Το ψέμα

Με επίκεντρο το ερώτημα "αν βλέπατε το σύζυγο της φίλης σας να φιλάει μια άλλη γυναίκα, θα της το λέγατε;", ο Φλοριάν Ζελέρ επιθυμεί να σκιαγραφήσει το μοτίβο της υποκρισίας ως συνεκτικού δεσμού των ανθρώπινων σχέσεων. Στο έργο, η Αλίς και ο Πολ ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους φίλους τους, Μισέλ και Λοράνς, όμως η Αλίς, που πρόσφατα είδε τον Μισέλ να φιλάει μια άλλη γυναίκα, βασανίζεται από το ερώτημα αν θα πρέπει να αποκαλύψει στη Λοράνς το γεγονός. Από εδώ ξεκινάει ένα ντόμινο εξελίξεων, που δεν αφορά τελικά τόσο τον Μισέλ και τη Λοράνς όσο τον Πολ και την Αλίς, που θα βρεθούν να επανεξετάζουν τη σχέση τους κάτω από το πρίσμα του δίπολου αλήθεια/ψέμα. 

Με το θέμα της ερωτικής απιστίας ως αφορμή, ο Γάλλος συγγραφέας στήνει ένα εγκεφαλικό κυρίως παιχνίδι αποκαλύψεων και συνεχών ανατροπών, προκειμένου να εκθέσει μπροστά μας τους μηχανισμούς που διέπουν τις ερωτικές αλλά και συνολικά τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις. Ο Πολ και η Αλίς, επιχειρώντας να μάθουν αν έχουν αλληλοαπατηθεί, επιδίδονται σε ένα κυνηγητό γάτας και ποντικιού, στο οποίο η θέση ισχύος συνεχώς αλλάζει πλευρά· τελικά, ο Ζελέρ καταθέτει το ερώτημα αν οι σχέσεις θεμελιώνονται και δυναμώνουν χάρη στα βολικά ψέματα ή στις άβολες αλήθειες – χωρίς να αφήνει, πάντως, ιδιαίτερες αμφιβολίες για την απάντηση.

΄Όλοι οι παραπάνω προβληματισμοί εκφράζονται σε ένα έργο με χιούμορ και πνεύμα, το οποίο, όμως, περιορίζεται αρκετά από τον διανοητικό χαρακτήρα του. Σαν να ακολουθεί ένα καρτεσιανό σχήμα ανακάλυψης της αλήθειας μέσω της αμφιβολίας, η δράση εξελίσσεται μέσα από συνεχείς αντιπαραθέσεις και ανατροπές δεδομένων και ο θεατής παρακολουθεί τελικά –πότε με απόλαυση πότε με κάποια κούραση– το "μπαλάκι" των αποκαλύψεων να αλλάζει χέρια. 

Ο Μανώλης Δούνιας κατανόησε τους μηχανισμούς του έργου κι έστησε μια παράσταση που προλαβαίνει τον καταιγιστικό –όσον αφορά τα δεδομένα αν όχι τις καταστάσεις– ρυθμό του. ΄Έχτισε από νωρίς την ένταση, στην πρώτη διαμάχη της Αλίς και του Πολ, διατήρησε σε γενικές γραμμές ακμαίο το ρυθμό και φυσικά δεν παρέβλεψε τον κωμικό χαρακτήρα του έργου, τον οποίο ανέδειξε χωρίς να τον υπερτονίζει. Αν κάπου σκοντάφτει η παράσταση είναι στους περιορισμούς του ίδιου του έργου.

Πάντως, η Ντάνη Γιαννακοπούλου και ο Πέτρος Λαγούτης ερμήνευσαν με ζωηράδα την ιδεαλίστρια Αλίς, που πιστεύει στη δύναμη της αλήθειας, και τον πραγματιστή Πολ, που αποδέχεται την ανάγκη ύπαρξης των σωτήριων ψεμάτων, και εξίσου άνετοι εμφανίστηκαν ο Νίκος Γκέλια και η Κατερίνα Νικολοπούλου, στους ρόλους του Μισέλ και της Λοράνς, που αποτελούν το μοχλό των εξελίξεων. Πολύ ωραίο το σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου στην αποτύπωση του καλόγουστου σπιτιού του ζευγαριού, όπως και τα κοστούμια της Σοφίας Δριστέλα.