Βουτώντας στα καταγάλανα νερά της Μεγάλης Άμμου, της παραλίας που έπαιξε στις οθόνες μας χάρη στο φετινό σποτ του Υπουργείου Τουρισμού, η ζωή στην Αθήνα φαινόταν πολύ μακρινή. Μπορεί να βρισκόμασταν μόλις σε απόσταση περίπου δύο ωρών με αμάξι (και καραβάκι) από το κέντρο της πρωτεύουσας, όμως το φόντο με το λιμάνι του χωριού Μαρμάρι από τη μία και τους κατάφυτους Πεταλιούς από την άλλη, θύμιζε κάθε άλλο παρά την πολύβουη καθημερινότητα της πόλης.
Η Κάρυστος, ο παραθαλάσσιος δήμος της Νότιας Εύβοιας, είναι από τα μέρη εκείνα που συνήθως επισκέπτεσαι μόνο αν είσαι αρκετά τυχερός ώστε να έχεις εκεί εξοχικό (ή έστω γνωστούς που να σε φιλοξενούν). Με το ένα πόδι στην Ευβοϊκή θάλασσα και το άλλο στο Αιγαίο, ο δήμος που γνωρίζει φέτος νέα δόξα χάρη στο πολυσυζητημένο σποτ, έχει πολλά να προσφέρει και όχι μόνο στους παραθεριστές του σαββατοκύριακου. Η εγγύτητα με την Αθήνα και η οικονομική πρόσβαση με αυτοκίνητο είναι σίγουρα πολύ ελκυστικά. Τι είναι αυτό όμως που κάνει την Κάρυστο ανταγωνιστικό προορισμό διακοπών φέτος το καλοκαίρι;
Εξερευνήσεις αλά Ιντιάνα Τζόουνς
Τα περίφημα δρακόσπιτα μονοπωλούσαν τις συζητήσεις μας, από τη διαδρομή ακόμα. Οι τεράστιοι, πελεκημένοι ογκόλιθοι, τοποθετημένοι ο ένας πάνω στον άλλο χωρίς συνδετικό υλικό, αλλά με τρόπο τέτοιο που να μην καταρρέουν εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, σχηματίζουν μεγάλα κτίρια με άγνωστο μέχρι σήμερα σκοπό. Ο θρύλος των Ευβοιωτών μιλά για κατοικίες δράκων (όση ώρα μας ξεναγούν στο στρογγυλό κτίσμα φαντάζομαι ένα γιγάντιο, μυτερό κεφάλι να ξερνά φωτιές από την τρύπα στην οροφή), αλλά σύντομα προσγειωνόμαστε στην πεζή πραγματικότητα, που θέλει τα επιβλητικά κτίρια σε υψόμετρο έως και 1.398 μέτρων να είναι πιθανά ιερά του Δία και της Ήρας ή κατοικίες λατόμων, εξαιτίας της εγγύτητάς τους με τα διάσπαρτα αρχαία λατομεία την περιοχής. Πέρα από το εντυπωσιακό του πέτρινου όγκου στο άγριο φυσικό τοπίο, η επίσκεψη αργά το απόγευμα στο δρακόσπιτο των Στύρων, εκτός από λιγότερη ζέστη κατά τη μικρή ανάβαση, μας εξασφάλισε μια απέραντη θέα στον ήλιο που έδυε σε νέον αποχρώσεις μέσα στον Ευβοϊκό κόλπο.
