Ηλίας Μουλάς: "Όλοι χρειαζόμαστε λίγο βοήθεια – Έχω ακόμη δεκαεπτά δωμάτια μέσα μου που δεν έχω ανοίξει"

Η παράσταση παρουσιάζεται αρχικά ως ένα whodunit, ένα αστυνομικό μυστήριο όπου καλούμαστε να ανακαλύψουμε τον δολοφόνο, να συλλέξουμε στοιχεία και να εξιχνιάσουμε ένα έγκλημα. Τελικά, τι είναι η "Παραμόρφωση";

Η παράσταση ξεκίνησε πράγματι ως ένα whodunit, με μια αρκετά κλασική φόρμα: υπάρχει ένας φόνος, υπάρχουν στοιχεία, υπάρχουν πρόσωπα που αναλαμβάνουν τον ρόλο των detectives. Όμως, στην πορεία, το έργο μεταμορφώθηκε. Πλέον δεν είναι ένα whodunit. Είναι κάτι άλλο. Η "Παραμόρφωση" είναι, στην πραγματικότητα, ένα προσωπικό ταξίδι ενός ήρωα, του Κώστα Σπουργίτη, τον οποίο υποδύομαι. Ένας άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο φόβο του ή, τουλάχιστον, με αυτόν που ο ίδιος πιστεύει ότι είναι ο μεγαλύτερος φόβος του. Σιγά σιγά, μέσα από μια διαδικασία που μοιάζει με εφιάλτη, με ένα όνειρο μέσα στο όνειρο, πέφτει στη δική του "λαγουδότρυπα" και έρχεται αντιμέτωπος με το βαθύτερο τραύμα του. Αυτό που δεν κατάφερε ποτέ να αντιμετωπίσει.

 Άρα, πίσω από την αρχική αστυνομική ιστορία κρύβεται μια διαδικασία αυτογνωσίας;

Ο ήρωας ξεκινά πιστεύοντας ότι γνωρίζει τι του συμβαίνει και ποιο είναι το πρόβλημά του. Για παράδειγμα, μπορεί να σκέφτεται ότι δεν μπορεί να βάλει όρια στη ζωή του ή ότι δεν μπορεί να μιλήσει ανοιχτά στη σύντροφό του. Θεωρεί πως η αιτία βρίσκεται κάπου στην παιδική του ηλικία. Όμως, όσο προχωρά η διαδικασία, ανακαλύπτει ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από αυτό. Και κάτι ακόμη βαθύτερο πίσω από εκείνο. Μέχρι να φτάσει στην πιο μεγάλη, ανοιχτή πληγή του. Εκεί, κάτω από την πίεση, είτε θα συμβεί κάτι είτε ο ίδιος θα παραμορφωθεί ή θα σπάσει. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα αντικείμενα και τα υλικά: όταν δέχονται πολύ μεγάλη πίεση, είτε παραμορφώνονται είτε σπάνε. Αυτό είναι, ουσιαστικά, η "Παραμόρφωση".

Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι η παράσταση μιλά για την αδυναμία του ανθρώπου να αλλάξει; Ή, ίσως, για την άρνησή του να το κάνει;

Και για τα δύο. Υπάρχει πολύ έντονα το στοιχείο του ανθρώπου που δεν αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται να αλλάξει. Βλέπει ότι τα πράγματα στη ζωή του δεν λειτουργούν, ότι δεν πηγαίνουν όπως θα ήθελε, αλλά παραμένει σε μια κατάσταση αδράνειας, ακόμη και μοιρολατρίας. Παραπονιέται ότι τίποτα δεν του έρχεται όπως το θέλει, χωρίς όμως να κάνει κάτι για να το αλλάξει.

Και το ερώτημα είναι: όταν αποφασίσεις τελικά να αλλάξεις, προς ποια κατεύθυνση θα κινηθείς; Ποια θα είναι η μεγάλη στροφή που θα επιλέξεις να κάνεις;

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι, αν μας δοθεί η ευκαιρία, θα την αρπάξουμε από τα μαλλιά. Ότι θα κάνουμε αυτό που πρέπει, θα γίνουμε οι ήρωες της ιστορίας μας. Απλώς θεωρούμε ότι δεν έχει έρθει ακόμη η στιγμή να αντιμετωπίσουμε τον δράκο μας. Όταν, όμως, έρθει αυτή η στιγμή, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα καταφέρουμε να γίνουμε ήρωες.

