Μπαίνω στο πρόσφατα ανακαινισμένο, ιστορικό κτίριο Hôtel de la Marine του 18ου αιώνα (ανοιχτό στο κοινό για πρώτη φορά μετά από 250 χρόνια), που δεσπόζει στην Place de la Concorde και καθώς περνάω τις βαριές πόρτες, μεταφέρομαι αιώνες πριν. Φοράω τα -διόλου συνηθισμένα- ακουστικά Le Confident (με τεχνολογία διφωνικού ήχου) και κάτι μαγικό συμβαίνει. Μια φωνή με τη ραφινάτη ευγένεια μιας άλλης εποχής, αρχίζει να με καθοδηγεί στις βασιλικές αίθουσες με τους μεγαλοπρεπείς πολυέλαιους από γαλλικό κρύσταλλο και τα μοναδικά έργα τέχνης που φέρουν το πνεύμα της εποχής του Διαφωτισμού, ψιθυρίζοντας ιστορίες θεατρικά.
Κάθε βήμα που κάνω, πυροδοτεί και μια νέα αφήγηση γι΄ αυτό το κτίριο που στέγαζε το Γραφείο των Βασιλικών Επίπλων (Garde-Meuble de la Couronne), ένα θεσμό που φρόντιζε για τη συντήρηση των επίπλων και των έργων τέχνης της βασιλικής αυλής και αργότερα το Υπουργείο Ναυτικών (Ministère de la Marine) για 226 χρόνια.
Την προσοχή μου τραβάνε στο background κάποια μακρινά βήματα, σαν να πλησιάζουν επισκέπτες τεσσάρων αιώνων πριν, ενώ ψίθυροι απλώνονται στους διαδρόμους, πιθανότατα από υπηρέτες που περνούν βιαστικά. Στρίβω και ακούω το απαλό τρίξιμο μιας πόρτας που ανοίγει. Το φως των κεριών τρεμοπαίζει πάνω στους τοίχους όλων των δωματίων, δημιουργώντας σκιές που μοιάζουν να χορεύουν πάνω στις βελούδινες κουρτίνες και τις ταπισερί που κοσμούν τους τοίχους και αφηγούνται σκηνές από την ιστορία και τη φύση. Περνώ από την Αίθουσα Υποδοχής (Salon des Admiraux) και το τζάκι σιγοκαίει, οι φλόγες φωτίζουν τον χώρο με μια ζεστή θαλπωρή, σαν να έχει ετοιμαστεί για κάποια μυστική σύναξη.
Μπαίνω στην τραπεζαρία με τις ζωγραφισμένες μεταξωτές επενδύσεις τοίχου με 139 διαφορετικά είδη πουλιών και όλα μοιάζουν έτοιμα για ένα επίσημο δείπνο. Το τραπέζι είναι στρωμένο με κηροπήγια, πορσελάνες και ασημένια σκεύη. Κάθε λεπτομέρεια αποπνέει μια ευγένεια άλλης εποχής, ενώ οι χρυσοί καθρέφτες στους τοίχους πολλαπλασιάζουν την αίγλη. Ακούγονται σχόλια για τις εκλεπτυσμένες λιχουδιές που σερβίρονται, από στρείδια ως φουά γκρα, ο ήχος από το σερβίτσιο που ακουμπά στα πιάτα, τα γέλια των ευγενών και το θρόισμα φορεμάτων μιας άλλης εποχής.
Με πλημμυρίζει η αίσθηση ότι οι καλεσμένοι μόλις ολοκλήρωσαν το δείπνο τους και μεταφέρονται στη διπλανή αίθουσα, εκεί που βρίσκεται το τραπέζι παιχνιδιών με τσόχα και τράπουλα. Η φωνή μιλάει για τα μυστικά δείπνα που φιλοξενήθηκαν σ’ αυτές τις αίθουσες, τα σπάνια έπιπλα και τους αριστοκράτες που περνούσαν από εδώ. Το ξύλο στο πάτωμα με μοτίβα "Versailles" ακούγεται να τρίζει ελαφρά κάτω από τα βήματά μου, σαν να θυμάται κάθε ιστορική στιγμή που φιλοξένησε.
Πάνω στο γραφείο στο Cabinet de Travail υπάρχουν φτερά γραφής, μελανοδοχεία, σφραγίδες και χαρτιά, δίνοντας την αίσθηση ότι οι εργασίες διακόπηκαν προσωρινά, ενώ στην Αίθουσα των Καθρεφτών, ο χρόνος μοιάζει να καθρεφτίζεται σε ατέλειωτες εικόνες. Η εμπειρία είναι τόσο σαγηνευτική και ζωντανή, σαν να βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου το χθες και το σήμερα αναμειγνύονται απόκοσμα, και το Hôtel de la Marine αποτελεί το όχημα για να "συνομιλήσουμε" με τα γεγονότα και τα πρόσωπα του παρελθόντος.
Hôtel de la Marine, 2 Place de la Concorde, 75008, Paris