Η μυθολογία του ιερού ζεύγους συνεχίστηκε στο όρος Όχη, έναν καταπράσινο ορεινό όγκο που εκτείνεται στη νότια πλευρά της Εύβοιας μέχρι το ακρωτήριο Κάβο Ντόρο. Μυθολογικό-ετυμολογικό fun fact: εκεί λέγεται πως συνευρέθηκαν για πρώτη φορά οι δύο θεοί και πιθανολογείται πως η ονομασία του βουνού προέρχεται από το αρχαίο «οχεύω», δηλαδή ζευγαρώνω – πόσο κουλ; Μετά τις θεωρητικές αναζητήσεις, όμως, ξεκινούν οι φυσικές: το φαράγγι του Δημοσάρη, στη βόρεια πλευρά του βουνού, αποτελεί μία από τις ωραιότερες πεζοπορικές διαδρομές στην περιοχή. Πρόκειται για βατό και ξεκάθαρο μονοπάτι σε ένα φυσικό περιβάλλον ιδανικό για πεζοπορία, με στέγη τα πλατάνια και στο έδαφος ένα φυσικό πλούτο από φτέρες και ρίγανη μέχρι σπάνιες καμπανούλες. Περπατήσαμε τη μικρή, ανηφορική διαδρομή παράλληλα με το ποτάμι, που καταλήγει στη Σκάλα Λενοσαίων. Φτάνοντας ακούς το νερό να δυναμώνει σε ορμή και πίσω από τα γέρικα δέντρα βλέπεις να ξεπροβάλλουν μικροί καταρράκτες και όμορφες, κελαρυστές λιμνούλες, αποζημίωση ακόμα και για τους μεγαλύτερους αρνητές της πεζοπορίας και τόπος ηρεμίας μέσα στη λάβρα του καλοκαιριού.
Πατητές και μακροβούτια
Μετά από το περπάτημα στο πράσινο, μια βουτιά στο απέραντο γαλάζιο απαιτείται. Το ποτάμι του φαραγγιού εκβάλλει στην αμμουδιά του Καλλιανού, στην οποία βρίσκεται και μια μικρή θαλάσσια σπηλιά που μπορείς να φτάσεις κολυμπώντας. Εξίσου απομονωμένη στην ίδια πλευρά είναι και η παραλία του Αγίου Δημητρίου, ένα μικρό κολπίσκο στο Αιγαίο, με το βουνό να υψώνεται στα πλάγια του. Τα νερά είναι καθαρά και ήρεμα, ενώ η πραότητα της ανέγγιχτης παραλίας δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Εμείς πάλι διαλέξαμε τα νερά του Ευβοϊκού, όπου βουτήξαμε στη Μεγάλη Άμμο, την προαναφερθείσα παραλία του σποτ, σε απόσταση πέντε λεπτών με το αυτοκίνητο από το Μαρμάρι. Τα ρεύματα στην περιοχή κάνουν την ακτή να αλλάζει συνεχώς σχήμα – δεν βγαίνει ποτέ η ίδια φωτογραφία με την προηγούμενη ή την επόμενη μέρα. Η θάλασσα είναι κρύα όσο πρέπει και η άμμος ιδανική για πολύωρη ηλιοθεραπεία, με θέα τους καταπράσινους Πεταλιούς στο βάθος. Τα νησάκια είναι ως επί το πλείστον ιδιόκτητα, όμως οι χρυσαφένιες παραλίες τους είναι προσβάσιμες με σκάφος στους επισκέπτες, για βουτιές στα τιρκουάζ νερά.
Προς το νότιο άκρο του νησιού, η οργανωμένη παραλία της Αγίας Παρασκευής απευθύνεται σε νέους και οικογένειες. Απάνεμος ορμίσκος, μικρές πετρούλες, ξαπλώστρες και ένα beach bar φτιάχνουν όλο το απαιτούμενο πακέτο για τις καλοκαιρινές αποδράσεις.
Οίνου αναζητήσεις
Αρχαιολογικός χώρος, βυζαντινά στοιχεία και ένα σύγχρονο οινοποιείο: το μείγμα αυτό ζυμώνεται στο Κτήμα Μοντοφώλι, που φαίνεται να παρατηρεί από ψηλά την ιστορία της Καρύστου εδώ και αιώνες. Τα κτίρια του κτίσματος, που τώρα φιλοξενούν την ιδιοκτήτρια οικογένεια Καρακώστα αλλά και τους τυχερούς εκδρομείς που το επιλέγουν για τη διαμονή τους, έχουν χτιστεί σε διαφορετικές εποχές: Βυζαντινοί, Φράγκοι και Οθωμανοί έχουν βάλει (κυριολεκτικά) το λιθαράκι τους, οικοδομώντας τελικά μια αρχιτεκτονική εικόνα που διαπερνά την ιστορία της περιοχής. Στα highlights, η διαγώνια σκάλα με ειδικά πλατώματα για να ανεβαίνουν τα άλογα, και η κάβα, η οποία είναι χτισμένη πάνω σε μια χριστιανική εκκλησία που είχε μετατραπεί σε στάβλο, ενώ ακόμα διατηρούνται η βαριά, επιβλητική πόρτα της εισόδου και οι μπρούντζινοι μεντεσέδες. Το κτήμα είναι επισκέψιμο, ενώ μπορείτε να κάνετε γευσιγνωσία στο πολύ γευστικό, γλυκό κρασί που παράγουν και, φυσικά, να περιηγηθείτε στα αμπέλια και στις υποδομές και να θαυμάσετε την πανοραμική θέα στην πόλη της Καρύστου.