Όταν παίρνεις κάτι απλό και καθημερινό και το μεγεθύνεις σε υπερβολικό βαθμό, μπορεί να μετατραπεί σε κάτι σχεδόν τερατώδες

Η ιστορία ξεκινά σε ένα διαμέρισμα στην Κυψέλη. Πώς εξελίσσεται η δράση;

Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας παραμένει στο ίδιο διαμέρισμα στην Κυψέλη, με τους ίδιους χαρακτήρες. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η λειτουργία των detectives. Αρχικά, τους χρησιμοποιούσαμε ως εργαλείο για να προχωρά η ιστορία, να ανακαλύπτουμε το επόμενο στοιχείο και να οδηγούμαστε στην επόμενη αποκάλυψη. Στην πορεία, όμως, αυτή η λειτουργία μεταμορφώθηκε. Έτσι, σε ένα βαρετό, ήσυχο διαμέρισμα στην Κυψέλη, όπου όλα μοιάζουν σκονισμένα, αραχνιασμένα και χωρίς χαρά, εμφανίζονται δύο αλλόκοτα πλάσματα, σαν να έρχονται από μια άλλη εποχή. Προσπαθούν να πουλήσουν κάθε λογής αντικείμενο που έχουν, ώστε να ξεφορτωθούν τα υπάρχοντά τους. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκεται ένα παράξενο, μαγικό αντικείμενο, το οποίο θα πουλήσουν στον ήρωά μας. Και αυτό θα τον οδηγήσει σε ένα ταξίδι που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον μεγαλύτερο φόβο του.

Ο οποίος, βέβαια, παραμένει ένα μυστήριο...

Δεν θα ήθελα να το αποκαλύψω. Νομίζω, μάλιστα, ότι το ωραίο σε αυτό το ταξίδι είναι πως κάθε φορά που πιστεύεις ότι ανακάλυψες τον πραγματικό φόβο του ήρωα, έρχεται μια επόμενη αποκάλυψη που σε οδηγεί βαθύτερα. Λες: "Αυτός ήταν ο φόβος του". Και μετά ανακαλύπτεις ότι υπάρχει κάτι ακόμη πιο βαθύ. Κάπως έτσι λειτουργεί και η ζωή. Μπορεί να πιστεύεις ότι φοβάσαι να χωρίσεις επειδή θα στενοχωρηθείς. Στην πραγματικότητα, όμως, ίσως φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνος. Ή ότι δεν θα σε αγαπήσει ξανά κανείς. Ή ότι θα καταλήξεις να πεθάνεις μόνος, όπως ένας άνθρωπος που γνώρισες και έχασες. Έτσι, σιγά σιγά, φτάνεις σε πολύ βαθύτερα επίπεδα του εαυτού σου.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας και η συντροφικότητα φαίνεται να καταλαμβάνουν σημαντικό χώρο στην παράσταση.

Είναι πράγματι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της παράστασης. Κυρίως οι ερωτικές σχέσεις, αλλά όχι αποκλειστικά. Υπάρχει ένας περίεργος τρόπος με τον οποίο τα πάντα μπορούν να είναι ερωτικά, χωρίς να αναφερόμαστε απαραίτητα στη σεξουαλικότητα. Υπάρχει ο έρωτας για τον πατέρα μου, που δεν μου τον έδωσε πίσω όσο θα ήθελα. Ο έρωτας για τη μητέρα μου. Η αγάπη για έναν φίλο που βλέπω να προχωρά στη ζωή του, ενώ εγώ αισθάνομαι ότι μένω πίσω και δεν χωράω πια στη δική του πραγματικότητα. Φυσικά, υπάρχει και ο ερωτικός, σεξουαλικός έρωτας. Πώς εξελίσσεται μια σχέση; Τι συμβαίνει όταν σβήνει ο έρωτας; Πώς περνάμε στο επόμενο βήμα; Τι σημαίνει ότι είμαι έτοιμος; Και τελικά, πότε είσαι έτοιμος να κάνεις το επόμενο βήμα στη ζωή σου; Πότε είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το πρόβλημα και να γίνεις ο ήρωας της ιστορίας σου;

Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι ο ήρωάς σου δεν εξιχνιάζει τελικά ένα έγκλημα, αλλά τα δικά του αδιέξοδα;

Ακριβώς! Το είπες πολύ καλύτερα απ' ό,τι το έχουμε πει κι εμείς στις πρόβες. Εξιχνιάζει, στην ουσία, τον ίδιο του τον εαυτό. Ξεκινά ως ένα πλάσμα εντελώς τυφλό απέναντι στον εαυτό του. Αν τον ρωτήσεις ποιος είναι, δεν μπορεί να σου πει τίποτα περισσότερο από το όνομά του, την ηλικία του και ότι του αρέσει να βλέπει ποδόσφαιρο. Δεν γνωρίζει πραγματικά τίποτα για τον εαυτό του. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, ένας άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, χωρίς να έχει αναπτύξει ουσιαστικό ενδιαφέρον ούτε για τη ζωή του. Και τελικά θα αναγκαστεί, χωρίς να το θέλει, να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του.

Αν ο Κώστας Σπουργίτης έπρεπε να πει μια αλήθεια που οι υπόλοιποι αρνούνται να ακούσουν, ποια θα ήταν αυτή;

Ίσως θα έλεγε ότι όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια. Και θα το έλεγε με μια πολύ γλυκόπικρη διάθεση. Νομίζω ότι όλοι μας, εγώ ως Κώστας, αλλά και όλοι εσείς, χρειαζόμαστε λίγο βοήθεια. Αυτό θα έλεγε στο τέλος του έργου. Γιατί στην αρχή ξεκινά με τη βεβαιότητα ότι δεν χρειάζεται κανέναν. Ότι τα ξέρει όλα, ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Για να καταλήξει, αφού πρώτα καταλάβει λίγο καλύτερα τον εαυτό του, να παραδεχτεί: "Ναι, παιδιά, νομίζω ότι χρειάζομαι βοήθεια".

 Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο. Ποιες είναι οι αναφορές σας;

Έχουμε επηρεαστεί από πολλά ρεαλιστικά αλλά και παράλογα έργα, από τον Ιονέσκο, από τη "Δίκη", από τον κινηματογράφο του Πολάνσκι. Υπάρχει έντονα το στοιχείο του παραλόγου και ο τρόπος με τον οποίο παίρνουμε πολύ ρεαλιστικές καταστάσεις και τις τραβάμε τόσο πολύ, τις τεντώνουμε, ώστε αρχίζουν να γίνονται παράλογες. Ενώ η δομή τους, η βάση τους και η αλήθεια τους είναι απολύτως καθημερινές.

Αυτή η παραμόρφωση της πραγματικότητας αποκαλύπτει, ίσως, κάτι τρομακτικό για τον άνθρωπο; Έναν άνθρωπο που έχει χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα, ενώ πιστεύει ότι την ελέγχει;

Πάρα πολύ. Υπάρχουν και αρκετές γκροτέσκες στιγμές, μέσα από τις οποίες προκύπτει το χιούμορ. Όταν παίρνεις κάτι απλό και καθημερινό και το μεγεθύνεις σε υπερβολικό βαθμό, μπορεί να μετατραπεί σε κάτι σχεδόν τερατώδες. Για παράδειγμα, τα κοινόχρηστα που δεν έχεις πληρώσει. Κάτι τόσο απλό και βαρετό. Αν όμως αρχίσεις να σκέφτεσαι ότι οι υπόλοιποι ένοικοι θα κάνουν συνέλευση, θα ψηφίσουν να σε διώξουν από την πολυκατοικία και τελικά θα βρεθείς άστεγος, τότε ένας ασήμαντος καθημερινός φόβος αποκτά τεράστιες διαστάσεις. Αυτό είναι ταυτόχρονα κωμικό και στενάχωρο. Γιατί καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος έχει γίνει τόσο φοβικός, ώστε ένα περίεργο βλέμμα ή ένας γείτονας που χτυπά την πόρτα για τα κοινόχρηστα μπορεί να προκαλέσει τεράστια αναστάτωση.

