Στους πρόποδες του Αράκυνθου και στην αγκαλιά τριών λιμνοθαλασσών, οι δύο λιμναίες πολιτείες της Αιτωλοακαρνανίας διαθέτουν παραδοσιακά χαμηλό τουριστικό προφίλ. Σεργιανίσαμε στα σοκάκια τους, γευτήκαμε τις ψαρο-νοστιμιές τους, εισπνεύσαμε Ιστορία, επιδοθήκαμε σε εύκολο birdwatching και τις προτείνουμε για low budget weekends.
Χτισμένο σε χερσόνησο ανάμεσα στην ομώνυμη λιμνοθάλασσα και σε αυτήν της Κλείσοβας, στις εκβολές του Εύηνου και του Αχελώου, το Μεσολόγγι κατέχει σημαντικότατη θέση στις σελίδες της ελληνικής Ιστορίας (με αποκορύφωμα ασφαλώς την ηρωική έξοδο) αλλά και πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, ως γενέτειρα των Κωστή Παλαμά, Μιλτιάδη Μαλακάση, Γεωργίου Δροσίνη, Χαρίλαου και Σπυρίδωνα Τρικούπη.
Ξεκινάμε την περιήγησή μας στην πόλη από το Πάρκο Ηρώων, δίπλα στα τείχη, και κλείνοντας τα μάτια σε κάποιες αρχιτεκτονικές παραφωνίες, κάνουμε focus στα πιο γοητευτικά σημεία της. την κεντρική πλατεία Μάρκου Μπότσαρη, τα παλιά αρχοντικά των οικογενειών Τρικούπη και Παλαμά που έχουν μετατραπεί σε μουσεία και τον πάντα ζωντανό κεντρικό πεζόδρομο με τις καφετέριες, τα ταβερνάκια και το δραστήριο πολιτιστικό ίδρυμα (και μουσείο με πάνω από 7.000 εκθέματα) Διέξοδος, το οποίο στεγάζεται στην κατοικία του στρατηγού Αθανασίου Ραζή-Κότσικα, αρχηγού της φρουράς των Μεσολογγιτών κατά την έξοδο.
Τελικός προορισμός η πανέμορφη λιμνοθάλασσα και ο δρόμος που οδηγεί στο νησάκι της Τουρλίδας. Καθισμένοι σε κάποια από τις καφετέριες της μαρίνας απολαμβάνουμε ένα από τα συγκλονιστικότερα ηλιοβασιλέματα της Ελλάδας, με θέα στις γραφικές πελάδες, νωχελικά αραγμένες πάνω σε ξύλινους πασσάλους, και σε ολόκληρη τη λιμνοθάλασσα με τις πορτοκαλένιες αποχρώσεις.
Οδηγώντας δίπλα στις αλυκές, φτάνουμε στο Αιτωλικό. Στη μέση της γαλήνιας λιμνοθάλασσας, το πυκνοκατοικημένο νησάκι ενώνεται με τη στεριά με δύο πέτρινα τοξωτά γεφύρια του 19ου αιώνα, εκπέμποντας βενετσιάνικη ομορφιά.
Αφήνουμε την Κωνσταντίνου Λάσκαρη, τον κεντρικό δρόμο που διασχίζει το Αιτωλικό, και χανόμαστε στα σοκάκια για να επισκεφτούμε την εκκλησία των Ταξιαρχών με το πηγάδι στο εσωτερικό της και τον τάφο της κυρα-Βασιλικής στον περίβολο αλλά και την Κοίμηση της Θεοτόκου, όπου η μία παρειά της εικόνας της Παναγίας λέγεται ότι έχει κοκκινίσει από τις αθυροστομίες του Καραϊσκάκη.
Ολοκληρώνουμε τη βόλτα μας στο Μουσείο «Βάσω Κατράκη», με πάνω από 500 έργα της βραβευμένης χαράκτριας, κληροδοτημένα από την ίδια στον τόπο καταγωγής της.
Γνωστό και ως το χρυσάφι της λιμνοθάλασσας ή το ελληνικό χαβιάρι, το αβγοτάραχο Μεσολογγίου έχει εκτοξευτεί στη στρατόσφαιρα της γαστρονομικής αναγνωρισιμότητας, εμπνέοντας κορυφαίους σεφ όπως ο Ferran Adria. Διασημότερο όλων το αβγοτάραχο Τρικαλινού, ωστόσο στην περιοχή δραστηριοποιούνται και άλλοι παραγωγοί, όπως ο Στέφος, ο Παπαγεωργίου και ο Κότσαρης. Σχεδόν όλοι ασχολούνται και με ακόμη ένα εμβληματικό προϊόν της λιμνοθάλασσας, τον ανθό αλατιού (ή αφρίνα ή fleur de sel), ο οποίος συλλέγεται σε νιφάδες με το χέρι, στεγνώνει στον ήλιο και συσκευάζεται, χωρίς οποιαδήποτε επεξεργασία.