Παράδοση στο πιάτο
Η τοπική κουζίνα κρύβει πολλές λαχταριστές εκπλήξεις. Βούτυρα και τυριά δίνουν γεμάτη γεύση στις παραδοσιακές συνταγές, όπου τα τοπικά κρέατα και οι πίτες παίζουν τον πρώτο ρόλο. Το τυροπιτάρι και η ντόπια χορτόπιτα ανοίγουν πάντα το τραπέζι, ενώ από κρεατικά δοκιμάσαμε ένα πολύ νόστιμο «βουλωτό» αρνάκι, που μαγειρεύεται ολημερίς σε κατσαρόλα σφραγισμένη με ζυμάρι. Τη φουλ παραδοσιακή εμπειρία τη βρίσκετε στην ταβέρνα «Ξυπόλητος» (6974892742), στο ορεινό χωριό Πόθι, όπου μάλιστα μαθαίνουμε ότι στις 8 Σεπτεμβρίου γίνεται ένα πολύ ωραίο πανηγύρι. Στην Κάρυστο, οπωσδήποτε πρέπει να επισκεφτείτε το εστιατόριο «Κάβο Ντόρο» (Πάροδος Σαχτούρι, Κριεζώτου, Κάρυστος, 2224022326) που στεγάζεται σε ένα παραδοσιακό καλντερίμι από το 1987. Εκεί μπορείτε να δείτε όλα τα πιάτα της ημέρας μέσα σε προθήκες με τζάμι και να επιλέξετε ανάμεσα σε παραδοσιακά μαγειρευτά, διάφορα κρέατα, όπως ο πολύ νόστιμος κόκορας, και οπωσδήποτε θαλασσινά και ψάρια.
Τις πιο ωραίες κουρκουμπίνες (ή γκόγκλες, παραδοσιακά ζυμαρικά της Εύβοιας που μαγειρεύονται με βαρύ τοπικό βούτυρο και σερβίρονται σκέτες με τυρί ή συνοδεία κρεατικών) φάγαμε στο «Χωνί» (Κατσαρώνι Μαρμαρίου, 2224024152), μια ταβέρνα όπου το πολύ ωραίο περιβάλλον και το φιλικό προσωπικό ανταγωνίζονται το καλό, ποιοτικό φαγητό. Τέλος, μπορείτε να κλείσετε την παραμονή σας με βραδινή βόλτα στην περατζάδα της Καρύστου και αφού επισκεφτείτε το πέτρινο, βενετσιάνικο Μπούρτζι στην παραλία της, το cocktail bar «Alea» (Πλατεία Αμαλίας 1, 2224026242) παίζει ωραίες, καλοκαιρινές μουσικές και σερβίρει δικά του φρουτένια κοκτέιλ, κάτω από τα φαναράκια της αυλής του.
Τι να πάρετε φεύγοντας
Γυρνώντας από Κάρυστο, φροντίστε να προμηθευτείτε ένα πακέτο κουρκουμπίνες για να φτιάξετε στο σπίτι –σίγουρα δεν θα έχουν την ίδια νοστιμιά χωρίς τις παραδοσιακές πρώτες ύλες, αλλά αποκλείεται να κάνετε υπομονή μέχρι την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε την Εύβοια– καθώς και τα τοπικά μοσχομυριστά αμυγδαλωτά, γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες. Για σουβενίρ που μένουν αναλλοίωτα, στο concept store «Σαν Παραμύθι» (Θ. Κοτσίκα 6, 22240 27072), ιδιαίτερα χειροποίητα κοσμήματα, τσάντες και ρούχα με boho αισθητική θα γεμίσουν τη βαλίτσα της επιστροφής.
Ευχαριστούμε το Δήμο Καρύστου για την πρόσκληση και τη φιλοξενία.