Το μαύρο χιούμορ μοιάζει να είναι βασικό στοιχείο της παράστασης. Γελάμε τελικά με όσα μας τρομάζουν επειδή δεν ξέρουμε πώς να τα αντιμετωπίσουμε;

Σίγουρα γελάμε με αυτά που μας τρομάζουν. Είναι ένας πολύ ωραίος και ευφυής τρόπος να τα εξορκίσουμε. Αυτό συνέβαινε πάντα. Ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, όταν βρισκόμαστε με δικούς μας ανθρώπους και αντιμετωπίζουμε μια απώλεια ή μια πολύ δύσκολη κατάσταση, μέσα από τα κλάματα μπορεί ξαφνικά να ειπωθεί κάτι που θα προκαλέσει ένα πολύ έντονο γέλιο. Δεν σημαίνει ότι όλα έγιναν ξαφνικά εύκολα ή ότι δεν πονάμε. Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης.

Βλέπω την παράσταση σαν έναν παραμορφωτικό καθρέφτη σε ένα λούνα παρκ. Βλέπεις τον εαυτό σου και αναρωτιέσαι: "Είμαι εγώ αυτός;". Η εικόνα που αντικρίζεις είναι αναγνωρίσιμη, αλλά ταυτόχρονα αλλόκοτη, παράξενη και κάπως τρομακτική.

Το ίδιο συμβαίνει και στην καθημερινότητά μας, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη βία, τον φόβο, τους πολέμους και όλα τα τρομακτικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Κάπως πρέπει να τα εξορκίσουμε. Ας γελάσουμε, λοιπόν. Στη συγκεκριμένη παράσταση, μάλιστα, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ισορροπία. Θα υπάρξουν στιγμές όπου οι ηθοποιοί θα κλαίνε πάνω στη σκηνή και το κοινό θα πεθαίνει στα γέλια. Και άλλες στιγμές όπου οι ηθοποιοί θα κάνουν αστεία, αλλά οι θεατές θα συγκινούνται. Υπάρχει μια αντιστροφή, μια παραμόρφωση της ίδιας της πραγματικότητας, σαν τον καθρέφτη του λούνα παρκ.

Αν έπρεπε, τελικά, να περιγράψεις την "Παραμόρφωση" με μία λέξη, ποια θα επέλεγες;

Νομίζω ότι μου αρέσει πολύ η έννοια του λούνα παρκ…Θα έλεγα, όπως είπα και πριν, τον καθρέφτη του λούνα παρκ που σε παραμορφώνει. Μου αρέσει πολύ ο κόσμος του λούνα παρκ, γιατί νομίζω ότι ταιριάζει στην παράστασή μας. Είναι, βέβαια, και κάτι πολύ προσωπικό για μένα. Από μικρός, το λούνα παρκ μου προκαλούσε ταυτόχρονα γέλιο και τρόμο. Είχε παιχνίδια που ήταν πολύ αστεία, αλλά είχε και τρενάκια, περίεργους κλόουν που ήθελα να πλησιάσω, αλλά συγχρόνως με τρόμαζαν. Έτσι φαντάζομαι και την παράσταση: σαν έναν παραμορφωτικό καθρέφτη σε ένα λούνα παρκ. Βλέπεις τον εαυτό σου και αναρωτιέσαι: "Είμαι εγώ αυτός;". Η εικόνα που αντικρίζεις είναι αναγνωρίσιμη, αλλά ταυτόχρονα αλλόκοτη, παράξενη και κάπως τρομακτική.

Από όσα περιγράφεις, καταλαβαίνω ότι η διαδικασία των προβών ήταν εξίσου έντονη συναισθηματικά με την ίδια την παράσταση. Γελάσατε, συγκινηθήκατε;

Γελάσαμε πάρα πολύ, αλλά και κλάψαμε πάρα πολύ. Ακουμπήσαμε κάποια πολύ ευαίσθητα και προσωπικά θέματα, απώλειες ανθρώπων και άλλα ζητήματα που μας έκαναν να αισθανθούμε ότι υπάρχει μια κοινή πληγή, η οποία κάπως μας ένωσε όλους μέσα στο έργο. Υπήρξαν, λοιπόν, πολύ συγκινητικές πρόβες, αλλά περάσαμε και εξαιρετικά αστείες στιγμές. Και εξακολουθούμε να γελάμε πολύ μεταξύ μας.

