Παλιά γνώριμη με τη Βάργιανη, η Ιωάννα Γκομούζα επιστρέφει σ’ ένα από τα πιο όμορφα χωριά της Φωκίδας, αυτήν τη φορά για να... μείνει, αφού το κρυφό χαρτί του Παρνασσού απέκτησε υποδομές φιλοξενίας και ανεβαίνει αθόρυβα, αλλά σταθερά.
Μοναχικοί περίπατοι κάτω από φυλλωσιές που θροΐζουν, μυρωδιές από λαχταριστό κοκορέτσι, ήχοι από τρεχούμενα νερά... Κάπως έτσι θυμάμαι τη Βάργιανη από παιδί, όταν ερχόμουν εδώ με φίλους, με μια περιέργεια για ένα μικρό χωριό που είχε ζήσει, λέει, τα δικά του τηλεοπτικά λεπτά δημοσιότητας χάρη στη σειρά «Ο φωτογράφος του χωριού» – ίσως προτού καν γεννηθώ; Περνώντας φέτος δύο σαββατοκύριακα στη Βάργιανη, μπορώ να πω ότι είναι το πιο όμορφο χωριό του Παρνασσού. Και παρόλο που οι μόνιμοι κάτοικοι μετριούνται πλέον στα δάχτυλα του ενός χεριού, μπορεί να «κρατήσει» τουλάχιστον τους επισκέπτες της, αφού απέκτησε δύο καλαίσθητους ξενώνες. Το καφενείο στην πλατεία μόλις επαναλειτούργησε προσθέτοντας έναν νέο μόνιμο κάτοικο –Αθηναίο μάλιστα– στο χωριό και η οικοδομική δραστηριότητα καλά κρατεί, με καινούργια εξοχικά να ξεφυτρώνουν εδώ κι εκεί. Να βάλουμε, όμως, τα πράγματα στο χάρτη;
Σ’ ένα κατάφυτο «μπαλκόνι», στα βορειοδυτικά του Παρνασσού, βρίσκεται η μικρή Βάργιανη. Τα περιποιημένα πετρόχτιστα σπίτια, με μεγάλες αυλές και πέτρινες κρήνες, απλώνονται κλιμακωτά στα 880 μέτρα υψόμετρο, σ’ ένα τοπίο με έλατα και πλατάνια. Όμως το χωριό δεν είναι πέρασμα, όπως η γειτονική Γραβιά ή ακόμη και η Πολύδροσος –ή Σουβάλα– που αναπτύσσονται ραγδαία. Έχει φιδίσιο δρόμο ώσπου να την προσεγγίσεις στρίβοντας αριστερά λίγο μετά τη Γραβιά. Ξεχνάς, όμως, τη ζαλάδα όταν αράζεις στην κουκλίστικη πλακόστρωτη πλατεία για ένα ουζάκι κάτω από τα πλατάνια, με φόντο το γραφικό καμπαναριό της Αγίας Παρασκευής και «χάνεσαι» στο αγνάντεμα: οι ορθοπλαγιές του Παρνασσού από τη μία και η Γκιώνα από την άλλη. Ιδανική γευστική συνέχεια τα ψητά και το κουνέλι στιφάδο πιο ψηλά, στο ταβερνάκι της οικογένειας Κατινιώτη, υπό τους ήχους των νερών της Μπουρμπούλας που ρέει στη ρεματιά.
Οι δύο ξενώνες, ο «Αρχοντόλιθος» και η «Ιφιγένεια», βρίσκονται μόλις λίγα βήματα από την πλατεία, σε πλεονεκτική θέση από άποψη θέας και μπορείς να πεις ότι καλύπτουν διαφορετικές ταξιδιωτικές ανάγκες. Πιο εσωστρεφή τα δωμάτια του «Αρχοντόλιθου» (2265091648, www.arxontolithos.gr) στον πρώτο όροφο, σε προκαλούν για ρομαντικό ή παρεΐστικο χουχούλιασμα. Κανένα, όμως, δεν μοιάζει με το άλλο και ας παίζουν σε παρεμφερείς συνδυασμούς ζεστασιάς με ξύλο και πέτρα, κοκκινωπά χαλιά και βαριά ξύλινα έπιπλα. Μας φτιάχνει το σκηνικό στο δωμάτιο 36, με το τζάκι και τις βαριές δερμάτινες σεζλόνγκ, αλλά και στο 33, χάρη στο φυσικό βράχο που ενσωματώνεται στην τοιχοποιία και φωτίζεται ατμοσφαιρικά. Tο barbecue και το κιόσκι δίπλα στην πισίνα, τέλος, θα σας βάλουν ιδέες για ψητοκατάσταση. Αν, βέβαια, αυτό που θέλετε πάνω απ’ όλα είναι η θέα και σας ταιριάζει ένα πιο μοντέρνο στιλ, σας βλέπουμε μάλλον στα αυτόνομα διαμερίσματα «Ιφιγένεια» (6937769396, www.ifigeniaxenonas.gr), δίπλα στο τζάκι. Μην «κολλήσετε», όμως, ολημερίς εκεί. Ο κ. Στάθης Κολίρης, ο ιδιοκτήτης της «Ιφιγένειας», μας ξεσήκωσε για διαδρομές στο βουνό – θέλει, ωστόσο, τετρακίνηση η υπόθεση ή τουλάχιστον διάθεση για πεζοπορία. Μας οδήγησε μέσα από ένα πυκνό ελατοδάσος μέχρια τα ερείπια του Αϊ-Λια για να δούμε πανοραμικά το φαράγγι της Πανάσσαρης, μας μίλησε για τη Νεραϊδοσπηλιά με τις λιμνούλες και υποσχέθηκε να οργώσουμε μαζί τους χωματόδρομους μέχρι εκείνο το ξέφωτο που βλέπει στον Κορινθιακό!
Αν, πάλι, η... λάσπη δεν σας ταιριάζει, η άσφαλτος θα σας ανοίξει πολλές διαδρομές. Στο δρόμο για τη Βάργιανη, σταματήστε στο Χάνι της Γραβιάς και –γιατί όχι;– το βρετανικό στρατιωτικό νεκροταφείο. Ανακαλύψτε το βυζαντινό μοναστήρι της Παντάνασσας: έχει πανέμορφες αγιογραφίες κι εξαιρετική θέα στον κάμπο. Να περάσετε, πάντως, και από τη Σουβάλα, όχι μόνο για καφέ στην πλατεία, αλλά και για μια άκρως χαλαρωτική βόλτα μέχρι την Αγία Ελεούσα. Εκεί θα βρείτε τα ερείπια ενός βυζαντινού κι ενός αρχαίου ναού δίπλα στο κεφαλάρι με τα τρεχούμενα νερά. Το πιο ιδιαίτερο «ταξίδι», ωστόσο, μας περίμενε στο 51ο χιλιόμετρο του δρόμου Άμφισσας-Λαμίας. Στην παροπλισμένη στοά «850» των μεταλλείων βωξίτη, στο Vagonetto, κατεβήκαμε μέχρι τα έγκατα της Γης για να δούμε πώς δούλευαν οι μεταλλωρύχοι. Στο μουσείο, μάλιστα, άνοιξε μόλις μια νέα πτέρυγα με διαδραστικές εφαρμογές, όπου μπορείς να δεις, μεταξύ άλλων, και μια εικονική γεώτρηση.
