Astoria

Η μουσικοθεατρική "Αστόρια" είναι μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ταυτότητα και το πώς αυτή σμιλεύεται ανάμεσα στις συμπληγάδες της οδύνης, του ρατσισμού και της ανάγκης για ένταξη σε μια κοινότητα. Το κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά "πολιτογραφεί" το φαινόμενο της μετανάστευσης στις ΗΠΑ του πρώτου τέταρτου του 20ού αιώνα με μια ωραία δραματουργία. Εδώ θαύμασα την ισορροπία ανάμεσα στο ατομικό δράμα και το συλλογικό πεπρωμένο.

Η ιστορία της Τασούλας γίνεται ο καθρέφτης για μισό εκατομμύριο ψυχές που ταξίδεψαν στον Ατλαντικό, ανθρώπων που με τα χέρια τους έχτισαν αυτοκρατορίες, ενώ οι ίδιοι βίωναν την απόλυτη περιθωριοποίηση. Στην παράσταση, το εφήμερο του "αμερικανικού ονείρου" αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που του αναλογεί, αναδεικνύοντας τις παγίδες που κρύβονται πίσω από τις υποσχέσεις για μια νέα ζωή.

Η υλικότητα της σκηνής αποτελεί ένα από τα ατού της παραγωγής. Τα επιβλητικά σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, σε συνέργεια με το video art του Παντελή Μάκκα, δημιουργούν ένα σύμπαν κινηματογραφικό. Το τεράστιο ψηφιακό φόντο λειτουργεί ως ένα δυναμικό "παράθυρο" στον χρόνο, μεταφέροντας μας από τα φτωχικά ελληνικά χωριά του μεσοπολέμου στους θορυβώδεις δρόμους του Μανχάταν με μια παλλόμενη ένταση.

Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου, το καφενείο "Η Συνάντησις" στέκει ως το μοναδικό καταφύγιο – ένας τόπος όπου οι μυρωδιές του καφέ μπλέκονται με τις υπόγειες συμφωνίες της μαφίας και τον διχασμό της εποχής ανάμεσα σε Βενιζελικούς και Βασιλικούς. Κεντρικός άξονας είναι η Τασούλα, ένας ρόλος που ερμηνεύεται εναλλάξ από την Έβελυν Ασουάντ και τη Θεοδοσία Σαββάκη.

Είδαμε την παράσταση με την σαρωτική Ασουάντ. Με μια φωνή που διαθέτει σπάνιο μέταλλο, ερμηνεύει κλασικά κομμάτια του Χιώτη και του Τσιτσάνη με συγκλονιστική ακρίβεια, θυμίζοντας παλιές ρεμπέτισσες, αλλά μπολιάζοντας τον ρόλο με μια σύγχρονη σφραγίδα. Γύρω της, ένας ωραίος θίασος πλέκει ένα συγκινητικό "γαϊτανάκι".

Ο Χρήστος Στέργιογλου είναι ένας καφετζής με αφοπλιστική καλοσύνη, ενώ η Μπέσσυ Μάλφα ενσαρκώνει μοναδικά το δράμα μιας ντίβας που γεύεται την παρακμή. Πειστικός ο Μιχάλης Αλικάκος ως σκοτεινός μαφιόζος, ενώ η Μαρία Κεχαγιόγλου χαρίζει το απαραίτητο συναισθηματικό βάθος με τη διπλή της ερμηνεία ως μάνα και προξενήτρα.

Το σύνολο των ηθοποιών (Γιάννης Τσουμαράκης, Αριάδνη Καβαλιέρου, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης, Θεανώ Κλάδη, Γιάννης Μπισμπικόπουλος, Νίκος Δερτιλής, Μιχάλης Κουτσκούδης, Λεωνίδας Μπακάλης,  Ανατολή Τσελαρίδου, Ελένη Τσιναρέλη) υπηρετεί το όραμα του σκηνοθέτη με πειθαρχία, ενισχυμένο από τις ζωηρές χορογραφίες του Πάρη Μαντόπουλου, τα αισθητικά άρτια κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου. Σε μουσική διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού, η ζωντανή ορχήστρα γίνεται ο συνδετικός ιστός της πλοκής.

Αν και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο "πρόζα-τραγούδι" επιβάλλει μια μεγάλη διάρκεια που δοκιμάζει τις αντοχές, η "Αστόρια" τελικά σε αποζημιώνει. Είναι μια παράσταση που σε "γρατζουνάει" με τις σκληρές αλήθειες της, αλλά σε αγκαλιάζει με τη ζεστασιά μιας κοινότητας που αρνείται να λυγίσει.