Η ομάδα έχει μια ιδιαίτερη χημεία. Γνωρίζεστε μεταξύ σας, έχετε ξανασυνεργαστεί και φαίνεται πως δεν είναι τυχαίο ότι βρεθήκατε όλοι μαζί σε αυτή την παράσταση.

Με όλους υπάρχει ένας κοινός κώδικας. Όλοι έχουμε ξαναδουλέψει μεταξύ μας, αν και αυτή είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε όλοι μαζί στην ίδια παράσταση. Είμαστε επίσης λίγο-πολύ της ίδιας γενιάς. Νομίζω ότι αυτό που μας συνδέει πραγματικά είναι η αγάπη μας για το θέατρο και η χαρά της δημιουργικής διαδικασίας. Ο Γιάννης έκανε ένα πολύ έξυπνο casting. Δεν ξεκίνησε με το ποιος ταιριάζει εμφανισιακά σε έναν ρόλο, αλλά με το τι άνθρωποι είμαστε και πόσο μας αρέσει να δουλεύουμε στο θέατρο. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, ειδικά όταν κάνεις μια παράσταση που απαιτεί συλλογική δημιουργία. Σε μια μεγαλύτερη, πιο εμπορική παραγωγή μπορεί τα πράγματα να είναι πιο κατακερματισμένα: ο καθένας έχει το πρόγραμμά του, έρχεται για τη σκηνή του και φεύγει. Εδώ, όμως, η παράσταση είναι πραγματικά φτιαγμένη από τα χέρια μας. Ο Αποσκίτης είναι ο μαέστρος, αλλά ο καθένας έχει καταθέσει ιστορίες, ατάκες, λέξεις και ένα κομμάτι της καρδιάς του. Είναι σαν παιδί μας.

Ο Αποσκίτης σάς έχει αφήσει αρκετό χώρο να συνδιαμορφώσετε το έργο και να φέρετε ο καθένας το δικό του υλικό;

Πάρα πολύ. Μας έχει εμπιστευτεί πολύ και μας έχει δώσει μεγάλο περιθώριο δημιουργίας. Κάποια στιγμή, μάλιστα, το έχουμε πάρει και λίγο πάνω μας! Ουσιαστικά λειτουργούμε σαν ομάδα. Υπάρχει μεγάλη δύναμη και χαρά σε αυτό. Έχουμε, επίσης, μια θετική αγωνία να επικοινωνήσουμε στον κόσμο την παράσταση όπως ακριβώς τη ζούμε εμείς στις πρόβες. Θέλουμε να έρθει το κοινό, να γελάσει, να προβληματιστεί και να μοιραστεί μαζί μας αυτή την εμπειρία.

Ας υποθέσουμε ότι βρίσκεστε όλοι εγκλωβισμένοι στο διαμέρισμα της Κυψέλης, κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Ποιος θα έσπαγε πρώτος τα νεύρα των υπολοίπων και ποιος θα κατάφερνε να επιβιώσει;

Πρώτος θα μας έσπαγε τα νεύρα ο Πάνος Παπαδόπουλος! Θα άρχιζε να ρωτάει πόσο νερό έχουμε, τι συμβαίνει, αν αρρωσταίνει κάποιος και διάφορα τέτοια. Αυτός που θα επιβίωνε με μεγάλη διαφορά θα ήταν η Χαρά Μάτα Γιαννάτου. Θα γινόταν η αρχηγός της ομάδας μας. Είναι η ήρεμη δύναμη. Έχει μια απίστευτη ψυχραιμία και έναν πολύ ωραίο τρόπο σκέψης, γιατί πηγαίνει κατευθείαν στο κέντρο του προβλήματος. Στις πρόβες, πολλές φορές όλοι μπορεί να αισθανόμαστε ότι κάτι δεν λειτουργεί και να ψάχνουμε διάφορες εξηγήσεις. Έρχεται, λοιπόν, η Χαρά και εντοπίζει ακριβώς τη στιγμή που δημιουργείται το πρόβλημα. Κάνει ένα πολύ εύστοχο pinpoint και λες: "Ναι, έχεις δίκιο. Εκεί είναι!". Οπότε, ναι, θα ήταν σίγουρα η αρχηγός μας. Μπορεί και να μας έσωζε όλους!

