Locandiera

Πρόκειται για μία από τις πιο χαρακτηριστικές κωμωδίες του ιταλικού θεάτρου του 18ου αι., μια ιστορία για τον έρωτα, την κοινωνική φιλοδοξία και τα παιχνίδια εξουσίας ανάμεσα στα φύλα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Μιραντολίνα, ιδιοκτήτρια ενός πανδοχείου, μια σπιρτόζα και ικανή γυναίκα που ξέρει να χειρίζεται τόσο την επιχείρησή της όσο και τους άνδρες που την πολιορκούν. Στο πανδοχείο της διαμένουν ένας κόμης και ένας χρεωκοπημένος μαρκήσιος, οι οποίοι προσπαθούν –μάταια– να κερδίσουν τον έρωτά της.

Από την άλλη, το ενδιαφέρον της Μιραντολίνα κινητοποιεί ο Κόμης Ριπαφράτα, ένας κυνικός άνδρας –με σύγχρονους όρους σεξιστής και μισογύνης– που δηλώνει ανοιχτά την απέχθειά του προς τις γυναίκες. Η πρόκληση αυτή ωθεί τη Μιραντολίνα σε ένα παιχνίδι στρατηγικής, προκειμένου να κλονίσει την πεποίθηση του Κόμη, ενώ η πλοκή ενισχύεται από την παρουσία δύο δευτεροκλασάτων ηθοποιών, που παριστάνουν την κόμισσα και τη μαρκησία, προσθέτοντας επιπλέον κωμικές καταστάσεις. 

Πάνω σε αυτόν τον τυπικό κωμικό καμβά, ο Γιάννης Κακλέας βάζει τη δική του χαρακτηριστική σφραγίδα. Μαζί με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, που υπογράφει την πρωτότυπη μουσική σύνθεση, μεταμορφώνουν το έργο σε ένα ευφρόσυνο μουσικοθεατρικό θέαμα. Η μουσική –που εκτείνεται από την ταραντέλα μέχρι τη ραπ– και οι χαρακτηριστικοί στίχοι των τραγουδιών (Μαρίτα Αλημίση, Βερόνικα Δαβάκη) εμπλουτίζουν τις σκηνικές καταστάσεις, ανεβάζουν τη θερμοκρασία, συμπληρώνουν τη δραματουργία και εν πολλοίς δίνουν φρέσκιες ανάσες σε ένα έργο που, αν και κλασικό, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί γερασμένο.

Τονωτικές ανάσες δίνει, επίσης, η διασκευή (την υπογράφει ο σκηνοθέτης) όχι τόσο επειδή εκσυγχρονίζει σε σημεία τη γλώσσα και τα νοήματα, αλλά κυρίως επειδή προτείνει ένα ελαφρώς παραλλαγμένο φινάλε, αποφεύγοντας το απλουστευτικό και "γλυκανάλατο" happy end. ΄Έτσι, η παράσταση κερδίζει σε ζωντάνια και μοντέρνο πνεύμα, διατηρώντας παράλληλα κάτι από την κλασική καταγωγή της.

Επί σκηνής επικρατεί ζωηράδα και κέφι, με έντονα δοσμένους χαρακτήρες που ωστόσο ισορροπούν καλά, χωρίς να ξεφεύγουν σε απόλυτη καρικατούρα, με εξαίρεση την υπερβολικά γελοιογραφημένη σκιαγράφηση των δύο θεατρίνων. Στην ωραία ατμόσφαιρα συμβάλλουν φυσικά οι ηθοποιοί: ο Ντίνος Ποντικόπουλος και ο Αλέξανδρος Ζουριδάκης είναι άκρως απολαυστικοί στους κωμικούς ρόλους του Κόμη και του Μαρκήσιου, αντίστοιχα, ενώ ο Σαμψών Φύτρος προσφέρει μια εξαιρετική ερμηνεία του Φαμπρίτσιο, βοηθού της Μιραντολίνα, παρόλο που ο ρόλος του είναι για την περισσότερη ώρα βουβός. Τις δύο θεατρίνες ερμηνεύουν έντονα η Βάσια Λακουμέντα και η Μάιρα Γραβάνη, ξεφεύγοντας κάπως από το μέτρο του συνόλου.

Ο Ιβάν Σβιτάιλο δείχνει πυγμή και γοητεία στο ρόλο του ακλόνητου Ριπαφράτα, που τελικά μεταμορφώνεται χάρη στον έρωτα. Η Βερόνικα Δαβάκη ως Μιραντολίνα κυριαρχεί και λάμπει επί σκηνής· είναι πραγματικά υπέροχη! Τα έντονα κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη ενισχύουν το κωμικό στοιχείο, αλλά ίσως είναι πιο εκθαμβωτικά από ό,τι υπαγορεύει η ιστορία, όπως και η λαμπερή απεικόνιση του –υποτίθεται ταπεινού– πανδοχείου.