδίκηση του καλού, βέβαια, είναι ότι κάποια από τα τζιπ κόλλησαν στα βότσαλα και οι επιβάτες τους είδαν κι έπαθαν να τα επαναφέρουν στο δρόμο.

    Άντζελα Σταματιάδου
  • Αυτό που όντως γούσταρα στη Σαμοθράκη είναι ότι δεν έχει το γνωστό τουριστο-κεντρικό χάλι, αλλά ένα αναζωογονητικό… ζόρι που σβήνει από το μυαλό σου το γκρι με αυτοσχέδια φυτική γομολάστιχα. Παράδειγμα: αφού έχεις υποστεί αρκετό χωματόδρομο, (εκ)τιμάς δεόντως το τρυφερό, καλομαγειρεμένο κατσίκι σε όλο το φάσμα του – με μελιτζάνα, με πλιγούρι, με κριθαράκι, με δαμάσκηνα («Καρυδιές» στην Άνω Μεριά).
  • Αλλά ακόμη κι εκεί, όταν σε ψαροταβέρνα στην Παλαιόπολη σου σερβίρουν το τσιγκέλι… ψητό, «καμουφλαρισμένο» κάτω από καψαλισμένο όσο δεν παίρνει χταπόδι, και δεν ακούς ούτε ουσιαστική συγγνώμη, παρότι είναι άκρως επικίνδυνο, αλλά το πληρώνεις κιόλας, τότε ξενερώνεις.

    Γιάγκος Αντίοχος
  • Χάρηκα πολύ που ο τόπος μου, λέγε με Παξοί, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο προσιτός στον περισσότερο κόσμο. Στους Παξούς, λοιπόν, η άφιξη του φετινού καλοκαιριού ακούει στο όνομα «Aste Due» και βρίσκεται στο άψογο λιμανάκι του Λογγού: νοστιμότατη και πλούσια ποικιλία ψαρικών σε συνδυασμό με πολύ λογικές τιμές. Επίσης, συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει να πιω το ποτό μου βλέποντας ένα από τα καλύτερα ηλιοβασιλέματα της Ελλάδας στο μπαράκι «Erimitis», που κάθε χρόνο το κάνει και ομορφότερο ο Νικόλας.
  • Από το ταξίδι μου στο μου-πάει-και-το-καλοκαίρι Πήλιο κρατάω το ταβερνάκι «Πλυμάρι» το οποίο βρίσκεται στην απίστευτη παραλία Ανάληψη, κοντά στο χωριό Πουρί, που με τη μελιτζανόπιτα και τους γίγαντες μας πήρε τα μυαλά…
  • Νόμιζα ότι τα είχα δει όλα στις διακοπές μου, αλλά ποτέ μη λες ποτέ. Γιατί αυτά που συνάντησα στο κάμπινγκ του Άγιου Ιωάννη Πηλίου ήταν σε επίπεδο σουρεαλιστικής φαρσοκωμωδίας. Οι τουαλέτες θύμιζαν στρατόπεδο, οι ντουσιέρες ήταν ουσιαστικά εκτός λειτουργίας, μερικοί υπεύθυνοι-ανεύθυνοι το μόνο που έκαναν όλη μέρα ήταν να βρίζουν έναν συμπαθέστατο πιτσιρικά τον οποίο έλεγαν Αρίστο και το μπαρ-καντίνα-μίνι μάρκετ προσέφερε μόνο κρα
    κεράκια και εβαπορέ γάλα (το μόνο που έλειπε ήταν ο σάκος εκστρατείας). Όλα αυτά βέβαια συνέβαιναν, δυστυχώς, σε μια δημοτική επιχείρηση, που δείχνει να μην έχει καταλάβει ότι το να κάνεις κάμπινγκ δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τα ’70s χίπις στάνταρ διαβίωσης.