Μέσα από αυτή τη διαδικασία ανακάλυψες και κάποιες προσωπικές αλήθειες; Συνειδητοποίησες πράγματα για τον εαυτό σου που ίσως μέχρι τώρα δεν είχες τολμήσει να κοιτάξεις;

Αρχικά, αυτό που ανακάλυψα είναι ότι έχω ακόμη αρκετά ανεξερεύνητα κομμάτια μέσα μου. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν κι άλλα δωμάτια στον εαυτό μου, πιο πίσω, που δεν είχα ανοίξει ποτέ. Και κάποια από αυτά δεν έχω τολμήσει ακόμη να τα φωτίσω. Η διαδικασία των προβών μού έδωσε πάρα πολύ υλικό, ακόμη και για τις συνεδρίες ψυχοθεραπείας που κάνω. Έφερα στην επιφάνεια θέματα που δεν είχα ακουμπήσει ποτέ, που δεν είχα καν σκεφτεί συνειδητά. Μου αρέσει να το σκέφτομαι σαν ένα σπίτι. Με τα χρόνια φτιάχνεις το σπιτάκι σου, βάζεις κάδρα, επιδιορθώνεις τις ρωγμές στους τοίχους, το περιποιείσαι και κάποια στιγμή λες: "Ωραία, το έφτιαξα!". Και ξαφνικά κοιτάζεις πίσω από μια βιβλιοθήκη και ανακαλύπτεις μια πόρτα που δεν είχες προσέξει ποτέ. Την ανοίγεις και συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν άλλα δεκαεπτά δωμάτια! Και λες: "Ωχ, Θεέ μου! Πρέπει τώρα να τα καθαρίσω, να τα γυαλίσω και να τα επιπλώσω κι αυτά!".

Αποφεύγω να χρησιμοποιώ ηλικιακές κατηγορίες στην τέχνη. Νομίζω ότι τελικά είναι θέμα προσωπικότητας και γούστου. Δεν υπάρχουν στεγανά

Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν τόσα ανεξερεύνητα κομμάτια μέσα σου ή υπάρχει και μια αίσθηση ελευθερίας σε αυτό;

Είναι σίγουρα σοκαριστικό να συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν προσωπικά ζητήματα που δεν έχεις αντιμετωπίσει, θέματα που σχετίζονται με τη σχέση σου με τους γονείς σου, με τους φίλους σου και με τους ανθρώπους γύρω σου. Στην αρχή μπορεί να σκέφτεσαι: "Ωχ, Θεέ μου, άλλο ένα πρόβλημα!". Υπάρχει, όμως, και μια χαρά σε αυτή την ανακάλυψη. Γιατί σκέφτεσαι ότι, αν τελικά καταφέρεις να ακουμπήσεις αυτά τα ζητήματα και να τα λύσεις, ίσως η ζωή σου γίνει λίγο καλύτερη. Και αυτό μου δίνει ελπίδα. Ότι έχω καινούργια προβλήματα να λύσω, ίσως πιο σημαντικά από το να πληρώσω τα κοινόχρηστά μου, γιατί διαφορετικά θα καταλήξω άστεγος! 

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί υποδύονται περισσότερους από έναν ρόλους;

Εγώ υποδύομαι τον Κώστα Σπουργίτη, ενώ οι υπόλοιποι ηθοποιοί του θιάσου αναλαμβάνουν αρκετούς διαφορετικούς ρόλους. Κάποιες φορές υποδύονται χαρακτήρες εντελώς διαφορετικούς από εκείνους που γνωρίσαμε στην αρχή και άλλες φορές βλέπουμε μια παραμορφωμένη εκδοχή του αρχικού τους χαρακτήρα. Τους αναγνωρίζεις, αλλά είναι σαν να τους βλέπεις λίγο αλλαγμένους, πιο τρομακτικούς, πιο αλλόκοτους. Δεν θα ήθελα, βέβαια, να αποκαλύψω περισσότερα.

