Η επιθεώρηση - Εγώ θα σας τα πω!

Η νέα επιθεώρηση σε κείμενα των Δημήτρη Χαλιώτη και Γεράσιμου Ευαγγελάτου, μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, επιχειρεί να ανανεώσει ένα θεατρικό είδος που παραδοσιακά λειτουργεί ως καθρέφτης της επικαιρότητας^. και το πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό, καθώς διαθέτει ρυθμό, ευστοχία και την ικανότητα να μετατρέπει τη συλλογική δυσφορία σε γέλιο.

Η παράσταση καυτηριάζει πολλά από τα καυτά ζητήματα της εποχής: τη διαφθορά και τα πολιτικά σκάνδαλα, τις ιδιωτικοποιήσεις, την υποβάθμιση του ΕΣΥ, τις διεθνείς σχέσεις, πρόσωπα και πρακτικές της κυβέρνησης, αλλά και άλλα ζητήματα, από τη Eurovision ως το Pride ή την κουλτούρα της ακύρωσης και τη σύγκρουση ανάμεσα σε "woke" και "anti-woke" ατζέντα.

Τα περισσότερα νούμερα αποδεικνύονται επιτυχημένα, εκπληρώνοντας τον βασικό στόχο της επιθεώρησης: να προκαλέσουν γέλιο για τα "χάλια μας", και αν και ορισμένες φορές δεν αποφεύγουν εντελώς τις στερεοτυπικές απεικονίσεις, αυτό δεν αρκεί για να υπονομεύσει τη συνολική αποτελεσματικότητά τους. Η σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου συλλαμβάνει το πνεύμα και τον παλμό του είδους και η παράσταση κυλά αβίαστα, χωρίς προβλήματα ρυθμού, ενώ ακόμη και τα λιγότερο εύστοχα νούμερα δεν επηρεάζουν τη θετική συνολική εντύπωση - αν και για φινάλε θα άξιζε ένα πιο σπαρταριστό τελευταίο νούμερο.

Σημαντικό ατού αποτελεί ο θίασος, ο οποίος συνδυάζει την ατομική λάμψη με το ομαδικό πνεύμα που απαιτεί η επιθεώρηση. Η Ελένη Κοκκίδου και η Γιούλη Τσαγκαράκη ξεχωρίζουν στο απολαυστικό νούμερο των "προδομένων" πρώην αριστερών και νυν δεξιών θεατρόφιλων, ενώ διακρίνονται και στις επιμέρους εμφανίσεις τους: η Κοκκίδου ως περήφανη Ελληνίδα μάνα στο Pride και η Τσαγκαράκη ως δεξί χέρι της Πρέσβειρας των ΗΠΑ. 

Ο Δημήτρης Πιατάς ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και τον πατριαρχικό σεξιστικό λόγο, ο Δημήτρης Μακαλιάς είναι πολύ καλός ως social media manager της κυβέρνησης, η Σύρμω Κεκέ αποδεικνύει την άνεσή της και στην κωμωδία, ενώ η Μαρία Διακοπαναγιώτου απογειώνει το εξαιρετικά διασκεδαστικό νούμερο της Eurovision. Ο Ζερόμ Καλουτά, ως παρουσιαστής-κομπέρ, καθώς και οι Αλέξης Βιδαλάκης και Θανάσης Ισιδώρου, συμπληρώνουν το θίασο, συμβάλλοντας στη συλλογική δυναμική του θεάματος.

Οι στίχοι των τραγουδιών λειτουργούν συμπληρωματικά προς τη σάτιρα των κειμένων, ωστόσο η μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη αποδεικνύεται κάπως "λίγη" για το επιθεωρησιακό ύφος και είδος, ενώ συνολικά τα τραγούδια και η μουσική μένουν μάλλον σε δεύτερο πλάνο σε σχέση με τον κυρίαρχο ρόλο του λόγου. Το σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού λειτουργεί τόσο ως φόντο όσο και ως πεδίο δράσης, ενώ τα κοστούμια της συμβάλλουν στην κωμική, όταν χρειάζεται, σκιαγράφηση των επιμέρους χαρακτήρων.