    Νίκος Τσάκαλος
    Τι ήταν κι αυτό φέτος! Να ξεκινάς για μπάνιο και να είσαι καθημερινά μποτιλιαρισμένος 30΄ στον περιφερειακό της Μυκόνου. Η κίνηση φέτος ξεπέρασε κάθε λογική. Για να μη μιλήσω για τη βραδιά της συναυλίας του Ρέμου που (με ευθύνη της Αστυνομίας και των οργάνων) παρέλυσαν βασικοί οδικοί άξονες του νησιού. Τούτο το καλοκαίρι –της κρίσης κατά τα άλλα– αποβιβάστηκαν στο νησί τα περισσότερα τζιπ από κάθε άλλη φορά. Και αφού η Μύκονος δεν έχει βουνά και λαγκάδια για να οδηγήσεις, τα χιλιάδες κυβικά στους δρόμους επιβεβαιώνουν μόνο την ανοησία των (επιδεικτικών) κατόχων τους.
    Οι Νύχτες Ονείρων, από την άλλη πλευρά, το πολιτιστικό καλοκαίρι που οργανώνει η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης (ΚΔΕΠΑΜ) στο νησί, ήταν φέτος πλουσιότερες και καλύτερες. Βρεθήκαμε σε βραδιές τζαζ, συμμετείχαμε σε εκδηλώσεις με μυκονιάτικες παραδοσιακές γεύσεις και τοπικά κρασιά, πήγαμε στον Κόρφο για τη συναυλία Παπακωνσταντίνου-Ζουγανέλη. Θέλετε και το καλύτερο; Η παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου (σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη), βασισμένη σε αποσπάσματα από τις χαμένες τραγωδίες του Ευριπίδη, έκανε πρεμιέρα στη Δήλο!
    Η δική μου Μύκονος δεν έχει σχέση με όσα μαθαίνετε για την Ψαρρού ή βλέπετε στο Star. Καμία σχέση! Πιστέψτε με…

    Δημήτρης Αντωνόπουλος
    Το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου δεν είναι αυτό που νομίζετε, είναι εκείνο του ψήστη. Εξάλλου, ο αρχαιότερος (αλλά και μελλοντικός) τρόπος μαγειρέματος είναι στα ξύλα και στα κάρβουνα. Φέτος τον Ιούλιο, λοιπόν, περιηγούμενος τη Χώρα των Βάσκων, έπαθα πλάκα τρώγοντας χαβιάρι στα κάρβουνα (!) στην καλύτερη ψησταριά του κόσμου, το «Asador Etxebarri». Μόλις σιγοζεσταμένο στα κάρβουνα, προστατευμένο μέσα στα φύκια, το χαβιάρι έρχεται βουτυράτο, αλλά όχι λιπαρό, φορτωμένο με μυρωδι
    ές του ωκεανού, με μια υποψία καπνού να το παρφουμάρει. Σαν να καπνίζεις έπειτα από οργασμό στην παραλία.

    Ιωάννα Γκομούζα
    Φέτος ήθελα να μουλιάσω στη θάλασσα, να γίνω σοκολά από τον ήλιο, να πεζοπορήσω σε παλιά μονοπάτια, να ξενυχτήσω χαλαρά και παρεΐστικα, έτσι η Αμοργός και η Αστυπάλαια αποδείχτηκαν αχτύπητη επιλογή. Ακόμα νοσταλγώ τα βράδια που τραγουδάγαμε στην αυλή του ξενώνα μας στην αμοργιανή Χώρα –και μας χειροκροτούσαν από τα γύρω σπίτια–, τα γλυκά στο «Αρχιπέλαγος» στην Αστυπάλαια με την πανσέληνο και το Κάστρο της Χώρας στο «πιάτο». Και καθώς τα δρομολόγια βόλευαν –μας έστησε βέβαια αρκετά το Superjet–, πέρασα κι από τη Μήλο για να «βαπτιστώ» στις μοναδικές παραλίες της. Να ήταν και οι Μήλιοι (ή τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς) πιο σωστοί επαγγελματίες όμως… ΟΚ, το περιμέναμε καταμεσής στον Αύγουστο οι τιμές να ξεφεύγουν, αλλά πρέπει να παρακαλάμε και για το αυτονόητο: την απόδειξη στο εστιατόριο και στο φούρνο ή το εισιτήριο στο λεωφορείο;

