Η Κουζίνα

Μετράει 65 χρόνια το έργο του Βρετανού συγγραφέα, όμως είναι μόλις η τρίτη φορά που το βλέπουμε στην Ελλάδα. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην κουζίνα ενός εστιατορίου κατά τη διάρκεια μιας απαιτητικής ημέρας και στηρίζεται κυρίως στην πυρετώδη δράση και στην κατάδειξη των παρασκηνίων ενός εστιατορίου ως καζανιού που βράζει. Εντάσεις, σχέσεις, συγκρούσεις και εκρήξεις συνιστούν ουσιαστικά την πλοκή, φωτίζοντας το υπαρξιακό αδιέξοδο των ανθρώπων μέσα στην παγκόσμια εργασιακή ζούγκλα· ούτε το παράλληλο, αδιέξοδο φλερτ ανάμεσα σε δύο εργαζόμενους κατορθώνει να δώσει μια ανάσα.

΄Ετσι, η "Κουζίνα" καταθέτει ένα οξύ κοινωνικό σχόλιο πάνω στην εργασιακή εκμετάλλευση και εξάντληση, τον εκφοβισμό, τις τοξικές συμπεριφορές, ακόμη και το ρατσισμό – στοιχείο που αναδεικνύεται εύγλωττα, καθώς το προσωπικό του εστιατορίου αποτελείται από ανθρώπους πολλών εθνικοτήτων. Στριμωγμένα όνειρα και στριμωγμένες υπάρξεις συμπιέζονται σ’ ένα χώρο όπου η δουλειά μοιάζει με σκλαβιά, παράγοντας που δημιουργεί αίσθηση ασφυξίας και αδιεξόδου. Το ενδιαφέρον του έργου είναι αναμφισβήτητο, ωστόσο η δραματουργία παρουσιάζει αδυναμίες που ούτε η δυναμική σκηνοθεσία μπορεί να εξαλείψει πλήρως.

Ο Γιώργος Κουτλής εμφυσά για ακόμη μία φορά τη ζωηρή, ενεργητική του ματιά, στήνοντας μια σπιντάτη, σωματική παράσταση, όπου το μουσικό στοιχείο αναδύεται ευρηματικά από τα κουζινικά σκεύη – αν και σε ορισμένα σημεία η ένταση ξεφεύγει, ειδικά όταν η δράση κορυφώνεται σε μια σκηνή έκρηξης και κατάρρευσης. Ο πολυμελής θίασος ανταποκρίνεται στις υψηλές απαιτήσεις και είναι ωραίο που περιλαμβάνει πράγματι ηθοποιούς με καταγωγή από την Κένυα ή την Αγγλία, τιμώντας την πολυπολιτισμικότητα που πραγματεύεται το έργο. ΄Ολοι τους επιφορτίζονται με μεγάλες δόσεις έντασης, καθώς η ιστορία ξεκινά με μια σύγκρουση και συνεχίζει σε μοτίβα κλιμάκωσης και αποκλιμάκωσης. Ιδιαίτερα όμορφες είναι οι στιγμές αποφόρτισης, όπου ο χρόνος διαστέλλεται – ειδικά στις σκηνές του ζευγαριού, όταν το φαγητό παύει να είναι δουλειά και γίνεται φροντίδα· εδώ, ο Κουτλής αποκαλύπτει μια τρυφερή πλευρά.

Ο Μιχάλης Σαράντης είναι σαρωτικός, ενσαρκώνοντας έναν πρώτο μάγειρα απόλυτο, σνομπ, εκρηκτικό, που όμως παράλληλα είναι ένας εύθραυστος άνθρωπος, ο οποίος τσαλακώνεται, καταρρέει και εκρήγνυται σαν ωρολογιακή βόμβα. Και οι υπόλοιποι ηθοποιοί υποστηρίζουν τους ρόλους τους, συνθέτοντας την εικόνα ενός εργασιακού χώρου που λειτουργεί και ως μικρογραφία μιας ανθρωποφαγικής κοινωνίας. Υπάρχει, όμως, και κάτι σχηματικό σε καθέναν από αυτούς τους χαρακτήρες, τόσο σε αυτόν του ιδιοκτήτη του εστιατορίου (Πολύδωρος Βογιατζής) και τον αθυρόστομο σεφ (Χρήστος Σαπουντζής) όσο και στο προσωπικό (Σαμουήλ Ακίνολα, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Δανάη Καλούτσα, Ιλιάνα Καραπασιά, Γιώργος Κατσής, Ειρήνη Μακρή, Γιώργος Μπουκαούρης, Gary Salomon, Αναστασία Στυλιανίδη, Πίτερ Τζέικς, Γιλμάζ Χουσμέν), έτσι όπως εκφράζονται με συνεχείς φωνές, βρισιές, κοφτές ατάκες και θυμό.