Το Conservatorium είναι υπόδειγμα όχι απλώς επανάχρησης, αλλά αναβάθμισης ενός ήδη υπάρχοντος κτιρίου. Ένα πρώην ταχυδρομείο που έχει γίνει super hip ξενοδοχείο με την υπογραφή του starchitect Piero Lissoni. Αυτό για τους πιστούς της αρχιτεκτονικής και του design είναι από μόνο του λόγος για να πας στο Άμστερνταμ. Βρίσκεται σε έναν δρόμο που γράφεται με διπλά aa και διπλά tt και είναι αδύνατον να προφέρω σωστά, μόνο οι Ολλανδοί μπορούν. Η απόσταση μου αυτή τη στιγμή από την ηλιόλουστη Αθηναϊκή Ριβιέρα είναι 2.808 km (το google maps το λέει) και όμως κρατώ στα χέρια μου το μενού του εστιατορίου "Barbounia", που είναι το fine fining εστιατόριο του Conservatorium. Πάνω από το κεφάλι μου στέκει φιλόξενη, χαμογελαστή Ολλανδή η οποία έχει βάλει στόχο της ζωής της το τελευταίο τέταρτο να μου εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια τί σημαίνει η λέξη "Barbounia" και ποια είναι τα "Mediterranean flavors" που θα βρω στο μενού.
Μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη, μια από τις πολλές, αυτό το καλοκαίρι που αποφάσισα να κινηθώ μακριά από sea jets και "πάσεντζερς χουζ ντεστινέισον ιζ Σύρος" μακριά από στρυμωγμένες ξαπλώστρες και λάδια μαυρίσματος, και κυρίως μακριά από τους 37 βαθμούς Κελσίου.
Το Άμστερνταμ μου είχε ξεφύγει. Μια κάπως sui generis και εντελώς pocket-size μητρόπολη που δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλά στις προτεραιότητες μου – το Αμβούργο ας πούμε ήταν πάντα πιο πάνω. Έχοντας την εμπειρία πλέον, μπορώ να επιβεβαιώσω και τους δύο χαρακτηρισμούς: Pocket-size γιατί πήγαμε απ’ άκρη σ’ άκρη με τα πόδια ή έστω με ένα ποδήλατο, sui generis γιατί υπήρχαν ολόκληρες περιοχές όπου ένιωθες ότι βλέπεις ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο, ή έστω κάποιο αέναο ρεπεράζ για κάποια νέα ταινία τύπου "Πριν το Ηλιοβασίλεμα". Ό,τι πιο indie υπήρχε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μας έχει έρθει εδώ και πηγαινοέρχεται στα κανάλια συζητώντας μεγαλόφωνα και φορώντας αρβύλες, μακριές κάλτσες, ξεβαμμένα τζιν σορτσάκια, ασύμμετρα tops και -στάνταρ- ένα ταλαιπωρημένο, κακομοιριασμένο backpack. Τους θυμάμαι τους ίδιους στον Πειραιά να κατεβαίνουν από το πλοίο. Οι αρβύλες άλλαζαν μόνο, στην ελληνική βερσιόν ήταν στραβοπατημένες σαγιονάρες, το υπόλοιπο όλο ίδιο.
Παρασύρθηκα όμως, το θέμα μας είναι το "εναλλακτικό" για τα ελληνικά δεδομένα, Αυγουστιάτικο ταξίδι στο Άμστερνταμ, με τις δροσερές θερμοκρασίες και το γαστρονομικό ενδιαφέρον. Γαστρονομικά λοιπόν, μπορεί να μην υπάρχει κάτι αξιόλογο σε τοπική κουζίνα, ωστόσο οι επιλογές που η πόλη σου δίνει είναι πολλές, είναι ενδιαφέρουσες και κυρίως δημιουργικές. Και ναι, εντάξει, στα Barbounia τα "Mediterranean flavors”, τύπου "meze platter" με φάβα, τζατζίκι, ταραμοσαλάτα και baba ganoush σίγουρα δεν λένε πολλά σε κάποιον που έχει φάει οπουδήποτε στην Ελλάδα, ωστόσο υπάρχουν άλλες προτάσεις που ξεχωρίζουν και το Kaagman & Kortekaas είναι μια τέτοια.