    Διονύσης Κούκης
    Οι διακοπές μου φέτος «επενδύθηκαν» σε μια μεγάλη περιπλάνηση με αυτοκίνητο (10.000 χλμ.) και δεκάδες στάσεις από Ιταλία (Απουλία, Τοσκάνη, Λιγουρία) μέχρι τη Β. Ολλανδία (Γκρόνινγκεν). Από τις χιλιάδες εικόνες που κράτησα στη μνήμη μου τρία σχόλια…
  • Οι δρόμοι Καμία σχέση με τον πολύπαθο ΠΑΘΕ στον οποίο πληρώνουμε διόδια για «φύκια» σε ορισμένα τμήματά του. Όσο για τα δευτερεύοντα οδικά δίκτυα, ας μη συζητάμε. Καλή άσφαλτος, όχι σαμαράκια, μηδενικές φθορές, άριστη διαγράμμιση. Άντε με το καλό και στην Ελλάδα… Το 2109 μ.Χ.
  • Το φαγητό σίγουρα έχουν περισσότερα αστέρια και μεγαλύτερα ονόματα από εμάς. Όμως στην καθημερινή κουζίνα, αυτήν που ενδιαφέρει τον μέσο ταξιδιώτη, τα ταβερνάκια μας γενικά είναι καλύτερα. Όσον αφορά τα κοψίδια και το ψάρι, είμαστε κάποια σκαλοπάτια πιο πάνω.
  • Η καθαριότητα: ελληνικό τοπίο ίσον εικόνα με πινελιές μουντές και αγριόχορτα που ενίοτε μισοσκεπάζουν τους δρόμους. Ευρώπη (εδώ κυριολεκτούμε) ίσον ευταξία, καθαριότητα, αρμονία και σεβασμός της φύσης που δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις καθώς το αυτοκίνητο καταπίνει τα χιλιόμετρα.

    Στέλιος Πενταρβάνης
  • Στην Καστοριά έκανα μπάνιο σε ποτάμια, είδα ζωντανό φίδι στο ένα μέτρο για πρώτη φορά στη ζωή μου, έφαγα άγρια μανιτάρια σε ένα καφενείο/ταβέρνα/στέκι κυνηγών έξω από την Καστοριά, έκανα νέους φίλους και αναρωτήθηκα γιατί μια τόσο, μα τόσο ωραία μικρή πόλη να έχει μια όχι ιδιαίτερα καθαρή λίμνη –αν και εξαιρετικό βιότοπο– και ταβέρνες με φαγητό που θα μπορούσες να φας και στα μεζεδοπωλεία στου Ψυρρή.
  • Μια περιοχή γεμάτη εστιατόρια που συνδυάζουν το προτηγανισμένο με την έτοιμη μελιτζανοσαλάτα, τις μυρωδιές από βόθρο και το ανύπαρκτο σέρβις από ανήλικα παιδιά που θα ήθελαν να βρίσκονται αλλού και όχι να σερβίρουν. Αυτή ήταν, δυστυχώς, η Πύλος που γνώρισα εγώ φέτος το καλοκαίρι. Ευτυχώς, τριγύρω υπάρχουν εξαιρετικές παραλίες, μία εξ αυτών, 4-5 χιλιόμετρα μετά τη Βοϊδοκοιλιά, ονομάζεται Αμμόλοφοι Beach και έχει ένα από τα πιο cool beach bars που έχω επισκεφθεί.

