Μαρία Νικολοπούλου©
Ο Βρετανός συγγραφέας έγραψε τους "Πνεύμονες" το 2011, αποτυπώνοντας τις ανησυχίες των σύγχρονων, πολιτικοποιημένων και ευαισθητοποιημένων τριαντάρηδων σχετικά με θέματα οικογένειας, γονεϊκότητας και συνύπαρξης. Πρωταγωνιστεί ένα νεαρό ζευγάρι, που έρχεται αντιμέτωπο με την προοπτική απόκτησης ενός παιδιού· ο συγγραφέας δεν τους δίνει ονόματα, είναι η W και ο M και θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε εκπρόσωποι αυτής της γενιάς, που αναρωτιέται πόσο υπεύθυνο είναι να φέρεις ένα παιδί στον σημερινό κόσμο. Αυτή είναι η βασική επιφύλαξη που αντιτείνει η ηρωίδα στην πρόταση του συντρόφου της να γίνουν γονείς, απ’ όπου και ξεκινάει το έργο για να προχωρήσει στη σκιαγράφηση της πορείας της σχέσης τους, καθώς ωριμάζει, δοκιμάζεται, διαλύεται και επανασυστήνεται. Έστω κι αν δεν αποφεύγουν τα κλισέ, οι "Πνεύμονες" έχουν χιούμορ, ευαισθησία και ανθρωπιά· αποτυπώνουν με ειλικρίνεια και χωρίς ωραιοποιήσεις την εξέλιξη αυτής της σχέσης, τους συμβιβασμούς, τις διαφορετικές επιθυμίες, τα λάθη και τις υποχωρήσεις, και συγκροτούν τελικά μια συγκινητική κατάθεση πίστης στον αληθινό, ισόβιο έρωτα. Παράλληλα, βλέποντας αυτή την απολύτως κοινή σχέση μέσα από ένα γενικότερο πρίσμα ανησυχίας για τον κόσμο και τον πλανήτη, ο συγγραφέας ανοίγει το έργο του σε ευρύτερα πεδία προβληματισμών.
Ειλικρινής, άμεση, τρυφερή και συγκινητική είναι και η παράσταση που σκηνοθετεί η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου, με τις ερμηνείες της Ελένης Δαφνή και του Βασίλη Ζώη. Η σκηνοθέτρια ένιωσε αυτούς τους καθημερινούς ήρωες και έδωσε στους ηθοποιούς τον ψυχικό χώρο να τους κατανοήσουν, να μπουν στη θέση τους και να παραδώσουν με απλότητα την ιστορία τους. Πρόκειται για μια παράσταση "τσέπης", που αποθεώνει τη δύναμη του ηθοποιού και της υποκριτικής ερμηνείας. Μέσα σε μια άδεια σκηνή, χωρίς αλλαγές κοστουμιών, με κάποιες εναλλαγές φωτισμών (Νίκος Μαυρόπουλος) και τη συνύπαρξη της μουσικής (Ζήσης Μεζίλης, Κωστής Χρήστου), οι δύο ηθοποιοί επικοινωνούν υπέροχα μεταξύ τους αλλά και με το κοινό, καθώς η ενέργειά τους διαπερνάει την πλατεία.
Οι σκηνές, που διατρέχουν μεγάλα χρονικά διαστήματα, αλληλοδιαδέχονται σε μια αδιατάρακτη ροή, κάτι που αντιμετωπίζει ικανοποιητικά τις όποιες "κοιλιές" κάνει το έργο. Η Ελένη Δαφνή αποδίδει υπέροχα την ηρωίδα της, που ανησυχεί για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα και η ερμηνεία της είναι ζυγισμένη και ακριβής τόσο στις κλιμακώσεις και στα ξεσπάσματά της, όσο και στις εσωτερικές στιγμές της· η ηθοποιός φανερώνει δεκάδες πρόσωπα σε ένα καθώς αποτυπώνει τις εναλλαγές της διάθεσης, την κυκλοθυμικότητα και την πολυπλοκότητα της ηρωίδας, ενώ ο Βασίλης Ζώης αποδεικνύεται η "ήρεμη δύναμη" δίπλα της, σε ένα ρόλο που δείχνει να είναι περισσότερο στη σκιά της παρτενέρ του, όμως έχει τις δικές του ξεχωριστές ποιότητες.
Περισσότερες πληροφορίες
Πνεύμονες
Το βραβευμένο ευφυές γλυκόπικρο έργο αναφέρεται με χιούμορ στη συζήτηση ενός ζευγαριού τριαντάρηδων για τη γονεϊκότητα σε έναν πλανήτη που καταρρέει. Φέρνει στο προσκήνιο τις αγωνίες της νέας γενιάς: έρωτας, οικολογική κρίση, υπαρξιακά διλήμματα και μια ερώτηση που τα ανατρέπει όλα - είναι ηθικό να φέρεις ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο; Μεταξύ ανεργίας, κλιματικής αλλαγής και μιας κοινωνίας που αλλάζει ραγδαία, η ανάγκη για προσωπική ευτυχία συγκρούεται με την ευθύνη απέναντι στο μέλλον.
