Ανέκαθεν με γοήτευε η ομίχλη και η αλήθεια είναι πως εδώ η περιοχή το διαθέτει το φαινόμενο σε αφθονία. Το αντιλαμβάνεται κανείς ήδη από την πύλη B29 του Ελευθέριος Βενιζέλος. Σχεδόν κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ και η οθόνη γράφει "Ιωάννινα" υπάρχει μια ασάφεια ως προς την ώρα αναχώρησης και την ώρα άφιξης, πάντα λόγω ομίχλης… Σήμερα είμαστε τυχεροί, τα Γιάννενα φαίνονται, είναι απολύτως ορατά από το πρωί, οπότε βρισκόμαστε στην ώρα μας για φαγητό στον "Χρύσανθο", στην απέναντι πλευρά της λίμνης με θέα την πόλη. Στο τραπέζι έχει έρθει "κοφτόπιτα", μια πίτα που και η κυρία Αριστέα που την έφτιαξε είχε ξεχάσει ότι υπήρχε. Δεν μου κάνει εντύπωση, πιστεύω οι Ηπειρώτες είναι ικανοί να μαγειρέψουν τα πάντα σε φορμάτ πίτας έτσι κι αλλιώς. Την κοφτόπιτα την συνοδεύουμε με Ντεμπίνα, μια τοπική λευκή ποικιλία, με καταγωγή από τη Ζίτσα. Ή θα τα κάνουμε σωστά τα τοπικιστικά, ή δεν θα τα κάνουμε καθόλου.
Τα Γιάννενα είναι η αρχή μόνο αυτού του Ηπειρώτικου 72ώρου που θα συνεχιστεί με διαδοχικές στάσεις στο Μέτσοβο και την Αρίστη. Απόψε είναι Σαββατόβραδο, που σημαίνει εξαιρετική ευκαιρία για έναν επισκέπτη που δεν ξέρει και πολλά να πάρει μια ιδέα του vibe της πόλης. Με αυτό το concept έχω απαρνηθεί τη θέα στη λίμνη από το δωμάτιο μου στο Hotel Du Lac και έχουμε ξεκινήσει τις βόλτες από νωρίς. Στη ‘Rive Droite’ των Ιωαννίνων, βόρεια της κεντρικότατης οδού Αβέρωφ, γίνεται χαμός. Τί ωραίοι πεζόδρομοι γεμάτοι κόσμο, τί ωραίες στοές με ethnic εστιατόρια-bar, τί ωραία pocket-size βιβλιοπωλεία-study rooms όπου μπορείς να ανοίξεις το laptop σου και να δουλέψεις, τί ωραία all-day φασέϊκα καφέ, συγνώμη "micro roasteries” ήθελα να πω, από αυτά που συγκεντρώνουν ό,τι πιο diverse και mindful κυκλοφορεί στην πόλη. Έχω ενθουσιαστεί. Υπάρχει γενικά μια ατμόσφαιρα πολυσυλλεκτική, στους δρόμους κυκλοφορεί ένα ετερόκλητο, πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων που δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να συναντήσω σε μια ελληνική πόλη αυτού του μεγέθους. Ούτε και αυτό το απίστευτο πιάτο με τα μανιτάρια τρομπέτες, το τοπιναμπούρ και το καπνιστό τυρί Μετσόβου που δοκιμάσαμε στο "Θαμόν" πίστευα ότι θα μπορούσα να συναντήσω. Κι όμως…
Με εντυπωσίασαν τα Γιάννενα που είναι και digital nomad friendly, το σκέφτομαι όλο αυτό και τώρα ακόμα, χαζεύοντας το Μέτσοβο από τη βεράντα του δωματίου μου στο Grand Forest Metsovo. Εδώ το θέμα μας δεν είναι τόσο το diversity όσο η εξαιρετική εφαρμογή σε συνθήκες βουνού αυτού που το Milk θα αποκαλούσε "hedonist design". Έχουμε ένα πραγματικό grand retreat με το εντυπωσιακό αλά chalet λόμπι του, με το spa του, τα εστιατόρια του, τις πισίνες του, τα τζάκια και τα παχιά χαλιά του στα oh-so-chic δωμάτια και τις σουίτες του.
Ετοιμάζομαι για το δείπνο στο εστιατόριο που δηλώνει με σαφήνεια το υψόμετρο του: "Μέτσοβο 1350μ", και ξεφυλλίζω το έντυπο με τις ορεινές δραστηριότητες που κάποιος – άλλος, όχι εγώ – μπορεί να επιλέξει: ιππασία, πεζοπορία, canyoning και πολλά άλλα που προσωπικά δεν θα κάνω ποτέ, γιατί στο πλαίσιο της γενικότερης "hedonist" προσέγγισης των πραγμάτων που με έχει εμπνεύσει το Grand Forest Metsovo να υιοθετήσω, επιλέγω να κάνω focus στο ταρτάρ με τον αφρό μελιτζάνας, τα τσιπς πράσου και τη μαγιονέζα κόκκινης πιπεριάς που βλέπω μπροστά μου. Και έχει εμφανιστεί εντωμεταξύ και μια υπέροχη, ατμοσφαιρική ομίχλη έξω που θολώνει μαγικά τα φώτα του Μετσόβου απέναντι…
Βρίσκομαι σε ένα μποστάνι κάτω από τη σκιά της Αστράκας, για το οποίο δεν είμαι σωστά ντυμένος – αλλά πού να το ήξερα. Στο μεγάλο Πάπιγκο οι άνθρωποι μεγαλώνουν μόνοι τους τα λαχανικά τους, τα οποία στη συνέχεια βάζουν στις πίτες τους. From farm, to ταψί, to table. Αυτό συμβαίνει εδώ στα "Astra" και αυτό έχουμε έρθει να γευτούμε. Για να φτάσουμε εδώ έχουμε ανέβει μια πλαγιά, έχουμε κατέβει μια άλλη και έχουμε ανέβει μια τρίτη. Δύσκολη διαδρομή αλλά έχουμε μπροστά μας μια χορτόπιτα που άξιζε κάθε "φουρκέτα".
Την τελευταία μας βραδιά στην περιφέρεια Ηπείρου θα την περάσουμε στο Aristi Mountain Resort. Είναι τόσο υποδειγματικά ενταγμένο στο χωριό, που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο είναι το χωριό και ποιο το ξενοδοχείο, ποια από τα πέτρινα κτίρια είναι του ξενοδοχείου και ποια όχι. Παραδοσιακή, ζαγορίτικη αρχιτεκτονική στα καλύτερα της. Στα καλύτερα της και η πέστροφα η τηγανητή με κρέμα κουνουπίδι και ζοχούς. Το τελευταίο πιάτο αυτού του 3ημέρου στην Ήπειρο που δοκιμάζουμε στο εστιατόριο "Salvia" του ξενοδοχείου. Από τον Βοϊδομάτη η πέστροφα, εδώ δίπλα, ο οποίος Βοϊδομάτης μάλιστα έμαθα έχει τόσο κρύα νερά που δεν επιβιώνει τίποτα άλλο, μόνο πέστροφες. Για φαντάσου.
