Andreas Nikolareas ©
Η παράσταση που υπογράφει κειμενικά και σκηνοθετικά ο Πέτρος Ζούλιας συγκαταλέγεται στα ωραία ψυχαγωγικά θεάματα, που δημιουργούνται για να αποτίσουν φόρο τιμής σε σπουδαίους δημιουργούς. Εδώ πρόκειται για τον Γιώργο Ζαμπέτα και ο Πέτρος Ζούλιας παραδίδει μια παράσταση που καταφέρνει να χωρέσει μέσα της το μεγαλείο της μουσικής παρακαταθήκης που άφησε ο συνθέτης.
Το ιδιαίτερο γνώρισμα κειμένου και παράστασης –που αποτέλεσε τελικά ένα κερδισμένο στοίχημα– είναι πως ο Ζαμπέτας δεν ερμηνεύεται επί σκηνής από κάποιον ηθοποιό· εμφανίζεται αυτοπροσώπως μέσα από ηχογραφημένα και μαγνητοσκοπημένα αποσπάσματα, τα οποία μπλέκονται τεχνηέντως στη δραματουργία και αλληλεπιδρούν με τους ηθοποιούς, οι οποίοι ερμηνεύουν τα πρόσωπα της ζωής του. Μια ιδέα πρωτότυπη, ριψοκίνδυνη ίσως, που όμως ανέδειξε τελικά τον Ζαμπέτα και τη μουσική του ως τους πραγματικούς πρωταγωνιστές και προσέδωσε στην παράσταση ξεχωριστό χαρακτήρα.
Από εκεί και πέρα, το έργο ακολουθεί την πορεία της ζωής του Έλληνα καλλιτέχνη με μια γραμμική, αναμενόμενη εξέλιξη, από την παιδική του ηλικία –όταν εκδήλωσε τη μεγάλη του αγάπη για το μπουζούκι, όπως ο πατέρας και ο παππούς του– κι ύστερα ως την καταξίωση και το θάνατο.
Διαμέσου αυτής της πορείας γνωρίζουμε τον άνθρωπο Ζαμπέτα –με το έργο να εστιάζει κυρίως στον ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του και στη χαρακτηριστική αθυροστομία του–, αλλά κυρίως την τεράστια καλλιτεχνική διαδρομή του και τη διασταύρωσή του με μοναδικούς ερμηνευτές και συνθέτες (Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Μοσχολιού, Μαρινέλλα, Καζαντζίδης κ.ά.), κι εδώ ο Ζούλιας δεν έχει κάνει σημαντική δουλειά μόνο στην έρευνα αλλά και στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί τα τραγούδια ως μέρη της δραματουργίας. Παράλληλα, παρακολουθούμε έστω και ακροθιγώς τις πολιτικές εξελίξεις από τη δεκαετία του 1940 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και, κυρίως, γνωρίζουμε τους ανθρώπους δίπλα στον Ζαμπέτα.
Η παράσταση είναι αντάξια των προσδοκιών όσον αφορά το θεαματικό και ψυχαγωγικό κομμάτι, προσφέροντας γενναίες δόσεις γέλιου και συγκίνησης. Υποστηρίζεται φυσικά από την επταμελή ορχήστρα (μουσική διεύθυνση-ενορχήστρωση: ΄Ακης Δείξιμος-Μιχάλης Ασίκης), τα πλουσιότατα κοστούμια (Κατερίνα Παπανικολάου) και την πολυπληθή ομάδα των ηθοποιών και των χορευτριών που πλαισιώνει τους βασικούς πρωταγωνιστές. Αυτοί με τη σειρά τους ερμηνεύουν και τραγουδούν ολόψυχα δοσμένοι στο εγχείρημα, προσφέρουν ωραίες στιγμές και κάποιοι εξ αυτών, όπως ο Λευτέρης Ελευθερίου, δίνουν ιδιαίτερο κωμικό τόνο.
΄Ομως αν σε κάτι αδικείται η παράσταση, είναι η σχηματική αποτύπωση των προσώπων, κυρίως των γυναικείων. ΄Ετσι, οι καλές ηθοποιοί καταφεύγουν σε μοναδιάστατες ερμηνείες, υπερτονίζοντας ένα χαρακτηριστικό του ρόλου τους: η Βίκυ Σταυροπούλου την καιροσκόπο και καπάτσα σύζυγο, η Χριστίνα Τσάφου τη ζηλιάρα μάνα, η Ελένη Καρακάση τη στερεοτυπικά "γεροντοκόρη" αδερφή, η Δανάη Μπάρκα την μπριόζα τραγουδίστρια (επιδεικνύοντας πάντως εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες), ενώ στους αντίποδες πιο εσωτερικοί παρουσιάζονται οι άνδρες (Κώστας Κόκλας, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Αντώνης Κρόμπας).
Περισσότερες πληροφορίες
Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα
Παράσταση-φόρος τιμής στον δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Γιώργο Ζαμπέτα, σε μια παράσταση που ξεδιπλώνει στιγμές από τη ζωή και την καριέρα του, αντλώντας από το βιβλίο της κόρης του Κατερίνας με τίτλο «Γιώργος Ζαμπέτας, Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω». Μοναδικά ηχητικά ντοκουμέντα με τη φωνή του ίδιου του Ζαμπέτα, αποσπάσματα από ελληνικές ταινίες που έντυσε με τη μουσική του και τηλεοπτικές του συνεντεύξεις ενώνονται σε αυτή την παράσταση. Η απουσία του Ζαμπέτα ως χαρακτήρα δημιουργεί ακόμα πιο έντονα την αίσθηση μιας μεγάλης λαϊκής γιορτής που στήνεται προς τιμήν του και μας καλεί να τον ανακαλύψουμε ξανά, μέσα από τα μάτια των ανθρώπων της ζωής του.