Θεωρείς ότι είναι μια παράσταση που απευθύνεται περισσότερο σε νεανικό κοινό;

Είμαι σίγουρος ότι θα έρθει ένας άνθρωπος μεγαλύτερης ηλικίας, ακόμη και τρίτης ηλικίας, και θα τη δει και θα περάσει εκπληκτικά. Όπως είμαι σίγουρος ότι μπορεί να έρθει κι ένα νέο παιδί και να πει: "Τι είναι αυτά τα πράγματα; Εγώ θέλω να δω μια πιο συμβατική παράσταση!". Γι' αυτό αποφεύγω να χρησιμοποιώ ηλικιακές κατηγορίες στην τέχνη. Νομίζω ότι τελικά είναι θέμα προσωπικότητας και γούστου. Δεν υπάρχουν στεγανά. Είναι όπως με την τέχνη: σε κάποιον μπορεί να αρέσει ο Πικάσο, σε κάποιον άλλον κάτι εντελώς διαφορετικό. Το ίδιο ισχύει και στο θέατρο.

Πώς αποφορτίζεσαι όταν φεύγεις από μια τόσο απαιτητική παράσταση; Πώς αφήνεις πίσω σου όλη αυτή την ένταση;

Η ψυχοθεραπεία με βοηθάει πολύ. Είναι μια απαιτητική παράσταση και σωματικά και συναισθηματικά. Φεύγουμε πολλές φορές με μεγάλη ένταση και αισθάνομαι ότι το σώμα μου έχει ακόμη πολλή ενέργεια. Γι' αυτό μου αρέσει πάρα πολύ η πυγμαχία. Κάνω μποξ εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια, πηγαίνω στους σάκους και πραγματικά το απολαμβάνω. Το χρειάζομαι ως εκτόνωση. Επίσης, με βοηθάει πολύ οτιδήποτε έχει σχέση με τη φύση. Μπορεί να πάω στο Πεδίον του Άρεως, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, και να βρεθώ ανάμεσα στα δέντρα. Ή να κατέβω στη θάλασσα. Σε δύσκολες στιγμές παίρνω τη μηχανή μου, πηγαίνω προς τη Γλυφάδα ή το Παλαιό Φάληρο, περπατάω κοντά στο νερό, το κοιτάζω για λίγο και μετά επιστρέφω. Αυτά με βοηθούν πάρα πολύ.

Αγαπάς την Αθήνα;

Πάρα πολύ! Μπορούμε να καθίσουμε και να πούμε χίλια κακά για την Αθήνα. Είναι βρόμικη, σκληρή, άγρια, έχει περίεργους ανθρώπους. Έχει, όμως, και πάρα πολύ ωραίους ανθρώπους. Έχει τέχνες, αγάπη, όμορφα μέρη, ανθρώπους που φροντίζουν τα αδέσποτα, υπέροχες ζωγραφιές στους τοίχους και εξαιρετικό φαγητό. Μου αρέσει αυτή η πόλη με την αλήθεια της. Ή, τουλάχιστον, έμαθα να την αγαπώ, γιατί εδώ ζω και μεγάλωσα.

 Σε ποιες περιοχές μεγάλωσες;

Στο Πεδίον του Άρεως. Οι περιοχές που γνωρίζω περισσότερο είναι το Πεδίον του Άρεως, το Γκύζη, τα Πατήσια.

Έχουμε συνηθίσει να σε βλέπουμε σε κωμικούς ρόλους, αλλά έχεις και ένα πολύ ενδιαφέρον δραματικό βάθος. Σε ενοχλεί η τάση της ελληνικής αγοράς να βάζει τους ηθοποιούς σε συγκεκριμένα κουτάκια; Να χαρακτηρίζει κάποιον κωμικό και κάποιον άλλον δραματικό;

Δεν με φοβίζει, αλλά καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η τέχνη έχει μπει κι αυτή μέσα στο σύστημα του καπιταλισμού και έχει γίνει ένα κομμάτι μιας αγοράς που θέλει να πουλήσει και να αγοράσει. Είναι πιο εύκολο να υπάρχουν ταμπέλες, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο σούπερ μάρκετ. Να ξέρεις πού βρίσκονται τα ζαμπόνια, τα τυριά και τα ψωμιά. Αντίστοιχα, για τους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες είναι πιο εύκολο να πουν: "Αυτός είναι κωμικός, αυτός δραματικός, αυτός χορεύει, αυτός τραγουδάει".

