©Aretha Vassiliou-Tiniakou
Στο σχετικά άγνωστο —και από τα τελευταία— έργα του Άρθουρ Μίλλερ, η δράση συγκεντρώνεται στην αίθουσα αναμονής ενός ψυχιατρικού ιδρύματος. Εκεί συναντιούνται δύο άνδρες -καθώς νοσηλεύονται οι σύζυγοί τους-, άνθρωποι από διαφορετικές τάξεις, που πρεσβεύουν διαφορετικά συστήματα αξιών και αντιπροσωπεύουν διαφορετικά "πρόσωπα" της Αμερικής. Με αρκετό χιούμορ, ο συγγραφέας δεν παύει να πραγματεύεται τις σταθερές θεματικές της δραματουργίας του, με κυρίαρχη τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα, όπως εκφράζονται μέσα από δίπολα: αποτυχία/επιτυχία, κέρδος/ηθική, άνθρωπος/σύστημα κλπ.
Ο Λιρόι είναι άνθρωπος της εργατικής τάξης, ξυλουργός, έντιμος και με ηθικές αξίες. αντιλαμβάνεται την τέχνη του ως κάτι "ιερό", σημαντικό, και δεν θέλει να την ευτελίσει στο βωμό του κέρδους. Αντίθετα, ο κύριος Φρικ, επιτυχημένος επιχειρηματίας, αντιμετωπίζει τη ζωή και τους ανθρώπους με γνώμονα το κέρδος. Οι γυναίκες τους νοσηλεύονται με κατάθλιψη, καθώς και οι δύο νιώθουν τις προσδοκίες και τα θέλω τους να βουλιάζουν: η Πατρίσια παλεύει με την οικονομική ανασφάλεια, ενώ η Κάρεν, παρά την άνετη ζωή της, έχει να αντιμετωπίσει έναν μάλλον ρηχό άνδρα, αδιάφορο και επικριτικό, που δεν αναγνωρίζει ούτε τις επιθυμίες ούτε την προσωπικότητά της.
Η Αγγελική Καρυστινού έχει παραδώσει μία παράσταση με ωραία ενέργεια και φυσικές ερμηνείες, ειδικά από τον Πέρη Μιχαηλίδη (Λιρόι): είναι χαμηλόφωνη αλλά μεστή, γεμάτη εμπειρία και ουσία, χωρίς τίποτα περιττό. Η Ναταλία Στυλιανού στέκεται ισάξια δίπλα του, χαρίζοντας μια πληθωρική και έντονη Πατρίσια, με πολύ καλή επικοινωνία μεταξύ τους. Στο δεύτερο ζευγάρι ο Βαγγέλης Ψωμάς ερμηνεύει χαρακτηριστικά έναν άνδρα "εγκλωβισμένο" στην ατσαλάκωτη φιγούρα του πλούσιου και επιτυχημένου, ενώ η Μένη Κωνσταντινίδου επιδεικνύει ευαισθησία, ίσως όμως εμφανίζει το ρόλο της -μία γυναίκα με καλλιτεχνικές ανησυχίες που δεν βρίσκουν αποδοχή- κάπως αφελή. Ωραία η σκηνογραφική λύση του τραπεζιού του πινγκ πονγκ (Γιώργος Λιντζέρης): εικονοποιεί τη δραματική σύγκρουση, ενώ δίνει σκηνική κινητικότητα σε ένα έργο κυρίως λόγου και αντιπαραθέσεων.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο τελευταίος γιάνκης
Ένα από τα τελευταία και πιο ώριμα έργα του Μίλερ, που μέσα από τις παράλληλες ιστορίες δύο ζευγαριών, ξετυλίγει την αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου —και μαζί του καπιταλιστικού μοντέλου ζωής— σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον, όπου η επιτυχία μετριέται με χρήμα, και κάθε ηθική ή πνευματική αξία υποτιμάται δραματικά. Ο Λιρόι, ο «τελευταίος Γιάνκης», απόγονος του ιστορικού Χάμιλτον, εργάζεται ως ξυλουργός. Αρνείται να προδώσει τις ηθικές του αξίες και εκπροσωπεί με τη σιωπηλή του αξιοπρέπεια μια εποχή που χάνεται. Η σύζυγός του, Πατρίσια, βυθίζεται στην κατάθλιψη, όχι μόνο λόγω της οικονομικής δυσχέρειας, αλλά επειδή βλέπει τα όνειρά της να καταρρέουν. Νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου γνωρίζει την Κάρεν —μια γυναίκα σαφώς πλουσιότερη, που παρ’ όλα αυτά νοσεί εξίσου βαθιά, βυθισμένη στα χάπια και την απόγνωση ενός κόσμου που ορίζει τα πάντα με γνώμονα το χρήμα. Ο σύζυγος της Κάρεν, ο κύριος Φρικ, επιτυχημένος και ευκατάστατος, αδυνατεί να κατανοήσει τη συναισθηματική κατάρρευση της γυναίκας του.