    Έλλη Μπουμπουρή
    Οι διακοπές στο ιστορικό θέρετρο του Σεν Τροπέ, το οποίο τελευταία ξανανεβαίνει, αποδείχτηκαν μοναδική εμπειρία.
    (+) Η αίσθηση της απλωσιάς που σου χαρίζει η εκπληκτική πυκνή βλάστηση με τα πεύκα, τις πικροδάφνες και τους φοίνικες μέχρι τη θάλασσα και τα αραιά χτισμένα, λιτά σπίτια στο στιλ του γαλλικού Νότου (καμία σχέση με τα μεγαθήρια της Μυκόνου).
    Το πόσο σοβαρά έχουν πάρει οι επιχειρηματίες το μάρκετινγκ της νυχτερινής διασκέδασης, με κάθε εστιατόριο ή club να ποντάρει στο διαφορετικό. Να μερικές από τις μαγκιές που δίνουν το στίγμα: η σκηνογραφία που προσφέρει αίσθηση διακοπών σε ντιζάιν περιτύλιγμα («πατώματα» από άμμο συνδυασμένα με μοντέρνα έπιπλα ή πολυέλαιοι κρεμασμένοι από δέντρα και κληματαριές)· οι «φυσικές» επιδείξεις μόδας που γίνονται καθημερινά χωρίς πασαρέλα ανάμεσα στους θαμώνες των club-restaurants ή και στην παραλία· το τελετουργικό σερβίρισμα κάθε φιάλης ροζέ σαμπάνιας Crystal Magnum των 1.000 ευρώ στο «Villa Romana» εν μέσω συσκότισης, με συνοδεία το «Also Sprach Zarathustra» του Ρίχαρντ Στράους από την εισαγωγή της «Οδύσσειας του Διαστήματος» (εμείς το παρακολουθήσαμε 17 φορές σ’ ένα βράδυ!)· το τρόλεϊ με τα 84 τυριά στο βραβευμένο με ένα αστέρι Michelin εστιατόριο του ξενοδοχείου «Villa Belrose», με τον ειδικό «τυρολόγο» να σου υποδεικνύει με ποια σειρά θα τα δοκιμάσεις, αλλά και το τρόλεϊ των αφεψημάτων που κόβονται από τη γλάστρα και βράζονται μπροστά σου…
    (-) Η γαστρονομία, πολύ κατώτερη της Μυκόνου, κάτι που δεν περιμένεις από ένα θέρετρο με τόσο απαιτητικό κόσμο, το οποίο μάλιστα βρίσκεται στη Γαλλία. Αν και δοκιμάσαμε πάνω από 10 εστιατόρια, φάγαμε καλά μόνο στο «Villa Belrose», το «Joseph l’Escale» και το «Grand Joseph» και απλώς συμπαθητικά στο «Club 55».
    Η τρομερή κίνηση κάθε ώρα της ημέρας μπαίνοντας ή βγαίνοντας από το Σεν Τροπέ.
    Απογοήτευση η περίφημη Niki Beach, μαζική και πολύ «ψεύτικη», ενώ τίποτε το ιδιαίτερο και το «Club 55» που έκανε μόδα η Μπριζίτ Μπαρντό – το «N’Ammos» στην Ψαρρού είναι πολύ καλύτερο.

    Δέσποινα Ζευκιλή
  • Κύθηρα: τα απογευματινά τζιν τόνικ στην εκπληκτική βεράντα των «Corte O Suites» με θέα στη Χώρα. Οι βόλτες στα σοκάκια των Αρωνιάδικων. Μια χωριάτικη σαλάτα βγαλμένη από το παρελθόν στην cult ταβέρνα της Κυρά Μαρίας στα Λογοθετιάνικα. Οι απογευματινές βουτιές στο Καψάλι.
  • Ορεινή Αρκαδία: τα παιχνίδια κάτω από τα πλατάνια με τα πόδια μες στον Λούσιο στην Αρχαία Γόρτυνα. Η ομελέτα με κολοκυθανθούς από τον κήπο στο σούπερ πρωινό του ξενώνα «Μπελλαίικο». Σούρουπο στα σοκάκια της Στεμνίτσας με τις ορτανσίες και τα τρεχούμενα νερά. Άλλη φάση το βουνό το καλοκαίρι και με σαφώς καλύτερη ποιότητα υπηρεσιών.
  • Πάρος: τα όπως Μπανγκόκ pad Thai στην ανεμοδαρμένη βεράντα του «Tao’s Center» στον Αμπελά, με το μελτέμι να διαχέει τη σκόνη τσίλι στην ατμόσφαιρα! Οι καϊπιρίνιες και οι γαρίδες με σουσάμι με θέα στα κύματα του Παρασπόρου στο beach bar «Magaya». Η βόλτα στις κρυμμένες πλατείες της Μάρπισσας.
  • Αίγινα: η απόλυτη ησυχία στο «αρχαίο» τοπίο του Ελαιώνα στην Αίγινα – τελικά το νησί των παιδικών μας χρόνων έχει ακόμη μυστικά!
  • Πλάκα: μια χαλαρά comme il faut βραδιά ανάμεσα στους τουρίστες μπροστά στον τέλειο συνδυασμό τυρί σαγανάκι, μαρέγκα και τσάτνεϊ λεμονιού στην ονειρεμένη ταράτσα του «Electra Palace» – απέναντί μας ένα ζευγάρι δείχνει στο σερβιτόρο την κάρτα αθηνόραμα Club… τέρμα τα ψέματα, τη Δευτέρα γραφείο!