Ο κόσμος με αναγνωρίζει ως κωμικό, νιώθει μια οικειότητα μαζί μου και μου δίνει πολλή αγάπη. Αυτό μου αρέσει πολύ. Από την άλλη, είναι και στο δικό μου χέρι να διεκδικήσω κάτι διαφορετικό

Το δύσκολο είναι να ψάξεις έναν καλλιτέχνη σε βάθος και να ανακαλύψεις τι άλλο μπορεί να κάνει. Γι' αυτό βλέπουμε συχνά στο Χόλιγουντ έναν κωμικό ηθοποιό να παίζει έναν δραματικό ρόλο και ξαφνικά όλοι να εντυπωσιάζονται από το βάθος του. Μα ένας ηθοποιός είναι κι αυτός ένας άνθρωπος με πολλές πλευρές, όπως όλοι μας. Απλώς του έχουν δώσει μια συγκεκριμένη ταμπέλα. Δεν με ενοχλεί απαραίτητα. Υπάρχουν και ευχάριστα πράγματα σε αυτό. Ο κόσμος με αναγνωρίζει ως κωμικό, νιώθει μια οικειότητα μαζί μου και μου δίνει πολλή αγάπη. Αυτό μου αρέσει πολύ. Από την άλλη, είναι και στο δικό μου χέρι να διεκδικήσω κάτι διαφορετικό. Όταν αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω κάτι πέρα από το χιούμορ, προσπαθώ να το κάνω. Έχω αρνηθεί αρκετές δουλειές που με χρειάζονταν αποκλειστικά για να πω κάποιες κωμικές ατάκες με σωστό ρυθμό. Προτιμώ κάποιες φορές να μείνω εκτός παιχνιδιού μέχρι να βρεθεί κάτι που πραγματικά με ενδιαφέρει. Και τώρα βρέθηκε αυτή η δουλειά με τον Γιάννη, που είναι ακριβώς αυτό που ήθελα σε αυτή τη φάση της ζωής μου: μια ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα. Θα συνεχίσω να το διεκδικώ. Και μπορεί αύριο να θελήσω να παίξω μια καθαρή κωμωδία, μια κωμωδία με πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν!

Πώς εισπράττεις την οικειότητα του κόσμου; Σου έχουν πει πράγματα ή ατάκες που θυμάσαι;

Πάρα πολύ όμορφα. Είναι κάτι πολύ τρυφερό. Είτε μέσα από το θέατρο είτε μέσα από την τηλεόραση, καταλαβαίνω ότι ειδικά όταν ο κόσμος σε γνωρίζει μέσα από την κωμωδία, αισθάνεται μια φοβερή οικειότητα μαζί σου. Μερικές φορές είναι αστείο, γιατί άνθρωποι που δεν γνωρίζεις έρχονται και σου μιλούν σαν να είστε φίλοι χρόνια. Κάτι που, αν το έκανε ένας εντελώς άγνωστος άνθρωπος στον δρόμο, ίσως να σου φαινόταν παράξενο. Εδώ, όμως, υπάρχει μια αυθεντική πρόθεση. Θέλουν να σου πουν κάτι όμορφο, να σου εκφράσουν την αγάπη τους. Οπότε χαίρομαι πολύ. Υπάρχουν, μάλιστα, δύο-τρεις στιγμές που έχω κρατήσει μέσα μου. Θυμάμαι ένα παιδί που μου είχε πει ότι είχε μείνει για πολύ καιρό στο νοσοκομείο, ύστερα από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Εκεί ανακάλυψε μια σειρά στην οποία έπαιζα και την παρακολουθούσε συνεχώς όσο νοσηλευόταν. Μου είπε ότι τον βοήθησε πολύ εκείνη την περίοδο. Αυτό το έχω κρατήσει από τότε. Το κουβαλάω μαζί μου και μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση και χαρά. Γιατί συνειδητοποιείς ότι κάτι που έκανες, κάτι που ίσως εσύ αντιμετώπιζες απλώς ως μια δουλειά, μπορεί να έχει προσφέρει συντροφιά και ανακούφιση σε έναν άνθρωπο σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής του.

Προπώληση: more.com