Τapas που σπαρταράνε, πιατάκια που αχνίζουν, ψωμάκια με κάθε λογής γαρνιτούρες επικεντρώνονται σε κάθε επική μικροσκοπική μπουκιά στην Μάλαγα. Στην πόλη που το μέγεθος δεν μετράει.
Δυο πράγματα οφείλεις να γνωρίζεις όταν πρόκειται να βουτήξεις στον λαχταριστά μικροσκοπικό κόσμο των tapas. Ποτέ μην παραγγέλνεις διπλό κάποιο tapas (όσο και αν πιστεύεις ότι θα το λατρέψεις) γιατί η ακλόνητη ποικιλία θα σε διαψεύσει και θα μετανιώσεις για όσα δεν δοκίμασες. Και χρησιμοποίησε τα χέρια σου όσο το δυνατόν περισσότερο-άντε και καμιά οδοντογλυφίδα- διαφορετικά θα γίνεις δέκτης περίεργων βλεμμάτων.
Με αυτές τις σκέψεις βρεθήκαμε στην γενέτειρα των tapas, την Ανδαλουσία, το τελευταίο μέρος της Ευρώπης που μπορείς (ακόμη) να φας περιποιημένη γαστρονομία σε λιλιπούτια πιατάκια και να μην πληρώσεις πάνω από 10 ευρώ. Μαζί με μια μπύρα.
Επίκεντρο μας η Μάλαγα, μια σύγχρονη ολοζώντανη πόλη χωρίς έντονη τουριστική ταυτότητα, παραδόξως επισκιασμένη από την πολύ λαμπερή Σεβίλλη και την αντίστοιχα διάσημη Γρανάδα. Έχοντας αποδράσει της ξέφρενης τουριστικοποίησης, η μεγαλύτερη πόλη της Costa del Sol είναι φτιαγμένη από τους ντόπιους -πρωτίστως- για τους ντόπιους, κάτι που αντιλαμβάνεσαι σε κάθε γουστόζικο μαγαζί με μικρή σάλα και τεράστια γευστική φιλοσοφία.
Οι καλύτερες προπόσεις με μια δροσερή caña (η μικρή μπύρα στην τοπική διάλεκτο) γίνονται στο "Meson Mariano" (C. Granados, 2) που ξεδιπλώνει όλες τις πεντανόστιμες παραλλαγές σε αγκινάρες, από τηγανητές μέχρι τουρσί με βότανα, ενώ στα τσουκάλια της σιγομαγειρεύεται στιφάδο με μοσχαρίσια ουρα.
Με σπιτική ατμόσφαιρα όπως μαρτυρά και το ονομά της το tapas bar "Casa Lola" (C. Granada, 46), απέκτησε και ένα μικρότερο αδερφάκι σε παράλληλο δρόμο για να εξυπηρετήσει όλο τον λαό που ερχόταν για τα μπαμπάτσικα montaditos (μικρές μπαγκέτες) ή pinchos που παίζουν με σκορδάτες γαρίδες, ξιδάτα χταπόδια και melva canutera, τον τοπικό τόνο συνοδευόμενα με homemade σάλτσες.
Παλιά τραγούδια εν μέσω συζητήσεων ακούγονται στο ζωηρό "La Tranca" (C. Carretería, 92), όπου προσωπικό και πελάτες σιγοντάρουν ισπανικές επιτυχίες ανάμεσα σε πιατάκια με χρυσαφένιες κροκέτες jamón, πληθωρικό flamenquin (φέτες jamón serrano τυλιγμένες σε κομμάτια χοιρινού καλυμμένο με κουρκούτι) και την κλασική τορτίγια.
Σε σχετική απόσταση από το ιστορικό κέντρο, η sui generis "Tapería Aliolé" (C. Gordón, 1) κορτάρει το street spirit και τις ευφυείς γαστρο-δημιουργίες για να μαγνητίσει κοινό με το αντίστοιχο ταπεραμέντο. Ταρτάρ λουκάνικου, πατάτες μπράβας με σάλτσα kimchi, κροκέτες γαρίδας pil pil δένουν σε ένα ανδαλουσιανό umami υπό τους ρυθμούς ισπανικής ραπ.