Καταρχήν εδώ δεν υπάρχει μενού, πράγμα που το περιμένεις, αν είσαι λίγο υποψιασμένος, βλέποντας το interior, το styling του service και βέβαια λαμβάνοντας υπόψη και την -προσφάτως- hip περιοχή στην οποία το εστιατόριο βρίσκεται. Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα κάτι τέτοιο θα το λέγαμε "φασαίικο". Δεν ξέρω.. Φασαίικο ή όχι, σε κάθε περίπτωση το φαγητό άξιζε και το vibe επίσης. Από το μενού των έξι σταδίων που δοκιμάσαμε ξεχώριζαν οι αγκινάρες με μανιτάρια, pecorino και spätzle, "σπέτσλε" προφέρεται αυτό, και είναι όπως μου εξήγησαν "ένας τύπος noodles που έρχεται από την κεντρική Ευρώπη και τη Γερμανία". Ξεχώριζε επίσης το spicy gazpacho αγγουριού με ένα είδος γλώσσας από τη Βόρεια Θάλασσα που λέγεται "plaice”. Κλείσαμε με μια, "ακραία" θα πω, lemon tart με αστακό και σορμπέ passion fruit. Το μόνο αρνητικό που έχω να επισημάνω είναι η αργή ταχύτητα της κουζίνας. Καθίσαμε στο τραπέζι 20.30 και τα έξι στάδια ολοκληρώθηκαν τα μεσάνυχτα. Εξαιτίας αυτού του αργόσυρτου ρυθμού, και για να περάσει η ώρα, έκανα το λάθος να ανοίξω μια κάπως επικίνδυνη συζήτηση μεταξύ μας, η οποία με την πρώτη στραβοτιμονιά εκτροχιάστηκε και οδήγησε σε ένα πολύ "Mediterranean flavored" καυγά. Εξέλιξη η οποία ωστόσο δεν μας εμπόδισε να ακούσουμε τις καταπληκτικές μουσικές που έπαιζαν και να shazamάρουμε ασταμάτητα ακόμα και την ώρα του καυγά.
Εξαιρετικά φάγαμε και στο Café Caron ένα super cool bistro με τραπεζάκια σε έναν ήσυχο πεζόδρομο του De Pijp, μιας πιο bourgeois περιοχής αλλά και πάλι με αυτό το "Amsterdam’s touch" που καταφέρνει και μπλέκει το Κουκάκι και τον Νέο Κόσμο με το Κολωνάκι και το Φάρο Ψυχικού, για να το πω με Αθηναϊκούς όρους. Εδώ δοκιμάσαμε ένα vegetarian Pithivier και μια πεσκανδρίτσα με caponata και σως antiboise. Τέλεια.
Θα κλείσω με μια εικόνα που είδα να συμβαίνει στο διπλανό τραπέζι και μου άρεσε πολύ. Ένας εντυπωσιακός Αυστραλός, όχι μεγαλύτερος από 28-30 χρονών που ζούσε στο Άμστερνταμ, είχε βγάλει για φαγητό τους γονείς του, που ήρθαν να τον επισκεφθούν από τη Μελβούρνη. Γέλασαν, συγκινήθηκαν, τελείωσαν το φαγητό τους, ήπιαν και δεύτερο amaro. Ξανασυγκινήθηκαν, αγκαλιάστηκαν. Τους έβαλε σε ένα uber και εκείνος έφυγε με το ποδήλατο του…
Όμως όχι. Θα κλείσω πιο ανάλαφρα, με μια άλλη εικόνα από το ίδιο βράδυ που δεν γίνεται να αφήσω εκτός: Τα μαθήματα προφοράς που μου έκανε η καινούρια μου Ολλανδή φίλη, εκεί στο Café Caron, η οποία μάλιστα την περασμένη άνοιξη είχε πάει μια εβδομάδα διακοπές στη Μηχανιώνα (!) Για να τα λέμε λοιπόν σωστά: Το Rijksmuseum προφέρεται "Ρέικς", το De Pijp "Ντε Πέιπ" (και όχι "Ντε Πιπ" που έλεγα εγώ συνέχεια) και τέλος το gezond, που σημαίνει "υγιεινό" στα ολλανδικά, - Μάγδα πόσο δίκιο είχες - προφέρεται δυστυχώς "χεζόντ".