Η λιμνοθάλασσα όμως παρέχει απλόχερα κι ένα σωρό καλούδια. Είναι τα ολόφρεσκα ψάρια και τα θαλασσινά της, που κάνουν την επίσκεψή μας εδώ να μπαίνει σε πιο... γκουρμέ μονοπάτια. Έτσι, ανάλογα με την εποχή, σε όποιο ταβερνάκι κι αν καθίσουμε απολαμβάνουμε από τσιπούρες και κέφαλους ελευθέρας... βοσκής μέχρι νοστιμότατο χέλι στα κάρβουνα ή στο φούρνο με άνηθο, χάβαρα (είδος όστρακου) αχνιστά και άπαιχτα αλίπαστα (λίγδα, γαύρος, μεξινάρι, σπάρος).
Συνοδεύουμε ιδανικά με το τοπικό τσίπουρο Πελάδα. Προϊόν της λιμνοθάλασσας και αυτή η ιαματική λάσπη, γίνεται στο εργαστήρι του Γιώργου Γεωργιάδη, το Φύσις και Ουσία, εξαιρετική πρώτη ύλη για τα ιλυοσάπουνα, τα οποία περιέχουν επίσης έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και διατίθενται σε τρεις τύπους: με εκχύλισμα βιολογικής μέντας, βιολογικού χαμομηλιού ή με κατσικίσιο γάλα. Τα εντοπίσαμε στο ψαγμένο παντοπωλείο του Καλαμάκη στην Πλατεία Μάρκου Μπότσαρη.
Η Αλίκυρνα, η Καλυδώνα και η Πλευρώνα είναι οι τρεις πόλεις της Αιτωλίας στους πρόποδες του Αράκυνθου που μπορούν να αποτελέσουν τον κορμό μιας βόλτας με αρχαιολογική χροιά. Άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία του Μεσολογγίου είναι και το μοναστήρι του Αγίου Συμεών, τελευταίο καταφύγιο των ηρωικών «Εξοδιτών» της φρουράς του Μεσολογγίου, που σήμερα απολαμβάνει την ηρεμία που χαρίζουν τα πλατάνια και τα τρεχούμενα νερά.
Αν, πάλι, έχετε όρεξη για μια όμορφη αυτοκινητάδα, πιάστε την ανηφόρα που ξεκινά από τον οικισμό της Αγριλιάς πάνω από το Μεσολόγγι: κάθε στροφή χαρίζει όλο και πιο απομακρυσμένες πανοραμικές βίστες της πόλης. Στα Ρέτσινα έχετε το νου σας για τις πινακίδες του καφέ «Ανατολή», το οποίο μπορεί και να πετύχετε κλειστό, αλλά το σημείο του είναι ιδανικό για άπειρα «κλικ» της φωτογραφικής. Το υψηλότερο χωριό της διαδρομής είναι τα Ελληνικά, σε υψόμετρο 750 μ. Από εδώ ο δρόμος κατηφορίζει μέσα στις καστανιές του Ερύμανθου προς την Τριχωνίδα, η οποία απέχει περίπου μισή ώρα.
Αν, ωστόσο, βρεθείτε στα Ελληνικά κάποιο βραδάκι, τιμήστε τα κρεατικά της ώρας και τα μαγειρευτά στην ταβέρνα «Κατώι» (2631026559). Ψωμί ζυμωτό δικό τους και κάποια πιάτα της σέρβικης κουζίνας, τόπο καταγωγής της συζύγου του μερακλή ιδιοκτήτη Παναγιώτη Πατρινού, ο οποίος έχει δικά του ζώα, ενώ κατόπιν παραγγελίας ετοιμάζει και κυνήγι, κόκορα αλανιάρη και κατσικάκι στη γάστρα. Δίπλα στην ταβέρνα έφτιαξε πριν από λίγα χρόνια τον ξενώνα «Αφήλιον» (6947439093). Μοιρασμένα σε δύο κτίρια, τα έντεκα δωμάτια ατενίζουν το Μεσολόγγι από ψηλά, ενώ εσωτερικά είναι διακοσμημένα σε παραδοσιακό στιλ. Το πρωινό σερβίρεται σε αίθουσα δίπλα στην πισίνα.
Δείτε τα προτεινόμενα από τον AlphaGuide εστιατόρια και ξενοδοχεία εδώ κι εδώ
